ମହାପ୍ରଭୁ ହରି, ତାଙ୍କର ଅତୁଲନୀୟ ନାରୀ ରୂପକୁ ତ୍ୟାଗ କରି, ଭୟଙ୍କର ଅନେକ ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଦାନବମାନଙ୍କୁ ଭୟଭୀତ କରିଦେଲେ। ଏହା ପରେ, ଲବଣ ଜଳର କୂଳରେ ଦେବତାମାନେ ଓ ଦାନବମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଏକ ବିଶାଳ ଓ ଭୟାନକ ଯୁଦ୍ଧ ଆରମ୍ଭ ହେଲା। ହଜାର-ହଜାର ଚଉଡ଼ା ଓ ଧାରଧାର ବାଣ, ତିକ୍ତ ଅଗ୍ର ଥିବା ଜାଭେଲିନ୍ ଓ ବିଭିନ୍ନ ଅସ୍ତ୍ର ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ରରେ ବର୍ଷା ହେଉଥିଲା। ଚକ୍ର ଦ୍ୱାରା ଆଘାତ ପାଇ ଏବଂ ରକ୍ତରେ ବିହ୍ୱଳ ହେଇ, ତଳୱାର, ବାଣ, ମୁସଳ ଓ ଗଦାର ଆଘାତରେ ଦାନବମାନେ ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଯାଉଥିଲେ। ସୁନାର ଗଲାପରି ମୁଣ୍ଡ, କ୍ରୂର କୁଠାରରେ ଚ୍ଛିନାଯାଇ, ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ରରେ ଅବିରତ ଭାବେ ପଡ଼ିଯାଉଥିଲା। ରକ୍ତରେ ରଙ୍ଗା ଦାନବମାନେ ମୃତ ହୋଇ ପଡ଼ିଥିଲେ, ସେମାନେ ପାହାଡ଼ ଶିଖର ଭଳି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ବହୁ ସ୍ଥାନରେ ଅସ୍ତ୍ର ଆଘାତରେ ହଜାର-ହଜାର ଚିତ୍କାର ଉଠିଲା, ସୂର୍ଯ୍ୟ ରକ୍ତିମ ହେଇଯିବା ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଲୋହା ଗଦା ଓ ହାତରେ ହାତ ଲଗାଇ ଯୁଦ୍ଧ କରୁଥିଲେ, ସେଇ ରବ ଦିଗନ୍ତକୁ କମ୍ପିତ କରିଦେଲା। "କାଟ, ଭାଙ୍ଗ, ପଳା, ମାର, ଆକ୍ରମଣ କର!"—ଏପରି ଭୟଙ୍କର ଚିତ୍କାର ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ଶୁଣାଯାଉଥିଲା। ଏହି ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧ ଚାଲିଥିବାବେଳେ ଦିବ୍ୟ ଦ୍ଵୟ, ନର ଓ ନାରାୟଣ, ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ରରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ସେଠାରେ, ନରଙ୍କ ଦିବ୍ୟ ଧନୁଷ୍ୟ ଦେଖି, ଭଗବାନ୍ ବିଷ୍ଣୁ ତାଙ୍କ ସୁଦର୍ଶନ ଚକ୍ରକୁ ଚିନ୍ତା କଲେ। ତାଙ୍କ ଚିନ୍ତା କରିବା ସହିତ, ଆକାଶରୁ ଏକ ଭୟାନକ, ଶତ୍ରୁ ନାଶକ, ସୂର୍ଯ୍ୟର ରୂପରେ ଅଖଣ୍ଡ ଚକ୍ର, ଦେଖିବାକୁ ଭୟଙ୍କର ସୁଦର୍ଶନ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲା। ସେଇ ଚକ୍ର, ଯଜ୍ଞାଗ୍ନି ପରି ଦହୁଥିବା, ଭୟଙ୍କର ଏବଂ ଶତ୍ରୁ ନାଶକ ଅଚ୍ୟୁତଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ବଡ଼ ଶକ୍ତି ଓ ବେଗରେ ଶତ୍ରୁ ଶହର ଧ୍ୱଂସ ପାଇଁ ଛାଡ଼ାଯାଇଲା। ସେହି ଚକ୍ର, ପ୍ରଳୟାଗ୍ନି ପରି ତୀବ୍ର ଜ୍ୱାଳା ଦେଇ, ଯୁଦ୍ଧରେ ହଜାର-ହଜାର ଦିତିପୁତ୍ରଙ୍କୁ ଉଖଣ୍ଡି ଦେଉଥିଲା। କେବେ ଅଗ୍ନି ପରି, ସେଇ ଦାନବ ସେନାକୁ ଭସ୍ମ କରୁଥିଲେ; କେବେ ଆକାଶକୁ ଉଠାଇ, ପୁଣି ଭୂମିରେ ଫିଙ୍ଗି, ରକ୍ତ ପିଇବା ଭୂତ ପରି ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ରରେ ଚାଲିଥିଲେ। ଏପରି ଭାବେ, ଭୟଭୀତ ଦାନବମାନେ ଦେବସେନା ଉପରେ ପୁଣିପୁଣି ପାହାଡ଼ ଛୁଡ଼ି ଆକ୍ରମଣ କଲେ; ତାଙ୍କ ଶକ୍ତି ଓ ତେଜ ମେଘମାଳା ପରି ଛିଁଡ଼ିଗଲା, ହଜାର-ହଜାର ଦାନବ ଆକାଶକୁ ଦୌଡ଼ିଲେ। ଆକାଶରୁ ଭୟାନକ ଅନେକ ପ୍ରକାରର ପାହାଡ଼, ଗଛ ସହିତ, ମେଘମାଳା ପରି ତଳକୁ ପଡ଼ିଲା; ସେମାନଙ୍କ ଶିଖର ଭାଙ୍ଗିଯାଇ, ଏକାଉଁଠି ଟକ୍କର ଖାଉଥିଲେ। ପୃଥିବୀ ଓ ତାହାର ଜଙ୍ଗଲ ଏହି ପାହାଡ଼ ଆଘାତରେ କମ୍ପିତ ହେଲା; ଯୁଦ୍ଧ ତୀବ୍ର ହେଉଥିଲା, ପାହାଡ଼ମାନେ ପୁଣିପୁଣି ଗଜଗଜ ଧ୍ୱନି କରୁଥିଲେ। ଏବେ ଏକ ବ୍ୟକ୍ତି, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସୁନା ଅଳଙ୍କାର ପିନ୍ଧି, ଆକାଶକୁ ଅନେକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବାଣ ଦ୍ୱାରା ପୂରିଦେଲେ; ତାଙ୍କ ବାଣରେ ପାହାଡ଼ ଶିଖର ଫାଟିଗଲା, ଦାନବମାନେ ଭୟଭୀତ ହେଲେ। ଦେବତାମାନେ ଦ୍ୱାରା ଅତ୍ୟାଚାରିତ ଦାନବମାନେ ଭୂମି ଓ ଲବଣ ସାଗରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ; ସୁଦର୍ଶନ ଚକ୍ର ଆକାଶରେ ଦହୁଥିବା ଅଗ୍ନି ପରି ଦେଖି ସେମାନେ ଭୟଭୀତ ହେଲେ। ଦେବମାନେ ବିଜୟ ଲାଭ କରିବା ପରେ, ମନ୍ଦରା ପର୍ବତକୁ ଆଦର ସହିତ ତାହାର ସ୍ଥାନକୁ ଫେରାଇ ଦିଆଗଲା; ଆକାଶ ଓ ସ୍ୱର୍ଗ ଉପରେ ଧ୍ୱନି ହେଲା, ଏବଂ ସମସ୍ତ ମେଘ ଯେପରି ଆସିଥିଲେ, ସେପରି ଚାଲିଗଲେ। ଦେବମାନେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦିତ ହୋଇ, ଆମୃତକୁ ସାବଧାନରେ ସୁରକ୍ଷିତ କଲେ; ଏବଂ ସେଉଁଠି ରାଜା ଓ ବଳ ନାଶକ ଦେବତାଙ୍କୁ ଏହି ଧନରକ୍ଷା ଦାୟିତ୍ୱ ଦେଲେ। ଏପରି ଭାବେ ଆମୃତ ମଥନ ଓ ଉତ୍ତମ ଓ ଅଦ୍ୱିତୀୟ ଘୋଡ଼ାର ଉତ୍ପତ୍ତି କଥା ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କହିଦେଲି। ପରେ, କଦ୍ରୁ ସେଇ ଘୋଡ଼ାକୁ ଦେଖି ଭିନତାଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ, "ଏହି ଉଚ୍ଚୈଃଶ୍ରବାସ୍ର ରଙ୍ଗ କ’ଣ, ଶୀଘ୍ର କହ, ପ୍ରିୟା?" ଭିନତା କହିଲେ, "ଏହି ଘୋଡ଼ାର ରଙ୍ଗ ନିଶ୍ଚୟ ସ୍ୱେତ, ତୁମେ କ’ଣ ଭାବୁଛ? ତୁମ ମତ ମଧ୍ୟ କହ, ଏବଂ ଏହି ଉପରେ ଆମେ ଶର୍ତ୍ତ ଲଗାଉ।" କଦ୍ରୁ କହିଲେ, "ମୋ ମତରେ ଏହି ଘୋଡ଼ାର କେଶ କଳା। ଚଳ, ଆମେ ଦୁଇଁଜଣ ଏକାଠି ଶର୍ତ୍ତ ଲଗାଉ, ହାରିଥିବା ଜଣେ ଅନ୍ୟଜଣଙ୍କର ଦାସୀ ହେବ।" ଏପରି ଭାବେ ଦୁଇଁଜଣ ଏକାଠି ଦାସୀ ହେବାକୁ ଚୁକ୍ତି କରି, "କାଲି ଦେଖିବା" ବୋଲି ନିଜ ଘରକୁ ଚଲିଗଲେ। ତାପରେ, ଜିତିବା ଇଚ୍ଛାରେ କଦ୍ରୁ ତାଙ୍କ ହଜାର ସନ୍ତାନ, ସର୍ପମାନେ, ଘୋଡ଼ାର କେଶ ଭାବେ ହେବାକୁ ଆଦେଶ କଲେ। "ଶୀଘ୍ର ଘୋଡ଼ାର ଶରୀରକୁ ପ୍ରବେଶ କର, ଯେଉଁଠାରେ ମୁଁ ଦାସୀ ନ ହେଉ।" ଯେଉଁ ସର୍ପମାନେ ମାତୃବାଣୀ ଶୁଣିଲେ ନାହିଁ, ସେମାନେ କଦ୍ରୁଙ୍କ ଶାପକୁ ପାଇଲେ—"ସର୍ପଯଜ୍ଞରେ, ତୁମେ ସମସ୍ତେ ଅଗ୍ନିରେ ଦହିଯିବ, ଜନମେଯୟ ପାଣ୍ଡବବଂଶୀ ରାଜା ତୁମେମାନେକୁ ହନିବେ।" କଦ୍ରୁଙ୍କ ଏହି କ୍ରୂର ଶାପ ବ୍ରହ୍ମା ଶୁଣିଲେ ଏବଂ ଏହାକୁ ଦିବ୍ୟ ନିୟତି ଭାବେ ମନେ କଲେ। ସମସ୍ତ ଦେବମାନେ ସହିତ, ସେ ଏହି ଶାପକୁ ମନ୍ୟ କଲେ, କାରଣ ସର୍ପମାନେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ବିଷଧର ଥିଲେ, ଏହି ସମସ୍ତ ଜୀବମାନଙ୍କର କ୍ଷେମ ପାଇଁ ଏହା ଦରକାର। ଏହି ସର୍ପମାନେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ବିଷେ ବଳବାନ୍, ଅନ୍ୟ ଜୀବମାନେକୁ କ୍ଷତି କରିବା ପାଇଁ ଆସନ୍ତି, ତେଣୁ ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଏକ ନିୟମ ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ ହେଲା। ଯେଉଁ ଜନ୍ତୁମାନେ ସବୁବେଳେ ଅପକାରରେ ଲିନ, ସେମାନେ ପାଇଁ ମୃତ୍ୟୁ ଦେବତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ। ଏପରି କହି, ବ୍ରହ୍ମା ସେଇ ସମୟରେ କଦ୍ରୁଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କଲେ। ଏହାପରେ, ବ୍ରହ୍ମା କଶ୍ୟପଙ୍କୁ ଡାକି କହିଲେ, "ଏହି ସର୍ପ ଓ ନାଗମାନେ ତୁମର ଅଂଶରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଛନ୍ତି, ନିର୍ମଳ ମୁନି। ବିଷ ଓ ବଳରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ମାତୃଶାପ ପ୍ରାପ୍ତ, ଏଥିରେ କୌଣସି କ୍ରୋଧ ରଖିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଏହି ପୁରାତନ ସର୍ପବିନାଶ ଯଜ୍ଞ ଦେଖାଯାଇଛି।" ଏପରି କହି, ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ବ୍ରହ୍ମା, ପ୍ରଜାପତିଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରି, କଶ୍ୟପଙ୍କୁ ବିଷ ନିବାରଣ ଜ୍ଞାନ ଦେଲେ। ଏପରି ଭାବେ ସର୍ପମାନେ ଶାପିତ ହେଉଥିବାବେଳେ, ଦ୍ୱିଜୋତ୍ତମ, କର୍କୋଟକ ନାଗ ଶାପରେ ଅଚଳ ଥିଲେ, ସେ କଦ୍ରୁଙ୍କୁ ସମ୍ବୋଧନ କଲେ।