କଦ୍ରୁଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଉଚ୍ଚାରିତ ଏହି କଠୋର ଶାପକୁ ସ୍ୱୟଂ ବ୍ରହ୍ମା ଶୁଣିଲେ। ସେ ବୁଝିପାରିଲେ ଯେ ଏହା ଦେବତାଙ୍କ ଇଚ୍ଛା ଅନୁଯାୟୀ ଘଟିଛି। ସମସ୍ତ ଦେବଗଣଙ୍କ ସହିତ ବ୍ରହ୍ମା ଏହି ଶାପକୁ ଅନୁମୋଦନ କଲେ, କାରଣ ସେ ଜଣାନ୍ତିଲେ ଏହା ସମସ୍ତ ଜୀବମାନଙ୍କ ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ ହେଉଛି, କାରଣ ସର୍ପମାନେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ବିଷାକ୍ତ। ସେମାନେ ଦୁଷ୍ଟତା କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଏକ ନିୟମ ନିର୍ଦ୍ଧାରଣ କରାଯାଇଛି, ଯାହା ଅନ୍ୟ ଦୁଷ୍ଟ ପ୍ରାଣୀମାନେ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ଲାଗୁ ହୁଏ। ଏହି ଦୁଷ୍ଟମାନେ ଦିବ୍ୟ ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ ମୃତ୍ୟୁ ଦଣ୍ଡ ଭୋଗିବେ। ଏହିପରି କହି ବ୍ରହ୍ମା ସେ ସମୟରେ କଦ୍ରୁଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ଦେଲେ। ତାପରେ ବ୍ରହ୍ମା କଶ୍ୟପଙ୍କୁ ଡାକି କହିଲେ, “ଏହି ସର୍ପମାନେ ଏବଂ ନାଗମାନେ ତୁମ ପୁତ୍ର। ସେମାନେ ବିଷାକ୍ତ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଏବଂ ମାତୃଶାପଗ୍ରସ୍ତ। ଏଥିରେ କୌଣସି ପ୍ରକାର ରୋଷ ରଖିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ, ହେ କଶ୍ୟପ। ପୁରାତନ କାଳରେ ଯେ ସର୍ପନାଶ ଯଜ୍ଞ ଘଟିବା ଦେଖାଯାଇଛି, ଏହି କଥା ମୁଁ ତୁମକୁ କହୁଛି।” ଏହିପରି କହି, ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ବ୍ରହ୍ମା, ପ୍ରଜାପତିଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରି, ମହାତ୍ମା କଶ୍ୟପଙ୍କୁ ବିଷ ନିବାରଣ ଶିକ୍ଷା ଦେଲେ। ଏହିପରେ, ସର୍ପମାନେ ଶାପଗ୍ରସ୍ତ ହେବା ପରେ, କର୍କୋଟକ ନାମକ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସର୍ପ ଏହି ଶାପରେ ଅବିଚଳିତ ରହି, ତାଙ୍କ ମାତା କଦ୍ରୁଙ୍କୁ କହିଲେ। ସେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ ତାଙ୍କ ମାତାଙ୍କୁ ସମ୍ବୋଧନ କଲେ, ଏବଂ ଉଚ୍ଚ୍ଵାସ୍ରବାସ ଘୋଡ଼ାର ମୁଖ୍ୟ ଅଂଶରେ ପ୍ରବେଶ କରି, କାଜଳ ଭଳି ଦୀପ୍ତିମାନ ଦେହ ଧାରଣ କରି ଶିଶୁ ରୂପେ ଅବତୀର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ। ସେ କହିଲେ, “ମୁଁ ଯେପରି ଇଚ୍ଛା କରିବି, ସେପରି ନିଜକୁ ଦେଖେଇବି, ତୁମେ ଚିନ୍ତା କରନ୍ତୁ ନାହିଁ।” ଏପରି କହି ମାତା ତାଙ୍କୁ ଆଶ୍ୱାସନ ଦେଲେ। ପରେ, ରାତି ଶେଷ ହେବା ସହିତ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଉଦୟ ହେଲା। ତାପରେ କଦ୍ରୁ ଓ ଭିନତା, ଏହି ଦୁଇ ଭଗିନୀ, ଅତ୍ୟନ୍ତ କ୍ରୋଧିତ ଓ ଦ୍ୱେଷପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, ଦାସୀ ହେବା ପାଇଁ ମନ ମଧ୍ୟରେ ଶର୍ତ୍ତ ରଖି, ଉଚ୍ଚ୍ଵାସ୍ରବାସ ଘୋଡ଼ାକୁ ଦେଖିବାକୁ ଚଲିଗଲେ। ସେମାନେ ସମୁଦ୍ର ପାର୍ଶ୍ୱରେ, ଚରୁ ଚରୁ ଚାଲି, ଅତ୍ୟନ୍ତ ଶୋଭାମୟ ଶ୍ୱେତ ବାଳୁକା ଦ୍ୱୀପ ଉପରେ ପହଞ୍ଚିଲେ। ସେଠାରେ ସେମାନେ ବିଶାଳ, ଗଭୀର ଓ ଗର୍ଜନମୟ ସମୁଦ୍ରକୁ ଦେଖିଲେ। ଏହି ସମୁଦ୍ର ଟିମି, ମକର, ବଡ଼ ବଡ଼ ମାଛ, ଏବଂ ଅନେକ ପ୍ରକାର ଜଳଚର ପ୍ରାଣୀମାନେ ଭରିଥିଲେ। ଅନେକ ଭୟଙ୍କର, ବିକୃତ ଓ ଦୁର୍ଦ୍ଦନ୍ତ ଜଳଚର, କଛପ, ଘରିଆଳ ଏବଂ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଜନ୍ତୁ ଏଠି ପ୍ରଚୁର ଥିଲେ। ଏହି ସମୁଦ୍ର ରତ୍ନମାଳାର ଖଜାନା, ବରୁଣଙ୍କ ନିବାସ, ନାଗମାନଙ୍କ ପ୍ରିୟ ଆଶ୍ରୟ ଏବଂ ନଦୀମାନଙ୍କ ମହାନ୍ତ ନାୟକ। ଏଠି ଅଗ୍ନିର ନିବାସ, ଅସୁରମାନଙ୍କ ଆଶ୍ରୟ, ଏବଂ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କୁ ଭୟଭୀତ କରୁଥିବା ସମୁଦ୍ର। ଏହି ସମୁଦ୍ର ଦେବତାମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଦିବ୍ୟ ଏବଂ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସ୍ଥାନ, ଅମୃତର ଉତ୍ସ, ଅପାର, ଅଚିନ୍ତ୍ୟ, ଏବଂ ପରିଶୁଧ୍ଧ ଜଳର ମହାସାଗର। ଏଠି ଜଳଚରମାନଙ୍କ ଭୟଙ୍କର ଚିତ୍କାର, ତୀବ୍ର ଧ୍ୱନି, ଗଭୀର ଭ୍ରମଣ ଏବଂ ଭୟ ପ୍ରଦାନ କରୁଥିଲା। ବାୟୁର ଚଞ୍ଚଳତାରେ ସମୁଦ୍ରର ତୀର ଉପରେ ତାରାଉଥିଲା, ତାରଙ୍ଗ ନୃତ୍ୟ କରୁଥିବା ଭଳି ଲାଗୁଥିଲା। ଚନ୍ଦ୍ରର କଳାଏଁ ଏହାର ତାରଙ୍ଗ ଉତ୍ସାରିତ ହୋଇ, ଏହି ଅପୂର୍ବ ସମୁଦ୍ର ପଞ୍ଚଜନ୍ୟ ଜନ୍ମସ୍ଥଳ ହେଲା। ଯେତେବେଳେ ଅପାର ଶକ୍ତି ଧାରଣ କରିଥିବା ଗୋବିନ୍ଦ ମହାବରାହ ରୂପେ ଧରାକୁ ଖୋଜିଥିଲେ, ସମୁଦ୍ରର ଜଳ ଚଞ୍ଚଳ ଓ ମଲିନ ହୋଇପଡ଼ିଥିଲା। ଅତ୍ରି ଋଷି, ତାଙ୍କ ତପସ୍ୟାରେ ଅଟୁଟ ଥିଲେ, ଶତବର୍ଷ ଚେଷ୍ଟା କଲେ ମଧ୍ୟ ପାତାଳ ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିପାରିଲେ ନାହିଁ। ପଦ୍ମନାଭଙ୍କ ଯୋଗନିଦ୍ରାର ସେବା କରୁଥିଲେ ଅନନ୍ତ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବିଷ୍ଣୁ। ମୈନାକ ପର୍ବତକୁ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ବଜ୍ରପାତରୁ ରକ୍ଷା କଲେ, ଏବଂ ଦିମ୍ବାହଙ୍କ ଶକ୍ତିଦ୍ବାରା ଅସୁରମାନେ ଯେଉଁଠି ଆଶ୍ରୟ ନେଲେ, ସେଠି ସମୁଦ୍ର ସେମାନଙ୍କୁ ସୁରକ୍ଷା ଦେଲା। ଏହି ସମୁଦ୍ର ବଡବାଅଗ୍ନିର ମୁଖରେ ହୋମ ଦ୍ରବ୍ୟ, ଅପାର, ଅତଳ ଓ ଅମେଘ। ସେମାନେ ଦେଖିଲେ, ଏହି ମହାସାଗର ସହସ୍ର ସାଗର ନଦୀ ଦ୍ୱାରା ନିତ୍ୟ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଉଛି, ତାରଙ୍ଗ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଉଲ୍ଲାସରେ ନୃତ୍ୟ କରୁଛି। ସେମାନେ ଏହି ଅପାର, ଅନନ୍ତ, ଗଭୀର ସମୁଦ୍ରକୁ ଦେଖିଲେ, ଯେଉଁଠି ଟିମି, ମକର, ବଡ଼ ବଡ଼ ମାଛ ରହିଛି, ଜଳଚରମାନଙ୍କ ଭୟଙ୍କର ଚିତ୍କାର ଗଞ୍ଜିଉଛି, ଏହି ସମୁଦ୍ର ଆକାଶ ଭଳି ଦୀପ୍ତିମାନ। ଏହି ସମୟରେ, ନାଗମାନେ ଆପସରେ ମନ୍ତ୍ରଣା କରି କହିଲେ, “ମାଆ ଯଦି ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ନହେଲେ, ତେଣୁ ସେ ଶାପ ଦେଇ ଦୟାହୀନ ହୋଇପାରିବେ। ଯଦି ମାଆ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେବେ, ତେବେ ଆମେ ଏହି ଶାପରୁ ମୁକ୍ତି ପାଇପାରିବା। ତେଣୁ ଆମେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଘୋଡ଼ାର ପୁଛ କଳା କରିଦେବା।” ଏପରି ନିର୍ଣ୍ଣୟ କରି ନାଗମାନେ ଘୋଡ଼ାର ପୁଛର କଳା କେଶ ଭଳି ଅପେକ୍ଷା କଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଦୁଇ ବଉ କଦ୍ରୁ ଓ ଭିନତା ମଧ୍ୟରେ ଶର୍ତ୍ତ ହେଲା। ଶର୍ତ୍ତ ହେବା ପରେ ଦୁଇ ଭଗିନୀ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦରେ ମହାସାଗରର ପାରକୁ ଚଲିଗଲେ। ଦକ୍ଷପୁତ୍ରୀ କଦ୍ରୁ ଓ ଭିନତା ଆକାଶ ମାର୍ଗରେ ଚାଲି, ଅଚଳ ଓ ଜଳର ଭଣ୍ଡାର ସମୁଦ୍ରକୁ ଦେଖିଲେ। ଏହି ସମୁଦ୍ର ବାୟୁ ଦ୍ୱାରା ଅତ୍ୟନ୍ତ ଚଞ୍ଚଳ ଓ କର୍କଶ ଧ୍ୱନି କରୁଥିଲା, ଏଠି ଟିମି, ବଡ଼ ମାଛ, ମକର ଏବଂ ଅନେକ ଜଳଚର ଜନ୍ତୁ ଥିଲେ। ଏହି ସମୁଦ୍ର ଅସଂଖ୍ୟ ଓ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ଜୀବମାନେ ଭରିଥିଲା, ଭୟଙ୍କର, ଅପରାଜେୟ ଓ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଭୟଜନକ। ଏହା ରତ୍ନମାଳାର ଉତ୍ସ, ବରୁଣଙ୍କ ନିବାସ, ନାଗମାନଙ୍କ ଆଶ୍ରୟ, ଆନନ୍ଦଦାୟକ, ନଦୀମାନଙ୍କ ନାୟକ। ଏଠି ପାତାଳ ଅଗ୍ନିର ନିବାସ, ଅସୁରମାନଙ୍କ ଘର, ଭୟଙ୍କର ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କ ଆଶ୍ରୟ, ଅସୀମ ଜଳର ଭଣ୍ଡାର। ଏହି ସମୁଦ୍ର ଦିବ୍ୟ ଓ ଦୀପ୍ତିମାନ, ଅମୃତର ଉତ୍ସ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଅପାର, ଅଚିନ୍ତ୍ୟ, ଏବଂ ସ୍ୱର୍ଗର ପବିତ୍ର ଜଳ ସମାନ। ଏଠି ଅନେକ ସ୍ଥାନରେ ବିଶାଳ ନଦୀମାନେ ଏହାକୁ ପୂର୍ଣ୍ଣ କରୁଥିଲେ, ତାରଙ୍ଗମାନେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦରେ ନୃତ୍ୟ କରୁଥିଲେ। ଏପରିଭାବେ, ଦେବୀ କଦ୍ରୁ, ଭିନତା, ନାଗମାନେ ଓ ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ, ଏହି ଦିବ୍ୟ ଏବଂ ଅପୂର୍ବ ଘଟଣାର ମଧ୍ୟରେ ନିଜ ନିଜ କର୍ମ ଓ ଧର୍ମ ପାଳନ କରୁଥିଲେ।