ଯଦୁବଂଶର ଶ୍ରେଷ୍ଠ କୃଷ୍ଣ ଦେବତାମାନେ ଓ ଦ୍ୱିଜମାନେଙ୍କୁ ପୁଷ୍ପମାଳା, ପ୍ରାର୍ଥନା, ନମସ୍କାର ଓ ସୁଗନ୍ଧିତ ଦ୍ରବ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଉଚ୍ଚ-ନିମ୍ନ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଗଭୀର ଭକ୍ତି ସହ ଆରାଧନା କଲେ। ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ ଶେଷ କରି, ସେ ଯଦୁନାୟକ ବାହାର ମଣ୍ଡପ ଛାଡ଼ି ଆଗକୁ ଆସିଲେ। ସେଠାରେ ଯୋଗ୍ୟ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେଙ୍କୁ ପାତ୍ର, ଫଳ ଓ ଚାଉଳ ଦେଇ ଆଶୀର୍ବାଦ ନେଲେ, ଏବଂ ଧନ ଦାନ କରି ପରିକ୍ରମା କଲେ। ତା’ପରେ ସେ ସୁନାର ରଥରେ ଆରୋହଣ କଲେ, ଯାହା ତାର୍କ୍ଷ୍ୟ ଧ୍ୱଜ ପରି ଦ୍ରୁତ ଏବଂ ଗଦା, ଚକ୍ର, ତଳୱାର, ଧନୁଷ ଓ ଅନ୍ୟ ଶୁଭ ଅସ୍ତ୍ର-ଶସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ ଥିଲା। ଶୁଭ ନକ୍ଷତ୍ର ଓ ଶୁଭ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ, କମଳନୟନ କୃଷ୍ଣ ଶୈବ୍ୟ ଓ ସୁଗ୍ରୀବ ନାମକ ଘୋଡ଼ା ଦ୍ୱାରା ରଥ ଚଳାଇ ଯାତ୍ରା ଆରମ୍ଭ କଲେ। ସେତେବେଳେ, ଯୁଧିଷ୍ଠିର ରାଜା ଦାରୁକ ରଥଚାଳକଙ୍କୁ ଅବସର ଦେଇ, ସ୍ନେହବଶତଃ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ସହ ରଥରେ ଆରୋହଣ କଲେ। ସେତେବେଳେ କୁରୁନାଥ ନିଜେ ରଥର ଅଙ୍କୁଶ ଧରିଲେ; ଅର୍ଜୁନ ରଥରେ ଚଢ଼ି ଧଳା ଚାମର ନେଇଲେ। ବିଶାଳବାହୁ ଭୀମସେନ ସୁନାର ହାତଲାଗି ସତ ଛତା ଧରି ରଥ ଚାରିପାଖରେ ଘୂରିଲେ; ଏହିପରି ଭୀମସେନ ମଧ୍ୟ ରଥରେ ଆସିଲେ। ସେ ରାଜଛତା ଶତରିବି ଥିଲା, ଦିବ୍ୟମାଳା ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ, ପାଚ୍ଛେ ହରିତମଣି ହାତଲା ଓ ସୁନାର ସଜା ଥିଲା। ଭୀମ ଦ୍ରୁତ ଭାବରେ ଶାର୍ଙ୍ଗଧନ୍ୱୀ କୃଷ୍ଣ ପାଇଁ ଏହି ରାଜସିକ ଛତା ଧରିଥିଲେ; ଭୀମସେନ ଓ ଅର୍ଜୁନ, ଯମଶତ୍ରୁ ଘାତକ, ମଧ୍ୟ ଏହି ଯାତ୍ରାରେ ଅଂଶଗ୍ରହଣ କଲେ। ପୃଷ୍ଠଭୂମିରେ ପ୍ରାଚାର୍ୟ ଓ ନାଗରିକମାନେ ଘେରି ରଖିଥିଲେ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ; ଏଭଳି, ସମସ୍ତ ଭାଇମାନେ ସହିତ କେଶବ, ଶତ୍ରୁବିର ନାଶକ, ଚଳିଥିଲେ। ସେ ଯେପରି ଶିକ୍ଷକ ନିଜ ପ୍ରିୟ ଶିଷ୍ୟମାନେ ଦ୍ୱାରା ଘେରାଯାଇଥିଲେ, ସେପରି ଅଭିମନ୍ୟୁ, ସୁଭଦ୍ରା ପୁତ୍ର, ବୃଦ୍ଧମାନେ ଦ୍ୱାରା ଘେରି ଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ମଧ୍ୟରୁ ପ୍ରମୁଖ ଧୌମ୍ୟ ରଥରେ ବସି ଯାତ୍ରା କଲେ। ଇନ୍ଦ୍ରପ୍ରସ୍ଥ ଠାରୁ ଅଳ୍ପଦୂର ଯାଇ, ମହାପ୍ରଭାବଶାଳୀ ଗୋବିନ୍ଦ ପାର୍ଥଙ୍କୁ ଆଲିଂଗନ କରି ବିଦାୟ ନେଲେ। ଏପରେ, କୃଷ୍ଣ ଯୁଧିଷ୍ଠିର, ଭୀମସେନ ଓ ଯମଲ ଭାଇମାନେଙ୍କୁ ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହ ସମ୍ମାନ କଲେ; ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ଆଲିଂଗନ ଓ ନମସ୍କାର କଲେ। ଅଧ ଯୋଜନା ଯିବା ପରେ, ଶତ୍ରୁନଗର ଜୟୀ କୃଷ୍ଣ ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କୁ କହିଲେ, "ବର୍ତ୍ତମାନ ତୁମେ ପଛକୁ ଫେରିଯାଅ।" ତା’ପରେ ଧର୍ମଜ୍ଞ ଗୋବିନ୍ଦ ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କ ଚରଣରେ ଶିର ନମାଇଲେ; ଧର୍ମରାଜ ଯୁଧିଷ୍ଠିର କେଶବଙ୍କୁ ଉଠାଇ ତାଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ ଘ୍ରାଣ କଲେ। ପାଣ୍ଡୁପୁତ୍ର ଯୁଧିଷ୍ଠିର, କମଳନୟନ ଯଦୁଶ୍ରେଷ୍ଠ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଅନୁମତି ଦେଇ କହିଲେ, "ତୁମେ ଯିବା।" ଏପରି ଭାବରେ ମଧୁସୂଦନ ଯଥାଯଥ ଭାବେ ବିଦାୟ ଦେଇ, ବଡ଼ କଷ୍ଟରେ ପାଣ୍ଡବମାନେ ଓ ସେମାନଙ୍କ ସହଚରଙ୍କୁ ପଛକୁ ଫେରାଇଲେ। ଶକ୍ର ଯେପରି ଅମରାବତୀକୁ ଯାଆନ୍ତି, ସେପରି ଆନନ୍ଦିତ ହୋଇ କୃଷ୍ଣ ନିଜ ସହରକୁ ଯାଇଥିଲେ; ପାଣ୍ଡବମାନେ ତାଙ୍କୁ ଦୃଷ୍ଟି ଦ୍ୱାରା ଯେତେଦିନ ଦେଖିପାରିଲେ, ସେତେଦିନ ଦେଖିଲେ। ମନରେ ମଧ୍ୟ ସେମାନେ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଅନୁସରଣ କରିଥିଲେ; ତାଙ୍କ ହୃଦୟ କେଶବଙ୍କ ଦର୍ଶନରେ ଅତୃପ୍ତ ରହିଗଲା। ଶୀଘ୍ର ଶୌରି, ଚିତ୍ତକୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଇଥିବା, ସେମାନଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟିରୁ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ; ପୃଥାପୁତ୍ରମାନେ ଅଚାହିଁ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ମନେ ଗୋବିନ୍ଦଙ୍କୁ ଧରି ରଖି, ପଛକୁ ଫେରିଲେ। ଏପରି ଭାବରେ, ସେମାନେ ଶୀଘ୍ର ନିଜ ସହରକୁ ଫେରିଲେ; ଏବଂ କୃଷ୍ଣ ମଧ୍ୟ ରଥରେ ଦ୍ୱାରକାକୁ ଶୀଘ୍ର ଗଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ବୀର ସାତ୍ୟକି ତାଙ୍କ ପଛରେ ଥିଲେ, ଏବଂ ଦାରୁକ ରଥଚାଳକ ସହ, ଦେବକୀପୁତ୍ର ବିଷ୍ଣୁ ଗରୁଡ଼ ପରି ଦ୍ୱାରକାକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ। ଏଠାରୁ ପଛକୁ ଫେରି, ଧୃଢ଼ ଚିତ୍ତ ରାଜା ତାଙ୍କ ଭାଇ ଓ ବନ୍ଧୁମାନେ ସହିତ ସୁନ୍ଦର ସହରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ସମସ୍ତ ମିତ୍ର, ଭାଇ ଓ ପୁଅମାନେଙ୍କୁ ବିଦାୟ ଦେଇ, ପୁରୁଷସିଂହ ରାଜା ଦ୍ରୌପଦୀ ସହ ଆନନ୍ଦ ଉତ୍ସବ କଲେ। କେଶବ ମଧ୍ୟ ଆନନ୍ଦରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, ଉଗ୍ରସେନ ଆଦି ଯଦୁଶ୍ରେଷ୍ଠମାନେ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନିତ ହୋଇ ସୁନ୍ଦର ସହରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ସେ ତାଙ୍କ ବୃଦ୍ଧ ପିତା ଆହୁକ, ମାତା ଓ ବଳରାମଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କଲେ ଓ ତିନିଠାରେ ଦଣ୍ଡାତି ହେଲେ। ଏହାପରେ ଜନାର୍ଦ୍ଦନ ପ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନ, ସାମ୍ବ, ନିଶଠ, ଚାରୁଦେଷ୍ଣ, ଗଦ, ଅନିରୁଦ୍ଧ, ଭାନୁଙ୍କୁ ଆଲିଂଗନ କଲେ। ବୃଦ୍ଧମାନେ ଅନୁମତି ଦେଲାପରେ, ସେ ରୁକ୍ମିଣୀଙ୍କ ମହଳକୁ ଗଲେ ଓ ସେଠାରେ ଆନନ୍ଦ ଉପଭୋଗ କଲେ। ଏହି ମଧ୍ୟରେ, ରାଜା, ଦାନବମୁକୁଟ ମୟା ଧର୍ମପୁତ୍ର ପାଇଁ ନିୟମାନୁସାରେ ଏକ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସଭା ତିଆରି କରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ। ତା’ପରେ ମୟା ଅର୍ଜୁନଙ୍କୁ କହିଲେ, "ହେ ପାର୍ଥ, ମୁଁ ପ୍ରସ୍ଥାନ ନେଉଛି, ଶୀଘ୍ର ଫେରି ଆସିବି। ମୁଁ ତୁମ ପାଇଁ ଏକ ଦିବ୍ୟ ସଭା ତିଆରି କରିବି, ଯାହା ତିନି ଲୋକରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଦେଇବା ସହ ପାଣ୍ଡବମାନେଙ୍କ ଆନନ୍ଦ ବଢ଼ାଇବ।" "କୈଳାସ ପର୍ବତର ଉତ୍ତରେ, ମୈନାକ ପର୍ବତ ଦିଗରେ, ଯେଉଁଠାରେ ଦାନବମାନେ ରହିବାକୁ ଚାହାଁଥିଲେ, ସେଠି ମୁଁ ଏହି ସଭା ତିଆରି କରିଥିଲି। ସେଠାରେ ବିନ୍ଦୁସାର ହ୍ରଦ ପାଖରେ, ସତ୍ୟବାନ ବୃଷପର୍ବଣଙ୍କ ସଭାରେ ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ମଣିମୟ ପାତ୍ର ଅଛି।" "ଯଦି ଏହା ଏଯାଁ ଅଛି, ମୁଁ ଏହା ଆଣି ଧର୍ମପୁତ୍ର ପାଇଁ ଏକ ଅଲୌକିକ ସଭା ତିଆରି କରିବି। ବିନ୍ଦୁସାର ହ୍ରଦରେ ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ମଣିମୟ ଗଦା ଅଛି, ଯାହା ଦେଖିଲେ ମନ ଆନନ୍ଦିତ ହୁଏ। ଏହା ରଣରେ ଶତ୍ରୁଘାତି ରାଜା ଯୌବନାଶ୍ୱ ପ୍ରତିଷ୍ଠା କରିଥିଲେ। ଏହି ଭୟଙ୍କର ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଗଦାର ମୂଲ୍ୟ ଲକ୍ଷ ଟଙ୍କା, ଏହା ଭୀମ ପାଇଁ ଯେପରି ଉପଯୁକ୍ତ, ତୁମ ପାଇଁ ଗାଣ୍ଡୀବ ଧନୁଷ ଯେପରି।" "ଏଠି ଭାରୁଣୀୟ ଦେବଦତ୍ତ ଶଂଖ ମଧ୍ୟ ଅଛି, ଯାହା ଅତ୍ୟନ୍ତ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଧ୍ୱନି ଦେଉଛି; ଏହା ସବୁ ମୁଁ ନିଶ୍ଚିତ ତୁମକୁ ଦେଇବି।" ଏପରି କହି, ଏହି ଦାନବ ଉତ୍ତର-ପୂର୍ବ ଦିଗକୁ ଚାଲିଗଲେ, ଏବଂ କୈଳାସ ପର୍ବତର ଉତ୍ତରେ, ମୈନାକ ପର୍ବତ ଦିଗକୁ ଯାତ୍ରା କଲେ।