ଏହା ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ କାହାଣୀ, ଯେଉଁଥିରେ ଦେବତାମାନେ ଓ ଅସୁରମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଏକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଯୁଦ୍ଧ ଘଟିଥିଲା। ଏହି କାହାଣୀରେ ଭଗବାନ ବିଷ୍ଣୁ, ଯିଏ ଦେବଦୂତ ଓ ଦେବତାମାନଙ୍କର ରକ୍ଷକ, ତାଙ୍କର ଦିବ୍ୟ ଚକ୍ର ବିଷୟରେ ଚିନ୍ତନ କରୁଥିଲେ। ତାଙ୍କର ଚିନ୍ତନର ସହିତ, ଏହି ଚକ୍ର ଆକାଶରୁ ଅବତରଣ କରି, ଦିନର ତାରାର ମାନରେ ଚମକିଥିଲା। ସୁଦର୍ଶନ ଚକ୍ର, ଯାହା ଯୁଦ୍ଧରେ ଦୁଷ୍ଟମାନେଙ୍କୁ ନିଷ୍ପ୍ରଭ କରିବାରେ ସକ୍ଷମ, ଏହାକୁ ବଳଶାଳୀ ଅଚ୍ୟୁତ ତୀବ୍ର ଗତିରେ ହାରାଇଥିଲେ, ଯାହା ଶତାଧିକ ଦିତିର ପୁଅମାନଙ୍କୁ ନଷ୍ଟ କରିଥିଲା। ଯୁଦ୍ଧରେ, ଅସୁରମାନେ ମାଉଣ୍ଟେନକୁ ଦେବତାମାନଙ୍କୁ ଆକ୍ରମଣ କରିଥିଲେ, ତେବେ ଦେବତାମାନେ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରତିସ୍ଥାପିତ କରିଥିଲେ। ତେବେ ଏକ ମହାନ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡରେ ରୂପାୟଣ ହେଉଥିବା ପାହାଡ଼ମାନେ ଆକାଶରୁ ତଳକୁ ପଡ଼ିଥିଲେ, ତାଙ୍କର ଶିରୋପରି ଦର୍ଶନୀୟ ଶବ୍ଦରେ ଭୂମି କମ୍ପିଥିଲା। ଏହି ଯୁଦ୍ଧ ଅନେକ ଦିନ ଚାଲିଥିଲା, ଯେଉଁଥିରେ ଦେବତାମାନେ ଅସୁରମାନଙ୍କୁ ନିଷ୍ପ୍ରଭ କରିବାକୁ ସମର୍ଥ ହେଲେ। ଏହି ଯୁଦ୍ଧରେ, ଦେବତାମାନେ ଏକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡରେ ଅନେକ ତୀବ୍ର ତୀର ଗୁଡିକୁ ମାରି ଦେଲେ, ଯାହା ଅସୁରମାନଙ୍କୁ ତରସ୍କାର କରିଥିଲା। ତାଙ୍କର ଦୃଷ୍ଟିରେ ତାଳ ଓ ଶକ୍ତି ଅନେକ ଦିନ ଚାଲିଥିଲା, ଯେଉଁଥିରେ ସେମାନେ ପୃଥିବୀ ଓ ସମୁଦ୍ରକୁ ନିକଟରେ ଦେଖିଥିଲେ। ତେବେ, ଦେବତାମାନେ ଜିତିବା ପରେ, ମନ୍ଦରା ପୂର୍ବରୁ ତାଙ୍କର ସ୍ଥାନକୁ ଫେରାଇଥିଲେ, ଆକାଶରେ ସମସ୍ତ ମେଘ ରହିଥିଲେ। ଦେବତାମାନେ ଆନନ୍ଦରେ ଭରିଥିଲେ, ମାନ୍ୟବାର ଅମୃତକୁ ସୁରକ୍ଷିତ କରିଥିଲେ, ଯାହାକୁ ସେମାନେ ଅମର ମାନ୍ୟବାରକୁ ଦେଇଥିଲେ। ତାପରେ, କଦ୍ରୁ ଓ ବିନତା, ସେହି ଦୁଇ ଭାଇବନ୍ଧୁ, ଏକ ଦିନ ରାତି ପରେ ଉଚ୍ଛୈଷ୍ରବସ୍ ଘୋଡାକୁ ଦେଖିବାକୁ ଗଲେ। ସେମାନେ ଦେଖିଥିଲେ ଏକ ଗଭୀର ସମୁଦ୍ର, ଯାହା ଅନେକ ଜଳଜ ଜୀବ ଓ ଗୁରୁତ୍ୱ ଧାରଣ କରିଥିଲା। ସମୁଦ୍ର ମଧ୍ୟରେ ଏକ ମହାଜନ୍ତ୍ର ଥିଲା, ଯାହା ଦେବତାମାନଙ୍କର ରାଜଧାନୀ ଥିଲା। କଦ୍ରୁ ଓ ବିନତା, ତାଙ୍କର ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱ ଓ ଜୈବ ମାନ୍ୟବାରକୁ ଦେଖିବାରେ ଏକ ଦିନ ଗଲା, ଏବଂ ସେମାନେ ନିଜ ଜୀବନର ଅନେକ ଦୃଷ୍ଟିକୋଣ ଦେଖିଲେ। ଏହି ଦୁଇ ଭାଇବନ୍ଧୁଙ୍କର କାହାଣୀ ଅତି ଅନନ୍ୟ, ଯାହା ଦେଖିବାରେ ଆମେ ସମସ୍ତେ ଉତ୍ସୁକ୍ତ ହେବା ଦ୍ୱାରା ଅନୁଭବ କରିଥିଲୁ।