ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ଅନୁରୋଧରେ, ବିଶ୍ବକର୍ମା ଏହିପରି କହିଲେ, “ମୁଁ ସହାୟତା ପାଇଁ କରାଯାଇଥିବା ଅନୁରୋଧକୁ କ୍ଷମା କରିବାର ନିଷ୍ଠା ରଖିଛି। ଏହା ଆପଣଙ୍କ ପାଇଁ ଯଥାଯଥି ଅଟୁଟ ପ୍ରତିଜ୍ଞା।” ତାପରେ ବିଶ୍ବକର୍ମା ଅର୍ଜୁନଙ୍କୁ ସ୍ନେହଭରା ଭାବରେ କହିଲେ, “ମୁଁ ଦାନବମାନଙ୍କର ମହା ବସ୍ତୁକାର ବିଶ୍ବକର୍ମା, ଆପଣଙ୍କ ପାଇଁ କିଛି କରିବାକୁ ଚାହେଁ। ପୂର୍ବରୁ ମୁଁ ଦାନବମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଅନେକ ରାଜପ୍ରାସାଦ ତିଆରି କରିଥିଲି। ସେଗୁଡିକ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆକର୍ଷଣୀୟ, ସୁବିଧାଜନକ, ହଜାର ହଜାର ଆନନ୍ଦରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ମନୋହର ଉଦ୍ୟାନ ଓ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ହ୍ରଦରେ ଭରିଥିଲା। ଅଦ୍ଭୁତ ପୋଷାକ, ଇଚ୍ଛାନୁସାରେ ଚାଲିଥିବା ରଥ, ବିଶାଳ ସହର ତଥା ଦୂର୍ଗ ଓ ଖାଳି ତିଆରି କରିଥିଲି। ମୁଁ ହଜାର ହଜାର ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟକର ଯାନ ଓ ଆନନ୍ଦ ରହିଥିବା ଘର ତିଆରି କରିଥିଲି, ଫାଲ୍ଗୁନା। ଯଦି ଆପଣ ଭାବନ୍ତି ଯେ ମୁଁ ଜୀବନ ଜୀବିକାର ଦୁଃଖରୁ ମୁକ୍ତ, ତେବେ ଏହି ପରିସ୍ଥିତିରେ ଆପଣଙ୍କ ସହିତ କିଛି କରିବା ସମ୍ଭବ ନୁହେଁ। ମୁଁ ଚାହେଁ ନାହିଁ ଯେ ଆପଣଙ୍କ ଇଚ୍ଛା ବ୍ୟର୍ଥ ହେଉ; କୃଷ୍ଣଙ୍କ ପାଇଁ କିଛି କରାଯାଉ ଯେଉଁଥିରେ ମୋ ପ୍ରତିଦାନ ମିଳିପାରିବ। ଏପରି ଉତ୍ସାହିତ କରାଯିବା ପରେ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପୁରୁଷ ବାସୁଦେବ କିଛି ଦିନ ଚିନ୍ତା କରି, ମାୟାଙ୍କୁ କିପରି କାମ ଦିଅନ୍ତି ଭାବିଲେ। ତାପରେ, ଜଗତ୍ର ନାଥ କୃଷ୍ଣ ମନରେ ଚିନ୍ତା କରି, ନିର୍ଦେଶ ଦେଲେ, “ଏକ ସଭା ତିଆରି କର।” ତୁମେ କିଛି କରିବାକୁ ଚାହୁଁଛ, ତେବେ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ କୁଶଳୀ, ରାଜା ଧର୍ମ ପାଇଁ ତୁମେ ଯେଉଁପରି ନିଜର ଇଚ୍ଛା ଓ ପ୍ରିୟତା ଅନୁଯାୟୀ ଏକ ସଭା ତିଆରି କର। ଏପରି ଏକ ସଭା ତିଆରି କର, ଯାହା ଦେଖି ଜଗତର ଲୋକେ ତୁମର କାମକୁ ଅନୁକରଣ କରିପାରିବେ ନାହିଁ। ଏପରି ଏକ ସଭା ତିଆରି କର, ଯେଉଁଥିରେ ଆମେ ଦେଖିପାରିବା, ତୁମେ ତିଆରି କରିଥିବା ଦିବ୍ୟ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଦାନବ ଓ ମାନବମାନଙ୍କୁ ଉତ୍କ୍ରାନ୍ତ କରିଥିବା। ଏହି ଉପଦେଶ ଗ୍ରହଣ କରି, ମାୟା ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦିତ ହେଇ, ପାଣ୍ଡବଙ୍କ ପାଇଁ ଦିବ୍ୟ ରାଜସଭା ତିଆରି କଲେ। ତାପରେ କୃଷ୍ଣ ଓ ଅର୍ଜୁନ ଏହି ସବୁ ଘଟଣା ରାଜା ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କୁ ସୂଚିତ କରି, ମାୟାଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ନିକଟକୁ ନେଇଗଲେ। ଯୁଧିଷ୍ଠିର ମାୟାଙ୍କୁ ଯଥାଯଥି ସମ୍ମାନ ଦେଲେ, ମାୟା ଏହା ଗ୍ରହଣ କରିଲେ। ତାପରେ ଦାନବ ଏଠାରେ ପାଣ୍ଡବମାନଙ୍କୁ ପୁରାତନ ଦେବମାନଙ୍କ କୃତ୍ୟ ଉପସ୍ଥାପନ କଲେ। ଅନେକ ଦିନ ଚିନ୍ତା କରି, ବିଶ୍ବକର୍ମା ମହାତ୍ମା ପାଣ୍ଡବମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଏକ ସଭା ତିଆରି କରିବା ଆରମ୍ଭ କଲେ। ପାର୍ଥମାନେ ଓ ମହାତ୍ମା କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଅନୁମତିରେ, ଏକ ଶୁଭ ଦିନରେ, ବିଶ୍ବକର୍ମା ଯଥାଯଥି ନିୟମରେ କାମ ଆରମ୍ଭ କଲେ। ସଭାଟି ଚାରିପାଖରେ ଦିବ୍ୟ ରୂପରେ, ସମସ୍ତ ଗୁଣରେ ଉତ୍କ୍ରାନ୍ତ, ଆନନ୍ଦ ଦାୟକ, ଦଶ ହଜାର ଧନୁର ଆୟତନରେ ତିଆରି ହେଲା। ଖାଣ୍ଡବପ୍ରସ୍ଥରେ ବହୁ ଦିନ ସୁବିଧାଜନକ ଭାବରେ ବସିଥିବା ପରେ, ଜନାର୍ଦନ ପାଣ୍ଡବମାନଙ୍କ ସ୍ନେହ ଓ ସମ୍ମାନରେ ପୂଜିତ ହେଲେ। ତାଙ୍କ ପିତାଙ୍କୁ ଦେଖିବା ଇଚ୍ଛାରେ, କୃଷ୍ଣ ଧର୍ମରାଜ ଓ ପୃଥା ସହ କଥା ହୋଇ ଯିବାକୁ ନିଷ୍ପତ୍ତି କଲେ। ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଜଗତରେ ପୂଜିତ କୃଷ୍ଣ, ନିଜ ପିତାମାତାଙ୍କ ପାଦରେ ମୁଣ୍ଡ ନମାଇଲେ; ପୃଥା ତାଙ୍କୁ ଆଲିଂଗନ କରି ମୁଣ୍ଡ ଘୂଂଘି ଦେଲେ। ତାପରେ କୃଷ୍ଣ ନିଜ ଭଉଣୀକୁ ଦେଖିଲେ; ହୃଷୀକେଶ ଭାଦ୍ରା, ସୁଭଦ୍ରାଙ୍କୁ ଆଲିଂଗନ କରି, ଅତି ସ୍ନେହ ଓ ଅଶ୍ରୁ ଭରିଲେ। ପ୍ରଭୁ ଭଲ, ସଠିକ୍, ଉପଯୋଗୀ, ସଂକ୍ଷିପ୍ତ ଓ ଅତି ଉତ୍କ୍ରାନ୍ତ ଶବ୍ଦରେ ସୁଭଦ୍ରାଙ୍କୁ କହିଲେ। ସୁଭଦ୍ରା ତାଙ୍କ ପରିବାରକୁ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ କରି କିଛି ଶବ୍ଦ କହିଲେ, ଏବଂ କୃଷ୍ଣ ପୁନିପୁନି ସମ୍ମାନ ଓ ନମନ କରିଲେ। ତାଙ୍କୁ ବିଦାୟ ଦେଇ, କୃଷ୍ଣ ଦ୍ରୌପଦୀ ଓ ଧୌମ୍ୟଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ; ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପୁରୁଷ ଧୌମ୍ୟଙ୍କୁ ଯଥାଯଥି ନମନ କଲେ, ଦ୍ରୌପଦୀକୁ ଆଶ୍ୱସନ ଓ ସୁଭଦ୍ରାକୁ ବିଦାୟ ଦେଲେ। ଶିଷ୍ୟ ଅର୍ଜୁନ ସହିତ ବିବେକୀ କୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କ ଭାଇମାନଙ୍କ ପାଖକୁ ଗଲେ; ପାଞ୍ଚ ପାଣ୍ଡବଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ କୃଷ୍ଣ ଇନ୍ଦ୍ର ପରି ଦେବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବେଢ଼ି ରହିଲେ। ବିଦାୟ ସମୟ ଆସିଲା, ଗରୁଡ଼ ଧ୍ୱଜଧାରୀ କୃଷ୍ଣ ନିଜକୁ ଶୁଦ୍ଧ କରି, ସ୍ନାନ କରି, ଶୁଭ ଭୂଷଣ ପିନ୍ଧିଲେ। ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଯାଦବ ଦେବମାନେ ଓ ଦ୍ୱିଜମାନଙ୍କୁ ମାଳା, ପ୍ରାର୍ଥନା, ନମସ୍କାର ଓ ସୁଗନ୍ଧ ଦ୍ରବ୍ୟ ଦେଇ ପୂଜିଲେ। ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ ଶେଷ କରି, ଯାଦବଶ୍ରେଷ୍ଠ ବାହାର ଦ୍ୱାର ଦେଇ ଯାଇଲେ। ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଆଶୀର୍ବାଦ କରିଲେ, କୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କୁ ପାତ୍ର, ଫଳ ଓ ଚାଉଳ ଦେଇଲେ; ଧନ ଦେଇ ପରିଧି ଦେଖିଲେ। ସୁବର୍ଣ୍ଣ ରଥରେ ଚଢ଼ି, ମୁସଳ, ଚକ୍ର, ତଳୱାର, ବାଣ ଓ ଅନ୍ୟ ଶୁଭ ଅସ୍ତ୍ର ସହ ଶୋଭା ପାଇଲେ। ଶୁଭ ତାରା ଓ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ, ପଦ୍ମନୟନ କୃଷ୍ଣ ଶୈବ୍ୟ ଓ ସୁଗ୍ରୀବ ଘୋଡ଼ାରେ ଯାତ୍ରା କଲେ। ସ୍ନେହରେ ରାଜା ଯୁଧିଷ୍ଠିର ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କ ସହ ଚଢ଼ିଲେ, ଦାରୁକ ରଥୀକୁ ବିଦାୟ ଦେଲେ। ଏବେ କୁରୁନାଥ ନିଜେ ରଥର ରାଶି ଧରିଲେ; ଅର୍ଜୁନ ଚଢ଼ି ସ୍ଫେଟି ଚାଲିଲେ। ଭୀମ ଶୁଭ ହାତ ବିହାରି ସୁବର୍ଣ୍ଣ ହାଣ୍ଡଲର ଛତା ଧରି, ରଥକୁ ଚଢ଼ିଲେ; ଭୀମ ଓ ଅର୍ଜୁନ ଦୁଇଁଜଣ ଯମ ଶତ୍ରୁଙ୍କ ନାଶକ ଭାବେ ରଥରେ ରହିଲେ। ଏହି ଛତା ଶତ ଫଳକରେ, ଦିବ୍ୟ ମାଳା, ବେରିଲ ହାଣ୍ଡଲ ଓ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଶୋଭା ଥିଲା। ଭୀମ ଶୀଘ୍ର ଭାବେ ଶାରଙ୍ଗଧନ୍ବନ ପାଇଁ ରାଜସିକ ଛତା ଧରିଲେ; ଭୀମସେନ ଓ ଅର୍ଜୁନ, ଯମ ଶତ୍ରୁଙ୍କ ନାଶକ ଦୁଇଁଜଣ ମଧ୍ୟ ରଥରେ ଲାଗିଗଲେ। ଏପରି, ଦିବ୍ୟ ରାଜସଭା ତିଆରି ହେଲା, ପାଣ୍ଡବମାନେ ଏହାର ଆନନ୍ଦ ଉପଭୋଗ କରିଲେ, ଓ କୃଷ୍ଣ ନିଜ ପରିବାର ପାଇଁ ବିଦାୟ ଦେଇ ଯାତ୍ରା କଲେ।