ହେ ଦ୍ୱିଜୋତ୍ତମ, ଅର୍ଜୁନ ଯେଉଁବେଳେ ମାୟାଙ୍କୁ ମୁକ୍ତ କଲେ, ସେ ପରେ ସେ କ’ଣ କଲେ? ଏହା ଆମକୁ କହନ୍ତୁ, ହେ ମହାନ୍ୟ। ଏହି ଉତ୍ତରପୁର୍ବକ ଘଟଣାବଳୀ ଆପଣ ଶ୍ରଦ୍ଧାଭାବରେ ଶୁଣନ୍ତୁ—ମାୟାଙ୍କୁ ମୁକ୍ତ କରିବା ପରେ, ଅର୍ଜୁନ, ଯିଏ ଯୋଦ୍ଧାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋତ୍ତମ, ସେ ଖୁସିରେ ତାଙ୍କର ଅଦ୍ଭୁତ ଧନୁଷ୍ୟ ଗାଣ୍ଡୀବ, ଅକ୍ଷୟ ତୀରଧନୁଷ୍ୟ, ଦିବ୍ୟାସ୍ତ୍ର ଓ ଅଗ୍ନିଦେବଙ୍କଠାରୁ ପାଇଥିବା ରଥ, ପତାକା, ଧଳା ଘୋଡ଼ା ନେଇ ମାୟାଙ୍କ ସହ ଦଢ଼ିଆ ହୋଇ ଦଁଡ଼ାଇ ରହିଲେ। ତେବେ, ମାୟା, ଅଗ୍ନିଦେବଙ୍କ ଉପସ୍ଥିତିରେ ଓ ବସୁଦେବଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ, ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ଉପକାର ସ୍ମରଣ କରି, ହାତ ଜୋଡି ମୃଦୁ କଥାରେ ତାଙ୍କୁ ଓ ଅଗ୍ନିରେ ଦାହିତ ହେବାକୁ ଚାହୁଁଥିବା କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ପୁନିପୁନି ସମ୍ମାନ ଦେଲେ। ସେ କହିଲେ, “ହେ କୁନ୍ତୀପୁତ୍ର, ଆପଣ ମୋତେ ରକ୍ଷା କରିଛନ୍ତି, ମୁଁ କ’ଣ କରିପାରିବି? ମୁଁ ଦାନବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବିଶ୍ୱକର୍ମା, ଶତ୍ରୁଦଳନ ଅର୍ଜୁନ, ଆପଣଙ୍କ ପାଇଁ ଅପରିହାର୍ୟ କିଛି କାମ କରିବାକୁ ଚାହେଁ। ଦୟାକରି ଆଜ୍ଞା ଦିଅନ୍ତୁ।” ଏପରି କଥା ଶୁଣି, ପାର୍ଥ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ଚିନ୍ତା କରି ହସି କହିଲେ, “ତୁମେ ଯାହା କରିଛ, ତାହା ହେଉଛି ପର୍ଯ୍ୟାପ୍ତ। ଶାନ୍ତିରେ ଯାଅ, ମୋ ସହ ସଦା ଖୁସିରୁହ, ଆମେ ମଧ୍ୟ ସଦା ତୁମ ପ୍ରତି ଖୁସି ରହିବା।” ତଥାପି, ମାୟା ଆଗ୍ରହ କଲେ, “ମୋର ପ୍ରତିଜ୍ଞା ହେଉଛି, ଯେଉଁଠାରେ ସହାୟତା ଆବଶ୍ୟକ, ସେଠାରେ ମୁଁ କେବେ ମନା କରିପାରିବିନାହିଁ। ଅର୍ଜୁନ, ମୁଁ ଦାନବମାନଙ୍କ ବଡ଼ ସ୍ଥପତି ବିଶ୍ୱକର୍ମା, ଆପଣଙ୍କ ପାଇଁ କିଛି କରିବାକୁ ମୋର ଇଚ୍ଛା।” ସେ କହିଲେ, “ପୂର୍ବରୁ ମୁଁ ଦାନବମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଅନେକ ରାଜମହଳ ବନେଇଥିଲି, ଯାହା ରମ୍ୟ, ସୁବିଧାଜନକ, ହଜାର ହଜାର ରସ, ମନୋହର ବାଗିଚା ଓ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ହ୍ରଦ ଥିଲା। ଅଦ୍ଭୁତ ବସ୍ତ୍ର, ଇଚ୍ଛାମତେ ଚାଲିଥିବା ରଥ, ଅପାର ସହର, ଦୃଢ଼ ପ୍ରାଚୀର ଓ ଖାଳି ଥିଲା। ହଜାର ହଜାର ଅଦ୍ଭୁତ ଯାନ, ସୁନ୍ଦର ଗୃହ—ଏମିତି ଅନେକ କିଛି ମୁଁ ତିଆରି କରିଛି, ଫାଲ୍ଗୁନା। ଏବେ ଆପଣ ମନେ କରନ୍ତି ଯେ, ମୁଁ ଜୀବନ ନିବାହର ଦୁଃଖରୁ ମୁକ୍ତ, ତେବେ ଏହି ଦୁଃଖ ନଥିଲେ ମୁଁ ଆପଣଙ୍କ ପାଇଁ ଏଠି କିଛି କରିପାରିବିନାହିଁ।” ଅର୍ଜୁନ କହିଲେ, “ମୁଁ ଚାହେଁ ତୁମ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ବ୍ୟର୍ଥ ହେଉନାହିଁ; ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ପାଇଁ ହେଉ, ଯେଉଁଥିରେ ମୋ ପ୍ରତି ମଧ୍ୟ ଉପକାର ହେବ।” ଏପରି ଉତ୍ତର ପାଇ ବସୁଦେବ କିଛି ଖ୍ଷଣ ଚିନ୍ତା କଲେ, କ’ଣ କାମ ମାୟାକୁ ଦିଆଯିବ। ପରେ କୃଷ୍ଣ, ସମସ୍ତ ଜଗତର ପ୍ରଭୁ, ଆଦିପୁରୁଷ, ମନରେ ଭାବି ମାୟାଙ୍କୁ ଆଦେଶ କଲେ, “ଏକ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସଭା ତିଆରି କର।” ସେ କହିଲେ, “ଯଦି ତୁମେ କିଛି କରିବାକୁ ଚାହୁଁଛ, ତେବେ ଧର୍ମରାଜ ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କ ପାଇଁ ତୁମ ଇଚ୍ଛା ଓ ଅନୁକୂଳତା ଅନୁଯାୟୀ ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ସଭା ତିଆରି କର। ଏମିତି ହେଉ, ସେଠାକୁ ଦେଖି ସମସ୍ତେ ତୁମ କଳାର ଅନୁକୃତି କରିପାରିବେନାହିଁ। ଏମିତି ଦିବ୍ୟ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଥିବା ସଭା ତିଆରି କର, ଯାହା ଦାନବ ଓ ମାନବମାନଙ୍କ କଳାକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିବ।” ମାୟା ଏହି ଆଦେଶ ପ୍ରାପ୍ତ କରି ବଡ଼ ଖୁସିରେ ପାଣ୍ଡବଙ୍କ ପାଇଁ ଦେବମାନେ ବାସ କରୁଥିବା ସଭା ପରି ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ମହଲ ତିଆରି କଲେ। ପରେ କୃଷ୍ଣ ଓ ଅର୍ଜୁନ ଏହି ସମସ୍ତ କଥା ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କୁ ଜଣାଇ ମାୟାଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ପାଖକୁ ନେଇଗଲେ। ଯୁଧିଷ୍ଠିର ତାଙ୍କୁ ଯଥାଯଥ ସମ୍ମାନ ଦେଲେ, ମାୟା ମଧ୍ୟ ଏହା ଗ୍ରହଣ କଲେ। ତା’ପରେ ଦାନବ ମାୟା, ପାଣ୍ଡବମାନଙ୍କ ସମ୍ନାରେ ପୁରାତନ ଦେବମାନଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟ ସଂପର୍କରେ କଥା କହିଲେ। ଏହିପରି ମନେ ଭାବି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବିଶ୍ୱକର୍ମା ପାଣ୍ଡବମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ସଭା ତିଆରି କରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ। ପାର୍ଥମାନେ ଓ ମହାତ୍ମା କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଅନୁମତିରେ, ଶୁଭ ଦିନରେ, ମାୟା ଯଥାବଧି ବିଧିରେ କାମ ଆରମ୍ଭ କଲେ। ସେ ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ଦିବ୍ୟ ରୂପ, ମନୋହର ଓ ଦଶ ହଜାର ଧନୁଷ୍ୟ ଲମ୍ବା ଏକ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସଭା ତିଆରି କଲେ। ଏପରି ଭାବରେ ପାଣ୍ଡବମାନେ ଖଣ୍ଡବପ୍ରସ୍ଥରେ ଆନନ୍ଦରେ ବାସ କରୁଥିଲେ। କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ଓ ପ୍ରେମରେ ଉପଚାର କରୁଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ କୃଷ୍ଣ, ତାଙ୍କ ବାପାଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରି, ଧର୍ମରାଜ ଓ ପୃଥାଙ୍କ ସହ ପରାମର୍ଶ କଲେ। ସେ, ସମସ୍ତଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପୂଜିତ, ତାଙ୍କ ପିତୃବନ୍ଧୁ ପୃଥାଙ୍କ ପାଦେ ମଣ୍ଡିଆ ଦେଲେ। ପୃଥା ତାଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ ଓ ମୁଣ୍ଡ ଶୁଘିଲେ। ତା’ପରେ କୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କ ଭଉଣୀ ସୁଭଦ୍ରାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ। ହୃଷୀକେଶ ତାଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ, ଆନନ୍ଦ ଓ ଅଶ୍ରୁରେ ପ୍ରଭୃତି। ଭଗବାନ କୃଷ୍ଣ ସୁଭଦ୍ରାଙ୍କୁ ଶୁଭ କଥା କହିଲେ—ଯାହା ସତ୍ୟ, ଉପକାରକ, ସଂକ୍ଷିପ୍ତ, ଉଚିତ ଓ ଅତିଶୟ ମୂଲ୍ୟବାନ। ସୁଭଦ୍ରା ତାଙ୍କୁ ନିଜ ପରିବାର ପ୍ରତି ଉପଦେଶ ଶୁଣାଇଲେ, ପୁନିପୁନି ସମ୍ମାନ ଓ ନମସ୍କାର କଲେ। ସେଠାରୁ ବିଦାୟ ନେଇ, କୃଷ୍ଣ ଦ୍ରୌପଦୀ ଓ ଧୌମ୍ୟଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ। ଧୌମ୍ୟଙ୍କ ପାଦେ ଶିର ନମାଇଲେ, ଦ୍ରୌପଦୀଙ୍କୁ ଆଶ୍ୱାସନ ଦେଲେ ଓ ସୁଭଦ୍ରାଙ୍କୁ ବିଦାୟ ଦେଲେ। ପରେ, ଅର୍ଜୁନ ସହ କୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କ ଭାଇମାନେଙ୍କ ପାଖକୁ ଗଲେ। ପାଞ୍ଚ ପାଣ୍ଡବଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଘିରିଥିବା କୃଷ୍ଣ ମନେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ମନେ ପକାଇଥିଲେ। ପ୍ରସ୍ଥାନ ଉପଯୁକ୍ତ କ୍ରିୟା କରିବାକୁ, ଗରୁଡ଼ଧ୍ୱଜୀ କୃଷ୍ଣ ନିଜକୁ ଶୁଦ୍ଧ କଲେ, ସ୍ନାନ କଲେ ଓ ଅଳଙ୍କୃତ ହେଲେ।