ଯଦିଶ୍ଠିର ଜଣାଇଲେ, “କୃଷ୍ଣ, ଏହି ଜରାସନ୍ଧ କିଏ? ତାଙ୍କର କେତେ ଶକ୍ତି, କେତେ ପ୍ରତାପ? ତୁମେ ଅଗ୍ନି ସମ, ତଥାପି ସେ ତୁମେଠାରେ ଛୁଇଁ ମଧ୍ୟ କେଉଁସି ପୋଡ଼ା ହେଲାନି, ପ୍ରାୟ ପତଙ୍ଗା ଅଗ୍ନିକୁ ଛୁଇଁ ମରିଯାଏ, କିନ୍ତୁ ତାଙ୍କୁ କିଛି ହେଲାନି—ଏହା କିପରି?” ତେବେ କୃଷ୍ଣ କହିଲେ, “ହେ ରାଜା, ଜରାସନ୍ଧଙ୍କ ଶକ୍ତି ଓ ବଳ ବିଷୟରେ ଶୁଣ। ସେ ଆମକୁ ବହୁବାର ଅନ୍ୟାୟ କରିଛନ୍ତି, ତଥାପି ଆମେ ଦୀର୍ଘଦିନ ଅବହେଳା କରିଥିଲୁ। ସେ ମଗଧର ରାଜା ବୃହଦ୍ରଥ, ତିନି ଅକ୍ଷୌହିଣୀ ସେନାର ମାଲିକ, ଯୁଦ୍ଧରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଗର୍ବିତ। ତାଙ୍କର ରୂପ ମନୋହର, ସୌର୍ୟ ଓ ପ୍ରତାପରେ ଅତିଶୟ, ଶକ୍ତିରେ ଅଦ୍ୱିତୀୟ, ତାଙ୍କ ଦେହ ସଦା ବ୍ରତର ଚିହ୍ନରେ ଅଲଙ୍କୃତ, ସେ ଅନ୍ୟ ଜଣେ ଇନ୍ଦ୍ର ସମାନ। ତାଙ୍କର ତେଜ ସୂର୍ଯ୍ୟ ସମ, ଧୈର୍ୟ ମାଟି ସମ, କ୍ରୋଧେ ଯମ ସମ, ଧନରେ କୁବେର ସମ। ସେ ଗିରିବ୍ରଜରେ ନିଜ ରାଜ୍ୟ ସ୍ଥାପନ କରି, ତାଙ୍କର ମହାନ୍ୟ ସାଥୀମାନଙ୍କ ସହିତ, ସୂର୍ଯ୍ୟ କିରଣ ଭଳି ସମସ୍ତ ପୃଥିବୀରେ ପ୍ରଭାବ ବିସ୍ତାର କରିଥିଲେ। ଏହି ପ୍ରବଳ ନର, ଦୁଇ ଅତି ଶୁଭ୍ର, ଧନୀ ଓ ସୁନ୍ଦର କାଶୀର ରାଜାଙ୍କ ଜୁମିଅ ଝିଅମାନେଙ୍କୁ ବିବାହ କରିଥିଲେ। ସେମାନେ ସହ ଏକ ବିଶେଷ ସମ୍ମତି ହୋଇଥିଲା। ସେ ସମ୍ମତିକୁ କଦାପି ଭଙ୍ଗ କରିବେନାହିଁ ବୋଲି ପ୍ରତିଜ୍ଞା କଲେ, ଏବଂ ଦୁଇ ରାନୀଙ୍କ ସହ ରାଜା ପୃଥିବୀରେ ଜ୍ୟୋତିର୍ମୟ ହେଉଥିଲେ। ଦୁଇ ରାନୀଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ରହି, ରାଜା ଏକ ଦୁଇ ମହିଳା ସାଥୀ ସହ ବଡ଼ ହାତୀ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ଗଙ୍ଗା ଓ ଯମୁନା ମଧ୍ୟରେ ସମୁଦ୍ର ଯେପରି ଅନ୍ତର୍ଭୁକ୍ତ, ସେ ତେନିଅ ନିଜ ରାଜ୍ୟରେ ବ୍ୟସ୍ତ ଥିଲେ ଓ ଯୁବାବସ୍ଥା କଟେଇଲେ। କିନ୍ତୁ, ଏତେ ଯତ୍ନ, ଶୁଭ କାର୍ଯ୍ୟ, ଯଜ୍ଞ, ଉତ୍ସବ କଲେ ମଧ୍ୟ ସେମାନଙ୍କ ପରିବାରର ଉତ୍ତରାଧିକାରୀ ଜନ୍ମ ହେଲାନି। ଏହା ଦେଖି ରାଜା ଓ ଦୁଇ ରାନୀ ଘୋର ଦୁଃଖରେ ପଡ଼ିଲେ। ରାଜା ନିଜ ରାଜ୍ୟ ତ୍ୟାଗ କରି, ଅନୁଚରମାନେ ବନ୍ଦ କରୁଥିଲେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି, ତାଙ୍କ ଦୁଇ ରାନୀ ସହିତ ତପୋବନକୁ ଚାଲିଗଲେ। ସେଠାରେ, ତାଙ୍କୁ ଶ୍ରୀମାନ୍ ଚଣ୍ଡ କୌଶିକ ନାମକ ମହାପୁରୁଷଙ୍କ ବିଷୟରେ ଶୁଣିଲେ—ସେ କକ୍ଷୀବନ୍ତ ଓ ଗୌତମଙ୍କ ପୁତ୍ର, ତପସ୍ଵୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ। ସେ ଦୁର୍ଘଟନାବଶତଃ ଏଠି ଏକ ଗଛ ତଳେ ବସିଥିଲେ। ରାଜା ତାଙ୍କ ଦୁଇ ରାନୀ ସହ, ସେ ଋଷିଙ୍କୁ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ କରିବା ପାଇଁ ସମସ୍ତ ଉପାୟ କଲେ। ଋଷି ଯଥାଯଥ ଭାବେ ବୃହଦ୍ରଥଙ୍କୁ ସ୍ବୀକାର କଲେ, ଏବଂ ସେମାନେ ବସିଥିବାବେଳେ ଏକ ଅନୁମତି ଦେଲେ। ପରେ, ଋଷି ପଚାରିଲେ, “ତୁମେ କାହିଁକି ଏଠାକୁ ଆସିଛ?” ରାଜା ତାଙ୍କ ଦୁଇ ରାନୀ ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ସହିତ ତାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ବସିଥିଲେ। ତାପରେ ରାଜା କହିଲେ, “ଭଗବନ୍, ମୋର ପୁଅ ନାହିଁ; ପୁଅ ବିନା ବୟସରେ ରାଜ୍ୟର କଣ ଉପକାର? ତେଣୁ, ମୁଁ ମୋ ଦୁଇ ରାନୀ ସହ ଏଠି ତପସ୍ୟା କରିବି; ପୁଅ ବିନା ନ ଖ୍ୟାତି ରହେ, ନ ଯଶସ୍ବୀ ଦାନ। ଏପରି ଦୁଃଖରେ ମୋ ଦୟା ହେଉଛି।” ତାଙ୍କ ଦୟା ଦେଖି, ରିଷି କହିଲେ, “ମୁଁ ତୁମେଠାରେ ପ୍ରସନ୍ନ; ଏକ ଵର ଚାହିଁ।” ବୃହଦ୍ରଥ ତାଙ୍କ ଦୁଇ ରାନୀ ସହ ନମ୍ର ହୋଇ, ଦୁଃଖ ଭରା କଣ୍ଠରେ କହିଲେ, “ଭଗବନ୍, ରାଜ୍ୟ ତ୍ୟାଗ କରି ଏଠି ଆସିଛି, ଏପରି ଅଭାଗ୍ୟ ପାଇଁ ଵର କି, ପୁଅ ବିନା ରାଜ୍ୟ କି?” ଏହି କଥା ଶୁଣି ଋଷି ଧ୍ୟାନରେ ବସିଲେ, ଏବଂ ସେ ମାଁଜ ଗଛ ତଳେ ବସିଥିବାବେଳେ ଏକ ପକା ଆମ୍ବ ଫଳ ତାଙ୍କ ଛାତିରେ ପଡ଼ିଲା। ସେ ଫଳ ନେଇ, ମନସା ପବିତ୍ର କରି, ରାଜାଙ୍କୁ ଦେଇ କହିଲେ, “ଏହି ଅଦ୍ୱିତୀୟ ଉପାୟ ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ପୁଅ ପାଇବ। ତୁମ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ହେବ; ଘରକୁ ଫେର।” “ଏହି ପୁଅ ତୁମର ହେବ; ଏଠି ତପସ୍ୟା କରିବା ଦରକାର ନାହିଁ। ଧର୍ମରେ ରାଜ୍ୟ ପାଳନ କର—ଏହା ରାଜାଙ୍କ ପ୍ରଧାନ କର୍ତ୍ତବ୍ୟ। ବିଭିନ୍ନ ଯଜ୍ଞ କର, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ତୁଷ୍ଟ କର; ପୁଅକୁ ରାଜ୍ୟରେ ସ୍ଥାପିତ କରିବା ପରେ ଏଠି ଆସ। ତୁମ ପୁଅ ପାଇଁ ମୁଁ ଆଠଟି ବର ଦେଉଛି—ବ୍ରାହ୍ମଣ ପ୍ରତି ଭକ୍ତି, ଅଜୟତା, ଯୁଦ୍ଧରେ ପ୍ରଜ୍ଞା, ଅତିଥି ସତ୍କାର, ଦୁଃଖି ପ୍ରତି କରୁଣା, ବଡ଼ ଶକ୍ତି, ଲୋକରେ ଚିରଯଶ, ଏବଂ ପ୍ରଜାଙ୍କ ଭଲପାଇବା। ଏବେ ତୁମ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ପୂରଣ; ଘରକୁ ଫେର।” ଋଷିଙ୍କ ଅନୁମତି ମିଳି, ରାଜା ତାଙ୍କ ଦୁଇ ରାନୀ ଓ ପୌରଜନଙ୍କ ସହ ନିଜ ସହରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ଯଥାଯଥ ସମୟରେ, ରାଜା ଏକ ଫଳ ଦୁଇ ରାନୀଙ୍କୁ ଦେଲେ। ଋଷି ପ୍ରତି ଅଗାଧ ଶ୍ରଦ୍ଧା ଓ ଶୁଭ ସମୟ ଦେଖି, ଦୁଇ ରାନୀ ମାଂଜ ଫଳକୁ ଭାଗ କରି ଖାଇଲେ। ଏହାର ଫଳରେ, ଦୁଇ ରାନୀର ଗର୍ଭ ହେଲା। ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି ରାଜା ଅତ୍ୟନ୍ତ ଖୁସି ହେଲେ। ଯଥା ସମୟ ଆସିଲା, ଦୁଇ ରାନୀ ଦୁଇଟି ଅଧା ଶରୀର ଜନ୍ମ ଦେଲେ—ପ୍ରତ୍ୟେକ ଅଧାରେ ଗୋଟିଏ ଆଖି, ଗୋଟିଏ ହାତ, ଗୋଟିଏ ପାଉଁ, ଅଧା ପେଟ, ମୁଁହ ଓ ଅଧା ପିଠି। ଏହି ଦେହ ଅଂଶ ଦେଖି, ଦୁଇ ରାନୀ ଭୟ ଓ ଦୁଃଖରେ କମ୍ପିଗଲେ। ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁଃଖିତ ଓ ଅସହାୟ ହୋଇ, ଦୁଇ ରାନୀ ମିଶି ଉପାୟ ଭାବି, ଦୁଃଖ ଭରା ହୃଦୟରେ ସେଠି ଜୀବନ୍ତ ଦେହ ଅଂଶ ଛାଡ଼ି ଦେଲେ। ଦୁଇ ଦାୟି ଏହି ଅଧା ଶିଶୁମାନେକୁ ସାବଧାନରେ ମୁଡ଼ି, ସହର ଦ୍ୱାର ଦେଇ ବାହାରି ଛାଡ଼ି ଆସିଲେ। ଏହି ଭଲ ଭାବେ ଧାକା ଦୁଇ ଅଂଶ ସେଠି ଚଉରାହାରେ ପଡ଼ି ରହିଲା, କେହି ଜାଣିଲେ ନାହିଁ।