ଏକ ଦିନ, ସାମୁଦ୍ର ତରଙ୍ଗଗୁଡିକ ହାବାରେ ହିଲା ଖାଇ, ଏବଂ ସେଗୁଡିକ ଏକ ଖେଳନା ଭଳି ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ଗାଗଣରେ ଚନ୍ଦ୍ରଙ୍କର ବୃଦ୍ଧି ଓ କ୍ଷୟର ଫଳରେ, ସେହି ସମୁଦ୍ରରେ ଅସାଧାରଣ ତରଙ୍ଗଗୁଡିକ ଉଦ୍ବେଗରେ ଚଳନ କରୁଥିଲେ। ସେହି ସମୁଦ୍ର, ଯାହା ପାଞ୍ଚଜନ୍ୟଙ୍କର ଜନ୍ମସ୍ଥାନ ହେବାରୁ, ମାତ୍ର ଏକ ଦର୍ଶନ ଦେଲା। ଗୋବିନ୍ଦ, ଯିଏ ଅପାର ଶକ୍ତିର ଅବତାର, ବୋରର ରୂପ ଧାରଣ କରି, ପୃଥିବୀକୁ ଖୋଜୁଥିଲେ, ସେହି ସମୁଦ୍ରରେ ଜଳଗୁଡିକୁ ଅସ୍ଥିର କରିଦେଲେ। ବୃହତ୍ ଦୀର୍ଘକାଳ ଧରି ଏକ ଋଷି, ଅତ୍ରି, ତାଙ୍କର ପ୍ରତିଜ୍ଞାରେ ଧୃଢ ଥିଲେ, ତେବେ ବିକାଶ ମାନେ ଅନ୍ତର୍ଗତ ନହେବାରେ ପ୍ରୟାସ କରିଥିଲେ। ପାଦମନାଭଙ୍କର ଯୋଗନିଦ୍ରାରେ ସେବା କରୁଥିବା ବିଷ୍ଣୁ, ଯିଏ ଅନନ୍ତ ଶକ୍ତିର ଅବତାର, ମେଇନାକାକୁ ତାଙ୍କର ଭୟକର ବଜ୍ରପତ୍କର ତଳେ ସୁରକ୍ଷା ଦେଇଥିଲେ। ସମୁଦ୍ର, ନଦୀମାନଙ୍କର ଇଶ୍ୱର, ବଡ଼ ଅଗ୍ନିକୁ ପୁଣି ଅର୍ପଣ କରିଥିଲେ। ସେହି ସମୁଦ୍ରକୁ ଦେଖିବାକୁ ଲୋକମାନେ ଆସିଥିଲେ, ଯେଉଁଥିରେ ହଜାର ହଜାର ଶକ୍ତିଶାଳୀ ନଦୀଗୁଡିକ ତାଙ୍କର ତରଙ୍ଗ ସହ ତାଲ ଦେଖାଉଥିଲେ। ସେହି ଗଭୀର ଓ ଅସୀମ ସମୁଦ୍ର, ବଡ଼ ବାଲୁକା ଓ ମକରରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ତାଙ୍କର ଦାନା ଓ ତରଙ୍ଗର ଭୟଙ୍କର ଚିତ୍କାର ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ନାଗମାନେ ଏକାଠି ଆଲୋଚନା କରି, କହିଲେ, "ଏକ ମାଆ ଯଦି ତାଙ୍କର ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ନହେଲେ, ସେ ଦୁଃଖିତ ହୁଏ।" ସେମାନେ ନିଶ୍ଚୟ କରିଥିଲେ, "ଯଦି ସେ ଖୁସି ହେବେ, ତେବେ ଆମେ ଏହି ଘୋଡାର ତୁଳନାରେ କଳା କରିବା।" ତେଣୁ ସେମାନେ ତାଙ୍କର ନିଷ୍ପତ୍ତି କରି, ଗାମ୍ଭୀର୍ୟରେ ଅଗ୍ରଗତି କରିଥିଲେ, ଏବଂ ଦୁଇ ଭାଇ ଦୀର୍ଘ ସମୁଦ୍ରକୁ ଦେଖିବାକୁ ଯାଇଥିଲେ। କଦ୍ରୁ ଓ ବିନତା, ଦକ୍ଷଙ୍କର ଦୁଇ କନ୍ୟା, ସେହି ଅସ୍ଥିର ସମୁଦ୍ରକୁ ଦେଖିଥିଲେ, ଯାହା ଝଡ଼ରେ ଗମ୍ଭୀର ଧ୍ୱନି ସହ ହେଉଥିଲା। ସେମାନେ ତାଙ୍କର ସମୁଦ୍ର ଦେଖି, ଏହାର ଗଭୀରତା ଓ ଭୟଙ୍କରତାରେ ଅବିରାମ ହେଲେ। ଏହା ରତ୍ନର ସ୍ରୋତ, ଭାରୁଣଙ୍କର ଗୃହ, ନାଗମାନଙ୍କର ଆବାସ, ଓ ଅସୁରମାନଙ୍କର ଘର ଥିଲା। ସେହି ସମୁଦ୍ରରେ, ବିନତା ଓ କଦ୍ରୁ ଘୋଡାକୁ ଦେଖିବାକୁ ଯାଇଥିଲେ, ସେଥିରେ ତାଙ୍କର ଗତି ଦେଖି, କଦ୍ରୁ ବିନତାକୁ ଦୁଃଖିତ କରି, ତାଙ୍କୁ ବନ୍ଧନ କରିଦେଲେ। ଏହାର ଫଳରେ, ବିନତା ଦାସୀ ହେଲେ। ସେହି ସମୟରେ, ଗରୁଡା, ଯିଏ ଅପାର ଶକ୍ତିର ଅବତାର, ଏକ ଗୋଲକରୁ ଜନ୍ମ ଗ୍ରହଣ କରି, ତାଙ୍କର ମାଆଙ୍କୁ ବିନା ତାଙ୍କର ଅଣ୍ଡାକୁ ଭଙ୍ଗିଦେଇଥିଲେ। ଏହାର ଶକ୍ତି ଓ ପ୍ରଭାବ ସହିତ, ସେ ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ଆଲୋକ ପ୍ରଦାନ କରି, ଯେଉଁଥିରେ ସେ ଅନ୍ୟ ରୂପ ଗ୍ରହଣ କରିପାରିଥିଲେ। ସେ ଅଗ୍ନିର ଭଳି ଚମକୁଥିଲେ, ତାଙ୍କର ଆଖି ତୀବ୍ର ଚମକରେ ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ସେ ଆକାଶକୁ ଉଡ଼ିଗଲେ, ତାଙ୍କର ଦ୍ରୁତ ଧ୍ୱନି ସହିତ, ସମସ୍ତ ଦେବମାନେ ଅଗ୍ନିଙ୍କର କୋଳାହଳ କରିବାକୁ ଚାହାଁଥିଲେ। ସେମାନେ କହିଲେ, "ଓ ଅଗ୍ନି, ତୁମେ ଅଧିକ ବୃଦ୍ଧି କରନ୍ତୁ ନାହିଁ; ତୁମେ ଆମକୁ ଜଳାଇବାକୁ ଚାହାଁନ୍ତି କି? ଏହି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ମାସ, ତୁମରୁ ବାହାରୁ ଚାଲିଯାଉଛି।" ଅଗ୍ନି କହିଲେ, "ତୁମେ ଯାହା ଭାବୁଛ, ସେହିପରି ନୁହେଁ; ଗରୁଡା, ଯିଏ ସର୍ପମାନଙ୍କର ନାଶକ, ସେ ଦେବମାନଙ୍କର ସୁଖରେ ଓ ଅସୁରମାନଙ୍କର ହାନିରେ ନିବିଡ ଅବତାର।" "ଏଠାରେ କୌଣସି ଭୟ ନାହିଁ; ତାଙ୍କୁ ମୋ ସହିତ ଦେଖ। ତୁମେ ଏକ ଋଷି, ତୁମେ ଅସାଧାରଣ, ତୁମେ ଦେବ, ପକ୍ଷୀମାନଙ୍କର ଇଶ୍ୱର।" "ତୁମେ ଆଲୋକର ମାଳିକ, ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ତୁମେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ଘୋଡାମାନଙ୍କର ମାଳିକ, ତୁମେ ବିଷ୍ଣୁ, ଦେବମାନଙ୍କର ଶ୍ରେଷ୍ଠ।" "ତୁମେ ଅଜୟ, ଅନନ୍ତ, ଅମର; ତୁମେ ମହାନ କୀର୍ତ୍ତି, ତୁମେ ଆଲୋକ, ତୁମେ ଆମର ସର୍ବୋତ୍ତମ ସୁରକ୍ଷା।" ଏହିପରି, ସମସ୍ତ ଯାହା ଆସିଛି ଓ ଯାହା ଆସିବାକୁ ଅଛି, ସେହି ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଗରୁଡା ତାଙ୍କର ଶକ୍ତିର ସାଥିରେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖାଯାଉଥିଲା।