ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଅନୁସରଣ କରି ତାଙ୍କ ପଛରେ ଅନେକ ପୁରୋହିତ, ନାଗରିକ ଏବଂ ଭାଇମାନେ ଘିରି ରହିଥିଲେ। ଶତ୍ରୁବିର ନାଶକ କେଶବ ଏପରି ଭାଇମାନେ ସହିତ ଯାଉଥିବାବେଳେ, ତାଙ୍କ ପଛରେ ଅନୁସରଣ କରୁଥିବା ଦୃଶ୍ୟ ଏକ ଗୁରୁଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ପ୍ରିୟ ଶିଷ୍ୟମାନେ ଘିରି ରହିଥିବା ଦୃଶ୍ୟ ପରି ଚମକୁଥିଲା। ଏହିପରି ଭାବରେ, ସୁଭଦ୍ରାପୁତ୍ର ଅଭିମନ୍ୟୁ ମଧ୍ୟ ବୃଦ୍ଧମାନେ ଦ୍ୱାରା ଘିରି ରହିଥିଲେ। ଅତିଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଧୌମ୍ୟ ରଥ ଉପରେ ଚଢ଼ି ଯାତ୍ରା କଲେ। ଇନ୍ଦ୍ରପ୍ରସ୍ଥକୁ କିଛି ଦୂର ଛାଡ଼ିବା ପରେ, ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଗୋବିନ୍ଦ ପାର୍ଥଙ୍କୁ ଜୋର ଭାବରେ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି, ତାଙ୍କୁ ବିଦାୟ ଦେଲେ। ଯୁଧିଷ୍ଠିର, ଭୀମସେନ ଏବଂ ଯମ-ୟମା, ଏମାନଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ଦେଇ, ତାଙ୍କଠାରେ ଆଲିଙ୍ଗନ ହେଲେ ଏବଂ ଯମ-ୟମା ଶ୍ରଦ୍ଧାରେ ନମସ୍କାର କଲେ। ଅଧା ଯୋଜନା ଦୂର ଯାଇ, ଶତ୍ରୁନଗର ବିଜେତା କୃଷ୍ଣ ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କୁ କହିଲେ, "ଏବେ ତୁମେ ଫେରିଯାଉ," ଭାରତ। ତାପରେ ଧର୍ମଜ୍ଞା ଗୋବିନ୍ଦ ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କ ପାଦକୁ ଧରି ବନ୍ଦନା କଲେ; ଧର୍ମର ରାଜା ଯୁଧିଷ୍ଠିର କେଶବଙ୍କୁ ଉଠାଇ, ତାଙ୍କ ମୁଣ୍ଡକୁ ଘ୍ରାଣ କଲେ। ପାଣ୍ଡୁପୁତ୍ର ଯୁଧିଷ୍ଠିର, ନୀଳପଦ୍ମ ନୟନ ବିଶିଷ୍ଟ ଯଦୁଶ୍ରେଷ୍ଠ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଅନୁମତି ଦେଇ କହିଲେ, "ତୁମେ ଯାଇପାରିବେ।" ଏପରି ଭାବରେ, ମଧୁସୂଦନ ସମ୍ମାନ ଅନୁସାରେ ବିଦାୟ ଦେଇ, ପାଣ୍ଡବମାନେ ଏବଂ ତାଙ୍କ ସଙ୍ଗୀମାନେ ମାନିବାରେ ଅନିଚ୍ଛା କରି ଫେରିଯିବାକୁ ବାଧ୍ୟ କଲେ। କୃଷ୍ଣ ଆନନ୍ଦ ଭରା ହୃଦୟ ନିୟେ ତାଙ୍କ ନିଜ ସହରକୁ ଯାଇଥିଲେ, ଶକ୍ର ଯେପରି ଅମରାବତୀକୁ ଯାଉଥିବା ଦୃଶ୍ୟରେ। ପାଣ୍ଡବମାନେ ତାଙ୍କୁ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଦୂର ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଅନୁସରଣ କଲେ। ତାଙ୍କ ମନ ମଧ୍ୟ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ପଛରେ ଲଗି ରହିଥିଲା, ପ୍ରେମରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ। ହୃଦୟ କେଶବଙ୍କୁ ଦେଖିବାରେ ଅସନ୍ତୁଷ୍ଟ ରହିଗଲା। ଶୀଘ୍ର ଶୌରି, ହୃଦୟକୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଇଥିବା, ତାଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟିରୁ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ; ପ୍ରିଥାପୁତ୍ରମାନେ ଅନିଚ୍ଛାରେ ଫେରିଯିବାକୁ ବାଧ୍ୟ ହେଲେ, ତାଙ୍କ ମନ ଏପରି ଗୋବିନ୍ଦ ସହିତ ରହିଗଲା। ଏପରି ଭାବରେ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମନୁଷ୍ୟମାନେ ଶୀଘ୍ର ତାଙ୍କ ନିଜ ସହରକୁ ଫେରିଯିବାକୁ ଲଗିଲେ; କୃଷ୍ଣ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କ ରଥରେ ଦ୍ୱାରକାକୁ ଶୀଘ୍ର ଯାଇଥିଲେ। ଏହିପରି, ବୀର ସାତ୍ୟକି ଏବଂ ଦାରୁକ ରଥିଅ ତାଙ୍କ ପଛରେ ଥିଲେ, ଦେବକୀପୁତ୍ର ବିଷ୍ଣୁ ଗରୁଡ଼ ପରି ଦ୍ୱାରକାକୁ ଶୀଘ୍ର ଯାଇପହଁଚିଲେ। ଫେରିଆସି, ଧୃଢ଼ ରାଜା ତାଙ୍କ ଭାଇମାନେ, ମିତ୍ରମାନେ ସହିତ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ସହରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ସଙ୍ଗୀମାନେ ଘିରି ରହିଥିଲେ। ସମସ୍ତ ମିତ୍ର, ଭାଇ, ପୁଅମାନେକୁ ବିଦାୟ ଦେଇ, ପୁରୁଷଶ୍ରେଷ୍ଠ ରାଜା ଦ୍ରୌପଦୀ ସହିତ ଆନନ୍ଦ ଉଲ୍ଲାସ କଲେ। କେଶବ ମଧ୍ୟ ଆନନ୍ଦରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ସହରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ଉଗ୍ରସେନ ଆଦି ଯଦୁଶ୍ରେଷ୍ଠମାନେ ତାଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କଲେ। ଆହୁକ ଜେଷ୍ଠ ପିତା, ମାତା ଏବଂ ବଳରାମଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି, ପଦ୍ମନୟନ କୃଷ୍ଣ ତାହାଁଠାରେ ଦଢ଼ି ରହିଲେ। ଜନାର୍ଦନ ପ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନ, ସାମ୍ବ, ନିଶଠ, ଚାରୁଦେଷ୍ଣ, ଗଦା, ଅନିରୁଦ୍ଧ, ଭାନୁଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ। ବୃଦ୍ଧମାନେ ଅନୁମତି ଦେଲେ ପରେ, ରୁକ୍ମିଣୀଙ୍କ ମହଳକୁ ଯାଇ, ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ମନ୍ଦିରରେ ଆନନ୍ଦରେ ରହିଲେ। ଏଥିବେଳେ, ରାଜା, ଦୈତ୍ୟମହାପତି ମାୟା ଧର୍ମପୁତ୍ର ପାଇଁ ଉଚିତ ବିଧିରେ ଏକ ସଭାଗୃହ ନିର୍ମାଣ କରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ। ତାପରେ, ମାୟା, ବିଜୟୀ ପାର୍ଥଙ୍କୁ କହିଲେ, "ମୁଁ ବିଦାୟ ନେଉଛି; ଯାଇପରେ ପୁନଃ ଆସିବି।" "ପାର୍ଥ, ତୁମେ ଏବଂ ସମସ୍ତ ପାଣ୍ଡବମାନେ ପାଇଁ ମୁଁ ଏକ ଦିବ୍ୟ ସଭାଗୃହ ନିର୍ମାଣ କରିବି, ଯାହା ତିନି ଲୋକରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କୁ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଦେଇବ ଏବଂ ତୁମ ଆନନ୍ଦ ବଢ଼ାଇବ।" "କୈଲାସର ଉତ୍ତର ଦିଗରେ, ମୈନାକ ପାହାଡ଼ ପାଖରେ, ଦାନବମାନେ ରହିବାକୁ ଚାହିଲେ, ମୁଁ ସେଠାରେ ଏହା ନିର୍ମାଣ କରିଥିଲି।" "ସେଠାରେ ବିନ୍ଦୁସାର ହ୍ରଦରେ, ସତ୍ୟବାନ ବୃଷପର୍ବନଙ୍କ ସଭାଗୃହରେ ଏକ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ରତ୍ନଖଚିତ ପାତ୍ର ଥିଲା।" "ଯଦି ସେଠାରେ ଏହା ଏଯାଁ ଅଛି, ଭାରତ, ମୁଁ ଏହା ଆଣି ପ୍ରସିଦ୍ଧ ପାଣ୍ଡବ ପାଇଁ ସଭାଗୃହ ତିଆରି କରିବି।" "ବିନ୍ଦୁସାରରେ ଏକ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ, ମନକୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଇଥିବା, ରତ୍ନଖଚିତ, ଭୟଙ୍କର ଏବଂ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଗଦା ଅଛି।" "ଏହାକୁ ରାଜା ଯୌବନାଶ୍ୱ ତାଙ୍କ ଶତ୍ରୁମାନେ ହତ୍ୟା କରିବା ପରେ, ଏହି ଭାରି, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ସୁନା ଖଚିତ ଗଦାକୁ ସେଠାରେ ରଖିଥିଲେ।" "ଏହି ଶତ୍ରୁନାଶକ ଗଦା ଏକ ଲକ୍ଷ ମୂଲ୍ୟର, ଭୀମ ପାଇଁ ଯଥା ଗାଣ୍ଡୀବ ତୁମ ପାଇଁ।" "ସେଠାରେ ବଡ଼ କଂଚ ବରୁଣଙ୍କ ଦେବଦତ୍ତ ଅଛି, ଯାହାର ଶବ୍ଦ ଅତି ଉତ୍କୃଷ୍ଟ; ଏହା ସବୁ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ମୁଁ ତୁମକୁ ଦେଇବି।" ଏପରି କହି, ଅସୁର ଉତ୍ତର-ପୂର୍ବ ଦିଗକୁ ଯାଇ, କୈଲାସର ଉତ୍ତର ଦିଗରେ ମୈନାକ ପାହାଡ଼କୁ ଗଲେ। ସେଠାରେ ବଡ଼ ପାହାଡ଼ ହିରଣ୍ୟଶୃଙ୍ଗ ରତ୍ନରେ ନିର୍ମିତ, ଆନନ୍ଦଦାୟି ବିନ୍ଦୁସାର ହ୍ରଦ ଅଛି, ଯେଉଁଠାରେ ଭାଗୀରଥ ରାଜା ବସିଥିଲେ। ଗଙ୍ଗାଦେବୀ, ଭାଗୀରଥପୁତ୍ରୀଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଚାହି, ସେଠାରେ ବହୁ ବର୍ଷ ରହିଥିଲେ, ଏଉଁଠାରେ ମହାପ୍ରଭୁ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ନାୟକ ଯଜ୍ଞ କରିଥିଲେ। ଭାରତଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସେଠାରେ ଏକ ଶତ ମୁଖ୍ୟ ଯଜ୍ଞ ହୋଇଥିଲା, ଯେଉଁଠାରେ ଯଜ୍ଞସ୍ତମ୍ଭ ରତ୍ନରେ ଏବଂ ମନ୍ଦିର ସୁନାରେ ନିର୍ମିତ ଥିଲା। ଏହି ସବୁ ଉତ୍କୃଷ୍ଟତା ପାଇଁ ନିର୍ମିତ ହୋଇଥିଲା, ଦୃଷ୍ଟାନ୍ତ ପାଇଁ ନୁହେଁ; ସେଠାରେ ଯଜ୍ଞ କରି, ଶଚୀପତି ଏକ ଶତ ଜୟ ପାଇଥିଲେ। ସେଠାରେ, ନିତ୍ୟ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ନାୟକ, ସମସ୍ତ ଜଗତ ଉତ୍ପନ୍ନ କରି, ତାଙ୍କ ଦୀପ୍ତିରେ ଦୃଶ୍ୟମାନ, ହଜାର ପ୍ରାଣୀ ସହିତ ଦୃଶ୍ୟ ହୋଇଥିଲେ। ନର ଏବଂ ନାରାୟଣ, ବ୍ରହ୍ମା, ଯମ ଏବଂ ପଞ୍ଚମ ଷ୍ଠାଣୁ, ଏଉଁଠାରେ ହଜାର ଯୁଗ ଧରି ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଦେବତାଙ୍କୁ ପୂଜା କରିଥିଲେ। ସେଠାରେ, ବାସୁଦେବ ବହୁ ବର୍ଷ ଯଜ୍ଞ କରି, ନିତ୍ୟ ଶ୍ରଦ୍ଧାରେ ଧର୍ମ ସ୍ଥାପନ କରିଥିଲେ। କେଶବ ଏଉଁଠାରେ ହଜାର ଏବଂ ଦଶ ହଜାର ସୁନା ମାଳା ପିନ୍ଧା ଯଜ୍ଞସ୍ତମ୍ଭ ଏବଂ ଦୀପ୍ତିମାନ ମନ୍ଦିର ଦାନ କରିଥିଲେ।