ମାୟା ନାମକ ଏକ ଅସୁର, ତିନି ଜଗତରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ଦେବମାନ୍ୟ, ରତ୍ନରେ ଶୋଭିତ ଏବଂ ଶୁଭ ଏମିତି ଏକ ଅପୂର୍ବ ସଭାଗୃହ ତିଆରି କଲେ। ସେ ପରେ ଅତ୍ୟୁତ୍ତମ ଗଦାଟି ଭୀମସେନଙ୍କୁ ଦେଲେ ଏବଂ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଶଂଖ ଦେବଦତ୍ତକୁ ଅର୍ଜୁନଙ୍କୁ ଦାନ କଲେ। ଯାହାର ଶଂଖଧ୍ୱନିରେ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ କମ୍ପିତ ହୁଏ, ସେହି ଦେବଦତ୍ତ ଶଂଖଟିକୁ କିଛି ଦିନ ଚିନ୍ତା କରି, ମାୟା ଏହାକୁ ମରାମତି ପାଇଁ ବିଶ୍ୱକର୍ମାଙ୍କୁ ଦେଇଥିଲେ। ତା’ପରେ ବିଶ୍ୱକର୍ମା, ପୃଥାନନ୍ଦନ ପାଣ୍ଡବମାନଙ୍କ ଏବଂ ମହାତ୍ମା କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଇଚ୍ଛାନୁସାରେ, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ସଭାଗୃହ ତିଆରି କରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ। ଏହି ଦିବ୍ୟ ସଭାଗୃହ ରୂପରେ ଅତି ଶୋଭାମୟ ଏବଂ ଗୁଣରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଥିଲା। ଏହାର ନିର୍ମାଣ ପୂର୍ବରୁ ହଜାର ହଜାର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଦୁଧ ଦିଆଁ ଭାତ ଭୋଜନ କରାଯାଇଥିଲା। ଏହି ସଭାଗୃହର ଗଛମାନେ ସୁନାର ଥିଲେ। ଏହି ସଭାଗୃହ ଦଶ ହଜାର ଧନୁଷ ଲମ୍ବା ଏବଂ ଚାରିପଟେ ବିସ୍ତୃତ ଥିଲା, ଯେପରିକି ଅଗ୍ନି, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଏବଂ ସୋମଙ୍କ ସଭାଗୃହ। ଏହି ଗୃହ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୀପ୍ତିମାନ ଏବଂ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପ୍ରଭା ପରି ଅଦ୍ଭୁତ ଟିକିଥିଲା। ଦେବୀୟ ତେଜ ରେ ଜ୍ୱଳମାନ, ଏହି ଗୃହ ମେଘପରି ଆକାଶକୁ ଛୁଇଁଥିଲା, ବିସ୍ତୃତ, ଶୁଭ୍ର, ନିର୍ମଳ ଏବଂ କ୍ଳାନ୍ତିହୀନ ଥିଲା। ସଭାଗୃହର ଦେଉଁଠି ଓ ଦେବାଳୟ ରତ୍ନମୟ ଥିଲା, ଅତ୍ୟୁତ୍ତମ ବସ୍ତୁରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ଶିଳ୍ପୀ ବିଶ୍ୱକର୍ମାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦୂର୍ଦ୍ଦଶୀ ଭାବରେ ନିର୍ମିତ ଏହି ସଭାଗୃହ ଧନ-ଧାନ୍ୟରେ ଭରପୂର ଥିଲା। ଦାଶାର୍ହଙ୍କ ସୁଧର୍ମା କିମ୍ବା ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ସଭାଗୃହ ମଧ୍ୟ ଏପରି ନଥିଲା, ଯେପରି ମାୟା ଏହି ସଭାଗୃହ ତିଆରି କରିଥିଲେ। ମାୟାଙ୍କ କଥାନୁସାରେ, ସେଠାରେ ଆଠ ହଜାର ରାକ୍ଷସ ପରିଚାରକ ଏହି ସଭାକୁ ରକ୍ଷା କରିଥିଲେ। ସେମାନେ ଆକାଶ ମାଧ୍ୟମରେ ଚାଲିପାରୁଥିଲେ, ଭୟଙ୍କର ଦୃଢ଼ ଏବଂ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଲାଲ ଓ ମଞ୍ଜୁଳ ଆଖି, ଶଙ୍ଖ ଆକୃତି କାନ, ଯୁଦ୍ଧରେ ପାରଦର୍ଶୀ ଥିଲେ। ସଭାଗୃହ ଭିତରେ ମାୟା ଏକ ଅପୂର୍ବ ପଦ୍ମସରୋବର ତିଆରି କଲେ, ଯାହାର ପତ୍ର ବୈଦୂର୍ୟମଣିର, ପଦ୍ମ ତଣ୍ଡ ଓ ପୁଷ୍ପ ରତ୍ନରେ ତିଆରି। ଏହି ସରୋବର କମଳ ଓ ନୀଳ ଇନ୍ଦୀବର ଗନ୍ଧରେ ମହକୁଥିଲା, ବିଭିନ୍ନ ପକ୍ଷୀ ଦଳ, ଖିଳିଥିବା ପଦ୍ମ, ସୁନା ଆମ୍ବ ଓ ମାଛ, ଚମକୁଥିବା ଶ୍ରୀଖଣ୍ଡ ଶିଢ଼ି ଏବଂ ପବିତ୍ର ଜଳ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ ଥିଲା। ଏହି ଜଳ ମୃଦୁ ବାୟୁରେ ହଳକା ଲହରି ହୁଏ, ମୁକ୍ତାମାଣିର ଫୋଆରା ଝରୁଥିଲା, ଚାରିପଟେ ମହାମୂଲ୍ୟ ରତ୍ନ ଫଳକ ଥିଲା। କିଛି ରାଜା ଏହି ରତ୍ନମୟ ସରୋବରକୁ ଦେଖି ଏହାକୁ କୃତ୍ରିମ ବୋଲି ବୁଝିପାରିଲେ ନାହିଁ, ଅଜ୍ଞାନରେ ଏହି ସରୋବରକୁ ପଡ଼ିଯାଉଥିଲେ। ସଭାଗୃହ ଚାରିପଟେ ସବୁବେଳେ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ଫୁଲ ଗଛ ଦଡ଼ିଥିଲେ, ସେମାନେ ହଳକା ବାୟୁରେ ଦୋଳି ଛାୟା ଓ ଆନନ୍ଦ ଦେଉଥିଲେ। ସମସ୍ତ ସ୍ଥାନରେ ସୁଗନ୍ଧିତ ବନ ଓ ପଦ୍ମସର ଥିଲା, ହଂସ, କୁରର, ଚକ୍ରବାକ ପକ୍ଷୀ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ ହେଉଥିଲା। ଜଳ ଓ ଭୂମିର ସମସ୍ତ ପଦ୍ମ ଗନ୍ଧ ବାୟୁ ଆଣି, ପାଣ୍ଡବମାନଙ୍କୁ ସେବା କରୁଥିଲା। ଏପରି ଅଦ୍ଭୁତ ସଭାଗୃହ ଚୌଦ୍ଦ ମାସରେ ତିଆରି ହେଲା। ଏହା ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେବା ପରେ, ମାୟା ରାଜା ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କୁ ଏହି ସମ୍ବାଦ ଦେଲେ। ଏହି ସଭା ପରେ, ମାୟା ଅର୍ଜୁନଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ଧ୍ୱଜପଟ ଓ ତାହାର ସମ୍ବଲ ବିଷୟରେ କହିଲେ—ତୁମର ଧନୁର ତାର ଝଙ୍କାରରେ ଆକାଶ ଗଞ୍ଜିଉଛି, ଏଠି ଅଗ୍ନିର ଦୀପ୍ତିମାନ ରଥ ଅଛି, ଏଠି ଦେବୀୟ ଧଳା ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଘୋଡ଼ା, ଏବଂ ଏହି ବାନର ଚିହ୍ନିତ ଧ୍ୱଜପଟ ମାୟାବଳରେ ତିଆରି। ଏହି ଧ୍ୱଜ ଗଛରେ ଧରାଯିବ ନାହିଁ, ଧୂମ୍ର ଧ୍ୱଜପଟ ପରି ଉଚ୍ଚ ଉଠିଯିବ, ବାନର ଚିହ୍ନିତ ଧ୍ୱଜ ବିଭିନ୍ନ ବର୍ଣ୍ଣରେ ଦେଖାଯିବ। ଏହି ଧ୍ୱଜ ସମରେ ଅପୂର୍ବ ଏବଂ ଅଦ୍ୱିତୀୟ ହେବ, ଏହା ଦୃଢ଼ ଭାବେ ଦେଖାଯିବ। ଏମିତି କହି, ମାୟା ଅର୍ଜୁନଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି ବିଦାୟ ନେଲେ। ତା’ପରେ ରାଜା ଯୁଧିଷ୍ଠିର ସେହି ସଭାଗୃହରେ ଉଦ୍ଘାଟନ କଲେ। ଦଶ ହଜାର ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଘିଅ ଓ ମଧ ମିଶ୍ରିତ ମିଠା ଭାତ, ମୂଳ, ଫଳ, ବନ୍ୟଶୂକର ଓ ମୃଗ ମାଂସ, କୃସର, ଜୀବନ୍ତି ଓ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ନୈବେଦ୍ୟ, ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ମାଂସ ଓ ଅନେକ ପାନୀୟ ଓ ଖାଦ୍ୟ ପ୍ରଦାନ କଲେ। ସେମାନେ ଉତ୍ତମ ଓ ସାଧାରଣ ବସ୍ତ୍ର, ମାଳା ଦେଇ ସମସ୍ତ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ସନ୍ମାନ କଲେ। ପୁନି ପୁନି ହଜାର ହଜାର ଗାଈ ଦାନ କଲେ, ଏଠିରେ ପବିତ୍ର ଦିନ ଘୋଷଣା ହେଲା, ଯେପରିକି ଦ୍ୱାରିକାର ସ୍ୱର୍ଗ ଧ୍ୱନି। ପରେ, ଦେବତାମାନେ ଏବଂ ସମସ୍ତ କୁରୁଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦିବ୍ୟ ଗନ୍ଧ ଓ ଉପକରଣ ଦ୍ୱାରା ପୂଜିତ ହେଲେ। ଏଠିରେ ମଲ୍ଲ, ନୃତ୍ୟକାର, ଝାଞ୍ଜ ବାଦକ, ଗାୟକ ଓ ସୂତ, ପ୍ରଭୃତି ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କୁ ସେବା କରୁଥିଲେ। ଏପରି ଭାବରେ ଭାଇମାନେ ସହିତ ପୂଜା କରି, ପାଣ୍ଡବମାନେ ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ସଭାଗୃହରେ ଇନ୍ଦ୍ର ପରି ଆନନ୍ଦ କରିଥିଲେ। ସେଠି, ପାଣ୍ଡବମାନେ ସହିତ ଅନେକ ଋଷି ଏବଂ ବିଭିନ୍ନ ଦେଶର ରାଜାମାନେ ବସିଥିଲେ। ଅସିତ, ଦେବଳ, ସତ୍ୟ, ସର୍ପିର୍ମାଳି, ମହାଶିରା, ଅର୍ବ, ବସୁ, ସୁମିତ୍ର, ମୈତ୍ରେୟ, ଶୁନକ ଓ ବଳି ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ। ବକ, ଦାଳ୍ଭ୍ୟ, ସ୍ଥୂଳଶିରା, କୃଷ୍ଣଦ୍ୱୈପାୟନ, ଶୁକ, ସୁମନ୍ତୁ, ଜୈମିନି, ପୈଲ, ବ୍ୟାସଙ୍କ ଶିଷ୍ୟମାନେ ଏବଂ ଆମେ ସମ୍ମିଳିତ ହୋଇଥିଲୁ। ତିତ୍ତିରି, ଯାଜ୍ଞବଲ୍କ୍ୟ, ତାଙ୍କ ପୁତ୍ର, ରୋମହର୍ଷଣ, ଅପ୍ସୁହୋମ୍ୟ, ଧୌମ୍ୟ, ଅଣିମା, ମଣ୍ଡବ୍ୟ, କୌଶିକ ମଧ୍ୟ ଥିଲେ। ଦମ, ଉଷ୍ଣିପ, ତ୍ରୈବଳି, ପର୍ଣ୍ଣଦ, ଘଟଜନୁକ, ମୌଞ୍ଜୟନ, ବାୟୁଭକ୍ଷ, ପରାଶର, ସାରିକା, ବଳିବକ, ସିନିବକ, ସପ୍ତପାଳ, କୃତଶ୍ରମ, ଜଟୁକର୍ଣ୍ଣ, ଶିଖାବନ, ଅଲମ୍ବ, ପାରିଜାତିକ ମଧ୍ୟ ସେଠି ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ। ଏପରି ଭାବରେ, ଏହି ଦିବ୍ୟ ଏବଂ ଅପୂର୍ବ ସଭାଗୃହେ ପାଣ୍ଡବମାନେ ଏବଂ ସମସ୍ତ ଋଷି, ବ୍ରାହ୍ମଣ, ରାଜା ଏକତ୍ର ହୋଇ, ମହାନ୍ ଉତ୍ସବ ଏବଂ ଆନନ୍ଦରେ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରିଥିଲେ।