ଶ୍ରୀମତି କଦ୍ରୁଙ୍କ ପୁତ୍ରଙ୍କ ଚିନ୍ତା ଦେଖି, ତିନି ମାଆ ନିଜ ପ୍ରଭାବ ଅନୁସାରେ ପ୍ରକଟ ହେବେ ବୋଲି ଆଶ୍ୱାସନ ଦେଲେ, ଏହାରେ ତାଙ୍କ ପୁତ୍ର ଶାନ୍ତି ଅନୁଭବ କରିଲେ। ରାତି ଗଲାପରେ, ସକାଳ ହେଲା, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଉଦୟ ହେଲା। ତେବେ, ଦକ୍ଷ ପୁତ୍ରୀ ଦୁଇ ଭଉଣୀ—କଦ୍ରୁ ଓ ବିନତା—ଦୁଇଜଣ ଅତ୍ୟନ୍ତ କ୍ରୋଧିତ ଓ ରିସିଆଉଥିବା, ଦାସୀତ୍ୱର ପ୍ରତିଜ୍ଞା କରି, ସମୁଦ୍ର ତଟରେ ବାଲି ରେ ଶୋଭିତ ଉଚ୍ଛୈଃଶ୍ରବାସ୍ ଘୋଡାକୁ ଦେଖିବାକୁ ଗଲେ। ସେଠାରେ ସେମାନେ ବିଶାଳ, ଗଭୀର, ଉତ୍ତେଜିତ ଓ ଭୟଙ୍କର ଧ୍ୱନିରେ ଗଞ୍ଜିଥିବା ଜଳର ଭଣ୍ଡାର—ସମୁଦ୍ରକୁ ଦେଖିଲେ। ସମୁଦ୍ର ତିମି, ମକର, ବଡ଼ ମାଛ ଓ ଅନେକ ଆକୃତିର ଜୀବରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ ଥିଲା। ଏହାରେ ଅନେକ ଭୟଙ୍କର, ବିକୃତ ଓ ଦୁର୍ଦ୍ଧର୍ଷ ଜଳଜୀବ, କଛୁଆ ଓ ଘରIALା ଦେଖିବାକୁ ମିଳିଲା। ଏହି ସମୁଦ୍ର ରତ୍ନର ଖଣ୍ଡ, ଵରୁଣଙ୍କ ନିବାସ, ନାଗମାନଙ୍କ ଗୃହ, ନଦୀମାନଙ୍କ ମହାପ୍ରଭୁ। ଏହା ତଳଭୂମିର ଅଗ୍ନିର ଆଶ୍ରୟ, ଅସୁରମାନଙ୍କ ସମ୍ବନ୍ଧୀ, ଜୀବମାନଙ୍କୁ ଭୟଭୀତ କରୁଥିବା ସମୁଦ୍ର। ଏହି ସମୁଦ୍ର ଦେବମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଦିବ୍ୟ ଏବଂ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ନିର୍ମଳ ଜଳର ଉତ୍ସ, ଅମୃତର ଉତ୍ସ, ଅପରିମିତ ଓ ଅଚିନ୍ତ୍ୟ। ଏହା ଜଳଜୀବମାନଙ୍କ ଭୟଙ୍କର ଚିତ୍କାରରେ ଭରିଥିଲା, ଭୟଭୀତ କରୁଥିବା ଧ୍ୱନି, ଗଭୀର ଘୁରିବା ତରଙ୍ଗ, ସମସ୍ତ ଜୀବକୁ ଭୟଭୀତ କରୁଥିଲା। ପବନରେ ଉତ୍ତେଜିତ ହୋଇ, ସମୁଦ୍ର ତଟରେ ଝୁଲୁଛି, ତରଙ୍ଗମାନେ ନିଜ ହାତରେ ନୃତ୍ୟ କରୁଥିବା ପରି ଏଉଁପରି ଉତ୍ତେଜିତ ଓ ଉଚ୍ଚ ହୋଇ ତଳୁଥିଲେ। ଚନ୍ଦ୍ରମା ରେ ଉତ୍ସାହିତ ଓ ନିର୍ବଳ ହେଇ, ଏହି ସମୁଦ୍ର ତରଙ୍ଗରେ ଭରିଥିଲା; ଏହି ସମୁଦ୍ରରୁ ପଞ୍ଚଜନ୍ୟ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା। ଶ୍ରୀ ଗୋବିନ୍ଦ, ଅପରିମିତ ଶକ୍ତିର ମାଳିକ, ତିନି ଶୂକର ରୂପରେ ଭୂମି ଖୋଜିବା ସମୟରେ, ସମୁଦ୍ରର ଜଳ ଉତ୍ତେଜିତ ଓ ମଲିନ ହେଇଗଲା। ଋଷି ଅତ୍ରି ଶତ ବର୍ଷ ତପସ୍ୟା କଲେ, ତଥାପି ତଳଭୂମିର ଅପରିମିତ ଓ ଅବିନଶୀ ଲୋକ ପ୍ରାପ୍ତ କରିପାରିଲେନି। ପଦ୍ମନାଭଙ୍କ ଯୋଗନିଦ୍ରାର ସେବା କରୁଥିଲେ ଶ୍ରୀ ବିଷ୍ଣୁ, ଅପରିମିତ ଶକ୍ତିର ଧାରକ। ମୈନାକ ପର୍ବତକୁ ବିଜ୍ଳୀର ପତନରେ ଭୟଭୀତ ହେଲେ, ସମୁଦ୍ର ତାଙ୍କୁ ସୁରକ୍ଷା ଦେଲା; ଦିମ୍ବାହଙ୍କ ଭୟଙ୍କର ଆଘାତରେ ଅସୁରମାନେ ସମୁଦ୍ରକୁ ଆଶ୍ରୟ କଲେ। ସମୁଦ୍ର ବଡ଼ ଅଗ୍ନିର ମୁଖରେ ପବିତ୍ର ଅଂଶ ଦେଉଛି, ଅପରିମିତ, ବିଶାଳ, ଅପରିମାଣ। ଏହି ସମୁଦ୍ର ଅନେକ ବଡ଼ ନଦୀରେ ପ୍ରତିଦିନ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଉଛି, ତରଙ୍ଗମାନେ ଉତ୍ସାହରେ ନୃତ୍ୟ କରୁଥିବା ପରି ଦେଖାଯାଉଛି। ଦୁଇ ଭଉଣୀ ଏହି ଗଭୀର, ଅପରିମିତ ଓ ଅନନ୍ତ ସମୁଦ୍ରକୁ ଦେଖିଲେ; ଏହି ସମୁଦ୍ର ବଡ଼ ମାଛ, ମକର ଏବଂ ଭୟଙ୍କର ଚିତ୍କାରରେ ଭରିଥିଲା, ଆକାଶ ପରି ଚମକୁଥିଲା। ଏପରି ବେଳେ, ନାଗମାନେ ଆପସରେ ଆଲୋଚନା କରି କହିଲେ—‘ଏକ ମାଁ ଯଦି ଆପଣା ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ନହେଁ, ସେ ନିଷ୍ଠୁର ହୋଇ ଜଳିଯାଇଥାଏ।’ ତେଣୁ, ମାଁ ଖୁସି ହେଲେ ସେମାନେ ନିଜ ଶାପରୁ ମୁକ୍ତ ହେବେ; ତେଣୁ ଘୋଡାର ପୁଛକୁ ନିଶ୍ଚୟ କଳା କରିଦେବା ଦ୍ୱାରା ମାଁ ଖୁସି ହେବେ। ଏଭଳି ନିଷ୍ପତ୍ତି ନେଇ, ସେମାନେ ପୁଛର କଳା କେଶ ପରି ଉଭୟ ଭଉଣୀଙ୍କ ନିକଟରେ ଦଢ଼ି ରହିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଦୁଇ ଭଉଣୀ ଏକ ପ୍ରତିଯୋଗିତା କଲେ। ପ୍ରତିଯୋଗିତା କରି ପରେ, ଦୁଇଜଣ ଦକ୍ଷକନ୍ୟା ଉତ୍ସାହରେ ବିଶାଳ ସମୁଦ୍ର ତଟକୁ ଗଲେ। କଦ୍ରୁ ଓ ବିନତା ଆକାଶ ମାଗେ ଯାଇ, ଅଟୁଟ ଓ ଜଳର ଭଣ୍ଡାର ସମୁଦ୍ରକୁ ଦେଖିଲେ। ପବନରେ ଉତ୍ତେଜିତ, ବଡ଼ ଧ୍ୱନିରେ ଉତ୍ତେଜିତ, ବଡ଼ ମାଛ, ମକର ଏବଂ ଅନେକ ଜୀବରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ ଥିଲା। ଅନେକ ଭୟଙ୍କର ଓ ବିଭିନ୍ନ ଆକୃତିର ଜୀବ, ଅଗ୍ରହ୍ୟ, ଗଭୀର, ଅତି ଭୟଙ୍କର ଥିଲା। ଏହି ସମୁଦ୍ର ରତ୍ନର ଖଣ୍ଡ, ଵରୁଣଙ୍କ ନିବାସ, ନାଗମାନଙ୍କ ଗୃହ, ନଦୀମାନଙ୍କ ମହାପ୍ରଭୁ। ଏହା ତଳଭୂମିର ଅଗ୍ନିର ଆଶ୍ରୟ, ଅସୁରମାନଙ୍କ ଗୃହ, ଭୟଙ୍କର ଜୀବମାନଙ୍କ ନିବାସ, ଅବିନଶୀ ଜଳର ଭଣ୍ଡାର। ଦିବ୍ୟ, ଅମୃତର ଉତ୍ସ, ଅପରିମିତ, ଅଚିନ୍ତ୍ୟ, ଶୁଦ୍ଧ ଜଳର ଉତ୍ସ। ଏଠାରେ ଅନେକ ବଡ଼ ନଦୀ ତରଙ୍ଗରେ ନୃତ୍ୟ କରୁଥିବା ପରି ସମୁଦ୍ରକୁ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ କରୁଥିଲେ। ଏହି ଉତ୍ତେଜିତ ଓ ଉଚ୍ଚ ତରଙ୍ଗ, ଗଭୀର ଓ ବିଶାଳ, ଆକାଶ ପରି ଚମକୁଥିଲା, ତଳଭୂମିର ଅଗ୍ନିର ଆଲୋକରେ ଦୀପ୍ତିମାନ, ଭୟଙ୍କର ଧ୍ୱନିରେ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ। ଏପରି ଭୟଙ୍କର ସମୁଦ୍ର ଅଟୁଟ ଏବଂ ବିଶାଳ ତଳକୁ ବିନତାଙ୍କ ସହ କଦ୍ରୁ ଶୀଘ୍ର ଯାଇ, ଉଚ୍ଛୈଃଶ୍ରବାସ୍ ଘୋଡା ନିକଟେ ଉତ୍ତରିଗଲେ। ସେଉଁଠି ସେମାନେ ଚନ୍ଦ୍ରକିରଣ ପରି ଚମକୁଥିବା, ବଡ଼ ଗତିର, ଦୁଇଟି ମାନ୍ ଅନ୍ଧକାର ପରି ଘୋଡାକୁ ଦେଖିଲେ। ଏହି ଘୋଡାର ପୁଛର ମୂଳରେ ଅନେକ କଳା କେଶ ଦେଖି, କଦ୍ରୁ ବିନତାକୁ ଦୁଃଖିତ କରି, ତାଙ୍କୁ ଦାସୀତ୍ୱରେ ବାନ୍ଧିଲେ। ଏଭଳି, ବିନତା ପ୍ରତିଯୋଗିତାରେ ପରାଜିତ ହୋଇ, ଦୁଃଖ ଭୋଗ କରି ଦାସୀ ହେଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଯଥାସମୟ ଆସିଲା, ତ୍ରିଭୁବନରେ ଚମକୁଥିବା ଗରୁଡ଼ ମାଆ ନାହିଁ, ଅଣ୍ଡା ଫାଟି ବିନତାର ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲେ। ଅପାର ଶକ୍ତି ଓ ବଳରେ ଉପସ୍ଥିତ, ସମସ୍ତ ଦିଗକୁ ଆଲୋକିତ କରି, ଇଚ୍ଛା ଅନୁସାରେ ଯେକୌଣସି ଆକୃତି ଧାରଣ କରିବା, ଯେଉଁଠି ଚାହିଁବା ଯିବା, ଯେଉଁଠି ଚାହିଁ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବା ଶକ୍ତି ନିଜରେ ରଖି, ଏହି ପକ୍ଷୀ ଜନ୍ମ ନେଲା। ଦୀପ୍ତିମାନ ଅଗ୍ନିର ତୁଳନାରେ ଚମକୁଥିବା, ଅତି ଭୟଙ୍କର ଦେହ, ବିଜ୍ଳୀ ପରି ଚମକୁଥିବା ଆଖି, ଏହାର ଦୀପ୍ତି ଏକ ପ୍ରଳୟାଗ୍ନି ପରି ଥିଲା। ଅତି ଶୀଘ୍ର ବୃଦ୍ଧି ପାଇ, ଏହି ବଡ଼ ଦେହର ପକ୍ଷୀ ଆକାଶକୁ ଉଡ଼ିଗଲା, ଭୟଙ୍କର ଚିତ୍କାରରେ ତଳୁଥିଲା, ଅଗ୍ନି ପରି ଭୟଙ୍କର ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ଏହି ଦେଖି, ସମସ୍ତ ଦେବମାନେ ଅଗ୍ନିଙ୍କ ନିକଟକୁ ଆଶ୍ରୟ ନେଲେ, ଏବଂ ନମସ୍କାର କରି, ସମସ୍ତ ରୂପରେ ବିରାଜିଥିବା ତାଙ୍କୁ ଉପସ୍ଥାପନ କଲେ।