ଏ ଭାବେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କୁ କହିଲେ, "ହେ ମହାରାଜ, ଯଦି ଆପଣ ସେ ମହାୟଜ୍ଞ ରାଜସୂୟ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରିବାକୁ ଚାହାଁନ୍ତି, ତେବେ ଆପଣଙ୍କୁ ଆଗରେ ଜରାସନ୍ଧଙ୍କୁ ବିନାଶ କରି, ବନ୍ଧି ରଖାଯାଇଥିବା ରାଜାମାନଙ୍କୁ ମୁକ୍ତ କରିବା ପାଇଁ ପ୍ରୟାସ କରିବାକୁ ପଡିବ। ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଉପାୟରେ ସମ୍ଭବ ନୁହେଁ, ଏହିପରି ଉଦ୍ୟମ ଦ୍ୱାରା ମାତ୍ର ରାଜସୂୟ ଯଜ୍ଞ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେବ। ଏହା ମୋର ମତ, ମହାରାଜ। ଯଦି ଆପଣଙ୍କର ଅନ୍ୟ କିଛି ବିଚାର ଅଛି, ତେବେ ଭଲଭାବେ ଚିନ୍ତା କରି ମୋତେ କୁହନ୍ତୁ।" ଏହା ପରେ ଯୁଧିଷ୍ଠିର କହିଲେ, "ମୁଁ ଏହି ସମ୍ରାଟ୍ ହେବାର ଆଶା କରି, ମୋ ଲାଭ ପାଇଁ କେବଳ ଅତ୍ୟାବେଶରେ ଆପଣଙ୍କୁ—କୃଷ୍ଣ—ପଠାଇପାରିବି କି? ଭୀମ ଓ ଅର୍ଜୁନ ମୋ ପାଇଁ ଦୁଇଟି ଚକ୍ଷୁ, ଏବଂ ଜନାର୍ଦ୍ଦନ ମନ। ଯଦି ଚକ୍ଷୁ ଓ ମନ ନଥାଏ, ତେବେ ଜୀବନ କେମିତି ହେବ? ଜରାସନ୍ଧଙ୍କ ଅପାର ସେନା ସାମ୍ନା କରି, ଯେଉଁଠାରେ ଯମ ମଧ୍ୟ ଜିତିପାରିବେ ନାହିଁ, ଆମେ କଣ କରିପାରିବା? ଅନୁଚିତ ପଥ ଅନୁସରଣ କଲେ ବିପଦ ଆସିଥାଏ, ଏହିପରି କ୍ଷେତ୍ରରେ ଏହା ଉଚିତ ନୁହେଁ ବୋଲି ମୁଁ ଭାବେ। ଏବେ ମୋ ମତ କହୁଛି, ଜନାର୍ଦ୍ଦନ—ମୁଁ ବିରକ୍ତିକୁ ଉଚିତ ବୋଲି ମନେ କରେ; ଦୂର ଓ କଠିନ ରାଜସୂୟ ଯଜ୍ଞ ଦେଖି ମୋ ମନ ଏଠାରେ ଅନୁରୁଚିତ।" ଏହି ସମୟରେ, ପାର୍ଥ ଅର୍ଜୁନ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଧନୁଷ, ଦୁଇଟି ଅକ୍ଷୟ ତୀର-ଭଣ୍ଡାର, ରଥ, ଧ୍ୱଜା ଓ ଘୋଡ଼ା ଲାଭ କରି, ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କୁ କହିଲେ, "ମହାରାଜ, ଧନୁଷ, ଅସ୍ତ୍ର-ଶସ୍ତ୍ର, ବଳ, ମିତ୍ର, ଭୂମି, ଖ୍ୟାତି, ଶକ୍ତି—ଏ ସବୁ ଯାହା ମୋ ପାଇଁ ଦୁର୍ଲଭ ଥିଲା, ସେସବୁ ଏବେ ପ୍ରାପ୍ତ ହୋଇଛି। ଚିକିତ୍ସକମାନେ କୁଳୀନତାକୁ ପ୍ରଶଂସା କରନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ମୋ ପାଇଁ ବଳ ଅତ୍ୟନ୍ତ ମୂଲ୍ୟବାନ, କାରଣ ଏହା ସମ୍ବଲିତ କିଛି ନାହିଁ। କୃତବୀର୍ୟ ବଂଶରେ ଜନ୍ମ ହେଲେ କଣ ହେବ, ଯଦି ବଳ ନାହିଁ? କିନ୍ତୁ ଦୁର୍ବଳ ବଂଶରେ ଜନ୍ମ ହୋଇ ଯଦି ବଳ ଥାଏ, ସେ ସବୁଠାରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ହୁଏ। କ୍ଷତ୍ରିୟ ପାଇଁ ରାଜଧର୍ମ ହେଉଛି ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ଜୟ କରିବା; ଗୁଣ ନଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବିପକ୍ଷକୁ ଓଡ଼ାଇଦେଇପାରିଥାଏ। ସମସ୍ତ ଗୁଣ ଥିଲେ କଣ ହେବ, ଯଦି ବଳ ନାହିଁ? ଜୟ କାର୍ଯ୍ୟ ଓ ଭାଗ୍ୟ ଉପରେ ନିର୍ଭର କରେ। ବଳୀୟ ସେନା ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଅବଧାନ ନ ଦେଲେ ବ୍ୟର୍ଥ ହୋଇଯାଏ। ଏହି ଅବସରରେ ଶତ୍ରୁ ତାଙ୍କ ସେନା ସହିତ କ୍ଷୟପ୍ରାପ୍ତ ହୁଏ। ଯେପରି ଦୁଃଖ ବଳବାନକୁ ଦଳିଦେଏ, ତେପରି ମୋହ ଶକ୍ତିଶାଳୀଙ୍କୁ ନଶ୍ଟ କରେ; ଏହି ଦୁଇଟି ରାଜାଙ୍କୁ ଏଡ଼ିବା ଉଚିତ। ଯଦି ଆମେ ଜରାସନ୍ଧଙ୍କୁ ବିନାଶ କରି, ରାଜାମାନଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରିପାରିବା, ତାହାଠାରୁ ବଡ଼ କୃତ୍ୟ ଆଉ କ'ଣ ହେବ? କାରଣ, କିଛି କରାଯାଏନି, ତେବେ ଗୁଣର ସତ୍ୟତା ପରୀକ୍ଷିତ ହୁଏନାହିଁ। ଏହି ଉପଲକ୍ଷେ ଯଜ୍ଞ ତ୍ୟାଗ ପରେ ମଧ୍ୟ ସମ୍ଭବ; କିନ୍ତୁ ସାମ୍ରାଜ୍ୟ ଏବେ ଲାଭ କରାଯାଇପାରିବ—ଆମେ ଶତ୍ରୁଙ୍କ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ କରିବା ଉଚିତ।" ଏହିପରି ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ଦୃଢ଼ ସଂକଳ୍ପ ଦେଖି, ସମସ୍ତେ ତାଙ୍କୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ କହିଲେ। ତେବେ କୃଷ୍ଣ କହିଲେ, "ମୃତ୍ୟୁ କେବେ ଆସିବ, ରାତି ନା ଦିନ—କିଏ ଜାଣେ? ଯୁଦ୍ଧକୁ ଏଡ଼ି ଅମର କେହି ହୋଇନାହାନ୍ତି। ମନୁଷ୍ୟ ନିଜ ହୃଦୟ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେଉଅଁତାକୁ ଅନୁସୂଚିତ ନୀତି ଅନୁସାରେ ଅନ୍ୟଙ୍କ ବିପକ୍ଷରେ କ୍ରିୟା କରିବା ଉଚିତ। ନୀତି ଏବଂ ସଠିକ୍ ଉପାୟ ଦ୍ୱାରା ଯୁଦ୍ଧର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଫଳ ହେଉଛି ଅସମତା; ମିତ୍ରତା ଦ୍ୱାରା ଅସମତା ହୁଏ, ସମତା କେବେ ହୁଏନାହିଁ। ଅନୀତି ଦ୍ୱାରା ଯୁଦ୍ଧ କଲେ ବଡ଼ କ୍ଷତି ହୋଇଥାଏ। ସମତା ଦ୍ୱାରା ଅନିଶ୍ଚିତତା, ଜୟ ହୁଏନାହିଁ। ଆମେ ନୀତି ଅନୁସରିଛୁ, ଏବେ ଶତ୍ରୁ ଭୂମି ସାନିକଟ; ନଦୀ ପ୍ରବାହ ଯେପରି ଗଛକୁ ଛୁଏ, ତେପରି ଆମେ ଶତ୍ରୁର ଦୁର୍ବଳତା ଦେଖି ଆକ୍ରମଣ କରିବା ଉଚିତ, ନିଜ ଦୁର୍ବଳତା ରକ୍ଷା କରି। ଖୋଲା ଯୁଦ୍ଧ ଦ୍ୱାରା ନୁହେଁ, ଏହିପରି ତୂକ୍କ ତୂକ୍କ ନୀତି ଆମକୁ ଉପଯୁକ୍ତ। ଶତ୍ରୁର ଗୃହକୁ ଗୁପ୍ତ ଭାବେ ପ୍ରବେଶ କରି, ଦୋଷ ନ ଲାଗି, ଆମେ ଆମ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ସାଧନ କରିପାରିବା। ଏକ ଲୋକଙ୍କୁ ମାତ୍ର ଭାଗ୍ୟ ସହାୟ, ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କ ଆତ୍ମା ପରି ତାହା ଅନଶ୍ୱର। ଯଦି ଆମେ ଯୁଦ୍ଧରେ ତାଙ୍କୁ ମାରିଦେଉ, ଥୋଡ଼େ ଲୋକ ରହିଲେ ମଧ୍ୟ, ଆମେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେବା, ଯେପରି ଆମେ ନିଜ ଜନଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରିଛୁ।" ଏଠିରେ ଭୀମ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ, "ହେ କୃଷ୍ଣ, ଏହି ଜରାସନ୍ଧ କିଏ? ତାଙ୍କର କେତେ ଶକ୍ତି, କେମିତି ପ୍ରଭାବଶାଳୀ, ଯେଉଁଠାରେ ଆପଣଙ୍କୁ ଛୁଇଁ ମଧ୍ୟ ତାହା ଅନ୍ତର୍ଗତ ନ ହେଲେ, ପୋକା ପରି ଅଗ୍ନିରେ ପୁଡ଼ିଯାଇନାହାନ୍ତି?" ତେବେ କୃଷ୍ଣ କହିଲେ, "ମହାରାଜ, ଜରାସନ୍ଧଙ୍କ ଶକ୍ତି, ପ୍ରତାପ ଏବଂ ସେ କେମିତି ପ୍ରତିବାର ଆମକୁ ଅନ୍ୟାୟ କରିଛି, ତାହା ଶୁଣନ୍ତୁ। ସେ ତିନି ଅକ୍ଷୌହିଣୀ ସେନାର ଅଧିପତି, ଯୁଦ୍ଧରେ ଗର୍ବିତ, ମଗଧର ରାଜା ବୃହଦ୍ରଥ ତାଙ୍କ ନାମ। ଶୂର, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଅପୂର୍ବ ରୂପ, ତାଙ୍କ ଶରୀର ସଦା ବ୍ରତରେ ଚିହ୍ନିତ, ଦ୍ୱିତୀୟ ଇନ୍ଦ୍ର ପରି। ତାଙ୍କ ତେଜ ରବି ସମ, କ୍ଷମା ଭୂମି ସମ, କ୍ରୋଧରେ ଯମ ସମ, ଧନରେ କୁବେର ସମ। ସେ ଗିରିବ୍ରଜରେ ମଗଧରେ ସ୍ୱଧୀନ ରାଜ୍ୟ ସ୍ଥାପନ କରି, ମିତ୍ରମାନଙ୍କ ସହିତ ସୂର୍ୟର କିରଣ ପରି ପୃଥିବୀରେ ପ୍ରଭାବ ବିସ୍ତାର କରିଛନ୍ତି। ସେ, କାଶୀର ରାଜାଙ୍କ ଦୁଇ ଅପୂର୍ବ ସୁନ୍ଦରୀ ଝିଅଙ୍କୁ ବିବାହ କରି, ତାଙ୍କ ସହିତ ଚିରସ୍ଥାୟୀ ଚୁକ୍ତି କରିଥିଲେ। ସେ ଦୁଇ ଝିଅଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ସେଇ ଚୁକ୍ତି ଭଙ୍ଗ କରିବେ ନାହାନ୍ତି ବୋଲି ପ୍ରତିଜ୍ଞା କଲେ। ଦୁଇ ରାଣୀଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ, ହାତୀ ଦୁଇ ବନ୍ଧୁତ୍ୱର ମହିଳା ପରି, ସେ ରାଜା ପୃଥିବୀର ଅଧିଶ୍ୱର ଅପୂର୍ବ ଭାବେ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ଗଙ୍ଗା ଓ ଯମୁନା ମଧ୍ୟରେ ଯେପରି ସମୁଦ୍ର ବିସ୍ତୃତ, ସେପରି ନିଜ ରାଜ୍ୟରେ ଲୀନ ହୋଇ ଯୁବାବସ୍ଥା କଟାଇଲେ।