ଏହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ କଥାରେ, ରାଜାୟୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କୁ ବର୍ଣ୍ଣନା କରାଯାଉଛି ଏକ ଦିବ୍ୟ ସଭାର, ଯେଉଁଠାରେ ଅସଂଖ୍ୟ ଦେବତା, ଋଷି, ଗଣ, ଓ ଦିବ୍ୟ ଶକ୍ତିମାନ୍ତ ଅନେକ ଚରିତ୍ର ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ। ଶୁକ୍ର, ବୃହସ୍ପତି, ବୁଧ, ଅଙ୍କାରକ, ଶନି, ରାହୁ ଓ ସମସ୍ତ ଗ୍ରହମାନେ ସେଠି ଥିଲେ। ମନ୍ତ୍ର, ରଥନ୍ତର, ହରିମନ, ବସୁମନ, ଆଦିତ୍ୟମାନେ ଓ ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱରେ ଉଲ୍ଲେଖିତ ରାଜା ଋଷିମାନେ ମଧ୍ୟ ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ। ମାରୁତ, ବିଶ୍ୱକର୍ମା, ବସୁମାନେ, ଓ ଏହି ସମସ୍ତଙ୍କ ସହିତ ପିତୃଗଣ ଓ ଅନେକ ଅର୍ପଣ ମଧ୍ୟ ଏହି ସଭାରେ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ଋଗ୍ବେଦ, ସାମବେଦ, ଯଜୁର୍ବେଦ, ଅଥର୍ବବେଦ ଓ ସମସ୍ତ ଶାସ୍ତ୍ର ଏଠି ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ। ଇତିହାସ, ଉପବେଦ, ସମସ୍ତ ବେଦାଙ୍ଗ, ଗ୍ରହମାନେ, ଯଜ୍ଞ, ସୋମ ଓ ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ସେଠି ଥିଲେ। ସାବିତ୍ରୀ, ସପ୍ତମୂର୍ତ୍ତି ଭାବେ ବାଣୀ, ବୁଦ୍ଧି, ଧୃତି, ଶ୍ରବଣ, ବିବେକ, ଜ୍ଞାନ, କୀର୍ତ୍ତି, ଖ୍ୟମା ଏବଂ ଅନେକ ଦେବୀମାନେ ଏଠି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ସାମଗାନ, ଷ୍ଟୁତିଗୀତ, ବିଭିନ୍ନ ଗାଥା, ତାତ୍ତ୍ୱିକ ଭାଷ୍ୟ ଓ ଅନେକ ଶିଳ୍ପମୟ ରଚନା ଏଠି ପ୍ରକାଶିତ ହେଉଥିଲା। ନାଟକ, କବିତା, ଗଳ୍ପ, ଏବଂ କଥାମାଳା ରୂପେ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଲୋକ ଓ ଗୁରୁପୂଜକ ଅନ୍ୟମାନେ ଏଠି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ମୁହୂର୍ତ୍ତ, କ୍ଷଣ, ଶୁଭ ସମୟ, ଦିନ ଓ ରାତି, ପକ୍ଷ, ମାସ, ଷଡଋତୁ ଏହି ସଭାରେ ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ। ବର୍ଷ, ପଞ୍ଚ ்ୟୁଗ, ଚତୁର୍ବିଧ ଦିନ ଓ ରାତି, ଏବଂ ଏହି ଦିବ୍ୟ ଅବିନାଶୀ କାଳଚକ୍ର ମଧ୍ୟ ଏଠି ବିଜ୍ଞାପିତ ହେଉଥିଲା। ଧର୍ମଚକ୍ର ମଧ୍ୟ ସେଠି ସଦା ବିଦ୍ୟମାନ, ଅଦିତି, ଦିତି, ଦନୁ, ସୁରସା, ବିନତା, ଇରା, କାଳିକା, ସୁରଭୀ, ସରମା, ଗୌତମୀ, ପ୍ରଭା, କଦ୍ରୁ, ରୁଦ୍ରାଣୀ, ଶ୍ରୀ, ଲକ୍ଷ୍ମୀ, ଭଦ୍ରା, ଷଷ୍ଠୀ, ଗୋମାତା ଭୂମି, ଲଜ୍ଜା, ସ୍ୱାହା, କୀର୍ତ୍ତି, ସୁରା, ଶଚୀ, ଶ୍ରୀ, ଆରୁଣ୍ଧତୀ, ସଂବୃତ୍ତି, ଆଶା, ନିୟତି, ସୃଷ୍ଟି, ରତି ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଦେବୀମାନେ ପ୍ରଜାପତିଙ୍କ ସେବା କରୁଥିଲେ। ଆଦିତ୍ୟ, ବସୁ, ରୁଦ୍ର, ମାରୁତ, ଅଶ୍ୱିନୀକୁମାର, ବିଶ୍ୱେଦେବ, ସାଧ୍ୟ ଓ ଶୀଘ୍ରଗାମୀ ପିତୃମାନେ ଏଠି ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ। ସାତ ପ୍ରକାରର ପିତୃମାନେ ଅଛନ୍ତି—ଚାରିଜଣ ଦୃଶ୍ୟ ଓ ତିନିଜଣ ଶରୀରଧାରୀ। ବିଶିଷ୍ଟ ବୈରାଜ, ଅଗ୍ନିଷ୍ୱାତ୍ତ, ଗାର୍ହପତ୍ୟ, ନାକଚର, ସୋମପା, ଏକଶୃଙ୍ଗ, ଚତୁର୍ବେଦ, କଳା ଏହି ପିତୃମାନେ ଚାରି ବର୍ଣ୍ଣରେ ପୂଜିତ। ସେମାନେ ସୋମକୁ ପାଳନ କରିଥିଲେ ଏବଂ ପୁନଃ ପ୍ରଜାପତିଙ୍କ ସମୀପକୁ ଗଲେ। ସମସ୍ତେ ଆନନ୍ଦରେ ଅପାର ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ପୂଜା କରୁଥିଲେ; ରାକ୍ଷସ, ପିଶାଚ, ଦାନବ, ଗୁହ୍ୟକମାନେ ମଧ୍ୟ ଏହିପରି କରୁଥିଲେ। ନାଗ, ସୁପର୍ଣ୍ଣ, ପଶୁ, ପିତାମହ, ଚରାଚର ଜଗତ ଓ ମହାଭୂତ ମଧ୍ୟ ପୂଜିତ ହେଉଥିଲେ। ପୁରନ୍ଦର ଇନ୍ଦ୍ର, ବରୁଣ, ଧନଦ, ଯମ, ମହାଦେବ ଏବଂ ହୋମ ସହିତ ସମସ୍ତେ ସେଠି ଯାଉଥିଲେ। ମହାସେନ ନିତ୍ୟ ପିତାମହଙ୍କୁ ପୂଜା କରୁଥିଲେ; ନାରାୟଣ ଓ ଦିବ୍ୟ ଋଷିମାନେ ମଧ୍ୟ ଏହିପରି କରୁଥିଲେ। ବାଳଖିଲ୍ୟ ଋଷି, ଗର୍ଭଜ ଓ ଅଗର୍ଭଜ ମାନେ, ଏହି ତିନି ଲୋକରେ ଯେଉଁଠି ଯାହା ଦେଖାଯାଉଛି, ସେସବୁ ମୁଁ ଏଠି ଦେଖିଛି, ଏହି କଥା ରାଜାଙ୍କୁ କୁହାଯାଉଛି। ଏଠି ଅଷ୍ଟାଶୀ ହଜାର ନିର୍ମଳ ବ୍ରହ୍ମଚାରୀ ଋଷି ଓ ପଞ୍ଚାଶି ଜଣ ପ୍ରଜାବତୀ ଋଷି ଥିଲେ। ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ସେମାନଙ୍କୁ ଚାହିଦା ଅନୁସାରେ ଦେଖି, ଶିର ନମାଇ ଯଥାଯଥ ଭାବେ ବିଦାୟ ନେଉଥିଲେ। ଦେବ, ଦାନବ, ନାଗ, ଦ୍ୱିଜ, ଯକ୍ଷ, ସୁପର୍ଣ୍ଣ, କାଳେୟ, ଗନ୍ଧର୍ବ, ଅପ୍ସରା ଯେଉଁମାନେ ଅତିଥି ଭାବେ ଆସିଥିଲେ—ସେମାନଙ୍କୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କୃପାଶୀଳ ବ୍ରହ୍ମା ଯଥାଯଥ ଭାବେ ଦେଇଥିଲେ। ସେମାନେ ଯେଉଁ ଦାନ, ମୃଦୁବାକ୍ୟ, ଭୋଗ ଦେଇ ସମ୍ମିଳିତ କରିଥିଲେ, ସେହିପରି ଏହି ସଭା ଉପସ୍ଥିତ ଓ ବିଦାୟ ନେଉଥିବା ଲୋକମାନେ ଦ୍ୱାରା ଭରିଯାଉଥିଲା ଓ ବିଶେଷ ଆନନ୍ଦ ଦେଉଥିଲା। ସେହି ଦିବ୍ୟ ସଭା ସମସ୍ତ ତେଜରେ ଭରିଥିଲା, ବ୍ରହ୍ମର୍ଷିମାନେ ଚାରିପାଖରେ ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ, ଶ୍ରୀ, ଆରୋଗ୍ୟ ଓ ଶାନ୍ତିରେ ଦୀପ୍ତିମାନ ହେଇ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଉଥିଲା। ମୁଁ ଏପରି ଦିବ୍ୟ ସଭା ଦେଖିଛି, ଯାହା ତିନି ଲୋକରେ ଦୁର୍ଲଭ; ରାଜନ୍, ମନୁଷ୍ୟମାନେ ମଧ୍ୟରେ ତୁମର ସଭା ଏପରି ଅଦ୍ୱିତୀୟ। ମୁଁ ଏପରି ସଭାଗୁଡ଼ିକୁ ଦେବମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଦେଖିଛି, କିନ୍ତୁ ମନୁଷ୍ୟମାନେ ମଧ୍ୟରେ ତୁମର ସଭା ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ। ଏଠିପରେ ଯୁଧିଷ୍ଠିର ପ୍ରଶ୍ନ କରିଛନ୍ତି—“ହେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବକ୍ତା, ତୁମେ ବେଶିଭାଗ ରାଜସ୍ଥାନୀୟ ଉପସ୍ଥିତମାନେ ବିଷୟରେ ବର୍ଣ୍ଣନା କରିଛ; ଏବେ ମୋତେ କହ, ଯେପରି ତୁମେ ଜାଣ। ତୁମେ ବରୁଣଙ୍କ ସଭାରେ ନାଗ, ଦୈତ୍ୟ, ନଦୀ, ସାଗର ଓ ଧନାଧ୍ୟକ୍ଷଙ୍କ ସଭାରେ ଯକ୍ଷ, ଗୁହ୍ୟକ, ରାକ୍ଷସ, ଗନ୍ଧର୍ବ, ଅପ୍ସରା ଓ ଶିବଙ୍କ ବିଷୟରେ କହିଛ। ପ୍ରଜାପତିଙ୍କ ସଭାରେ ସମସ୍ତ ଦେବତା ଓ ଶାସ୍ତ୍ର ବିଷୟରେ ବର୍ଣ୍ଣନା କରିଛ। ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ସଭାରେ ଦେବତା, ଗନ୍ଧର୍ବ ଓ ମହାମୁନିମାନେ ବିଷୟରେ କହିଛ। କିନ୍ତୁ ଏକମାତ୍ର ରାଜର୍ଷି ହରିଶ୍ଚନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ତୁମେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ସଭାରେ ଉପସ୍ଥିତ ବୋଲି ଉଲ୍ଲେଖ କରିଛ।” ଏଭଳି ଦିବ୍ୟ ସଭାର ଦର୍ଶନ ଓ ଉପସ୍ଥିତ ମହାପୁରୁଷମାନଙ୍କ ବିଶେଷତା ଏହି ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ କଥାରେ ଉତ୍ତରାଧିକାର ନେଇଛି।