ଏକ ସମୟର କଥା, ଯେଉଁଠାରେ ଜଣେ ମହିଳା ତାଙ୍କ ପତିଙ୍କୁ କହିଲେ, “ତୁମେ ଏକଥର ମୋତେ ଛାଡିଦେଇଥିଲ, ଏବଂ ମୋତେ ଅପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବରେ ତ୍ୟାଗ କରି ଚାଲିଯାଇଥିଲ। ଏବେ ତୁମେ ସେଠିକୁ ଯାଅ, ଯାହାକୁ ତୁମେ ଯୁବତୀ, ସୁନ୍ଦରୀ ବୋଲି ପ୍ରଶଂସା କରିଥିଲ। ନାରୀମାନେ ଏବଂ ପୁରୁଷମାନେ ମଧ୍ୟରେ ମୂଳତଃ କୌଣସି ତଫାତ୍ ନାହିଁ, କେବଳ ସହଧର୍ମିଣୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଇର୍ଷ୍ୟା ଛାଡି। ଏହି ବିଶ୍ୱରେ କୌଣସି ଅନ୍ୟ କ୍ଷୁଦ୍ର ଭାବନା ଲକ୍ଷ୍ୟକୁ ଧ୍ୱଂସ କରିପାରେ ନାହିଁ। ଏହି ଇର୍ଷ୍ୟା ଶତୃତାର ଅଗ୍ନିକୁ ଦୀପ୍ତ କରିଥାଏ ଏବଂ ବଡ଼ ଦୁଃଖ ଦେଇଥାଏ, ତଥାପି ସେ ଧର୍ମପରାୟଣ, ଶୁଭା, ଏବଂ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ। ଅରୁନ୍ଧତୀ ମଧ୍ୟ ମହାତ୍ମା ବଶିଷ୍ଠଙ୍କୁ ଉପରେ ସନ୍ଦେହ କରିଥିଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ସେ ସଦା ପବିତ୍ର ଏବଂ ତାଙ୍କ ସୁଖରେ ନିରନ୍ତର ଲିନ୍ନ ଥିଲେ। ସେ ତାଙ୍କୁ, ଧୂଆଁ ଓ ଅଗ୍ନି ପରି ଦୀପ୍ତିମାନ ଏବଂ ସପ୍ତ ଋଷିଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଏକ, ସନ୍ଦେହର ଦୃଷ୍ଟିରେ ଦେଖିଥିଲେ; ସେ ତାଙ୍କୁ ଦୃଶ୍ୟ ଓ ଅଦୃଶ୍ୟ ଚିହ୍ନ ପରି ଦେଖିଥିଲେ। ଯେପରି ସେ ଶିଶୁ ପ୍ରାପ୍ତି ପାଇଁ ମୋ ପାଖକୁ ଆସିଥିଲେ, ସେ ମଧ୍ୟ ଏହିପରି କରୁଛନ୍ତି, ଯେପରି ଘଟଣା ଘଟିଛି। ପୁରୁଷ କେବେ ତାଙ୍କ ଜୀବନସଙ୍ଗିନୀ ଉପରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭରସା ରଖିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ; କାରଣ ନାରୀ, ସେ ଯେତେ ଧର୍ମପରାୟଣ ଏବଂ ପୁଅ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ତାଙ୍କ ମନ କର୍ତ୍ତବ୍ୟରେ ଏକାଗ୍ର ରହେ ନାହିଁ। ଏହାପରେ ସମସ୍ତ ପୁଅମାନେ ତାଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ଚାରିପାଖରେ ଏକଠା ହେଲେ ଏବଂ ସେମାନେ ତାଙ୍କୁ ସେବା କଲେ; ପିତା ମଧ୍ୟ ସେମାନଙ୍କୁ ଶାନ୍ତି ଦେବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ। ସେ କହିଲେ, “ତୁମ ମୁକ୍ତି ପାଇଁ ମୁଁ ଅଗ୍ନିକୁ ପ୍ରବେଶ କରିଥିଲି; ଏହି ଅଗ୍ନି ଦ୍ୱାରା ମହାତ୍ମାଙ୍କ ଆଦେଶ ଅନୁଯାୟୀ ଏହା ଘଟିଥିଲା। ଅଗ୍ନିଙ୍କ ଆଜ୍ଞା, ତୁମ ଧର୍ମଜ୍ଞାନ ଏବଂ ତୁମ ଅସାଧାରଣ ଶକ୍ତି ଜାଣି, ମୁଁ ଏଠାକୁ ଆସିଛି। ମୋ ହୃଦୟରେ କୌଣସି ଦୁଃଖ ନାହିଁ, ପ୍ରିୟ ପୁଅମାନେ, କାରଣ ତୁମେ ଋଷି, ବେଦ, ଅଗ୍ନି ଏବଂ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ଜାଣ।” ଏପରି ଭାବେ ପୁଅମାନେ ଉପରେ ସାନ୍ତ୍ୱନା ଦେଇ, ସେ ଦ୍ୱିଜ ତାଙ୍କ ସ୍ତ୍ରୀଙ୍କୁ ନେଇ ଏଠାରୁ ଅନ୍ୟ ଦେଶକୁ ଯାଇଗଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ତେଜସ୍ୱୀ ସୂର୍ଯ୍ୟ, କୃଷ୍ଣ ଓ ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ସହିତ, ଖଣ୍ଡବବନକୁ ଦହିଦେଲେ, ଯାହା ଜଗତକୁ ଉପକାର କଲା। ସେଠାରେ, ଅଗ୍ନିଦେବ ମାଂସ ଓ ମଜ୍ଜାଭରା ଝରଣା ପିଲେ ଏବଂ ତାପରେ ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ। ଏହାପରେ, ପୁରନ୍ଦର ଇନ୍ଦ୍ର ଆକାଶରୁ ମାରୁତମାନେଙ୍କ ସହିତ ଅବତରିଲେ ଏବଂ ପାର୍ଥ ଓ କେଶବଙ୍କୁ କହିଲେ, “ତୁମେ ଦୁଇଜଣ ଏମିତି କାର୍ଯ୍ୟ କରିଛ, ଯାହା ଦେବତାମାନେ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ଦୁର୍ଲଭ। ମୁଁ ପ୍ରସନ୍ନ; ଏବେ ଚାହିଁଥିବା ବର ମାଗ, ଯାହା ମନୁଷ୍ୟମାନେ ପାଇଁ ଦୁର୍ଲଭ।” ତେବେ, ପାର୍ଥ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ସମସ୍ତ ଅସ୍ତ୍ର ମାଗିଲେ, ଏବଂ ତେଜସ୍ୱୀ ଇନ୍ଦ୍ର ଏହି ଅସ୍ତ୍ର ଦେବା ପାଇଁ ଏକ ସମୟ ନିର୍ଦ୍ଧାରଣ କଲେ। ସେ କହିଲେ, “ଯେତେବେଳେ ମହାଦେବ ପ୍ରସନ୍ନ ହେବେ, ମୁଁ ପାଣ୍ଡବମାନେଙ୍କ ସମସ୍ତ ଅସ୍ତ୍ର ତୁମକୁ ଦେବି। ଏହି ସମୟ କେବଳ ମୁଁ ଜାଣିବି, ଏବଂ ବଡ଼ ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ତୁମକୁ ଏହା ଦେବି। ଅଗ୍ନିଙ୍କ ସମସ୍ତ ଅସ୍ତ୍ର, ବାୟୁଙ୍କ ସମସ୍ତ ଅସ୍ତ୍ର ଏବଂ ମୋ ସମସ୍ତ ଅସ୍ତ୍ର ତୁମକୁ ମିଳିବ, ଧନଞ୍ଜୟ।” ବସୁଦେବ ମଧ୍ୟ ପାର୍ଥଠାରୁ ଅବିନଶ୍ୱୀ ସମ୍ମାନ ପାଇଲେ, ଏବଂ ଦେବତାମାନେ ଜ୍ଞାନୀ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ବର ଦେଲେ। ଏପରି ଭାବେ, ଦେବମାନେ ସହିତ ବର ଦେଇ, ମାରୁତମାନେଙ୍କ ନାଥ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ବିଦାୟ ଦେଇ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଚାଲିଗଲେ। ଏହାପରେ, ଅଗ୍ନିଦେବ ବନ, ପଶୁ ଓ ପକ୍ଷୀମାନେ ସହିତ ଜଳିଦେଲେ ଏବଂ ଏକୋଇଶ ଦିନ ପରେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେଲେ। ସେ ମାଂସ ଖାଇ, ରକ୍ତ ଓ ମଜ୍ଜା ପିଇ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସନ୍ତୁଷ୍ଟିରେ ଅର୍ଜୁନ ଓ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ କହିଲେ, “ଏହିପରି, ମହାନୁଭାବ, ମୁଁ ତୁମେ ଦୁଇଜଣଙ୍କୁ ଇଚ୍ଛାମତା ଚାଲିଯିବାକୁ ଅନୁମତି ଦେଉଛି, ବୀରମାନେ, ଏବଂ ତୁମେ ନିଜ ଇଚ୍ଛାଅନୁସାରେ କାର୍ଯ୍ୟ କର। ଏଠି ଦିବ୍ୟ ଧନୁଷ୍ୟ ଗାଣ୍ଡୀବ, ଅବିନଶ୍ୱୀ ତୀର-ଝୋଲା, ଏହି ବନର୍ଦ୍ଧଜ ରଥ ତୁମର, ଧୀର; ଏହା ତୁମ ପାଇଁ। ଏହି ଧନୁଷ୍ୟ ଓ ରଥ ସହିତ, ଭାରତବଂଶୀ, ତୁମେ ଦେବ ଓ ମନୁଷ୍ୟ ଶତ୍ରୁମାନେକୁ ଯୁଦ୍ଧରେ ଜୟ କରିବ।" ଏପରି ଭାବେ, ମହାତ୍ମା ଅଗ୍ନିଙ୍କ ଅନୁମତି ପାଇ, ଅର୍ଜୁନ, ବସୁଦେବ ଓ ଦାନବ ଏଠାରୁ ଚାଲିଗଲେ। ତାପରେ, ଏହି ତିନିଜଣ, ଭାରତମୁଖ୍ୟ, ଅଞ୍ଚଳ କରି ସୁନ୍ଦର ନଦୀତଟରେ ବସିଲେ। ଏଠିଠାରେ ଗର୍ବିତ ଭାବେ ବର୍ଣ୍ଣନା ଆରମ୍ଭ ହୁଏ—ନାରାୟଣ, ନର ଓ ସରସ୍ୱତୀ ଦେବୀଙ୍କୁ ଏବଂ ବ୍ୟାସଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି, ଜୟଘୋଷ କରିବା ଉଚିତ୍। ଏବେ, ଅର୍ଜୁନ ମାୟାଙ୍କୁ ମୁକ୍ତ କରିବା ପରେ କଣ କଲେ, ଏହି କଥା ଶୁଣ। ପାର୍ଥ, ସେଠି, ମାୟାଙ୍କୁ ମୁକ୍ତ କରି, ଯୋଦ୍ଧାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରଥମ, ଗାଣ୍ଡୀବ ଧନୁଷ୍ୟ, ଅବିନଶ୍ୱୀ ତୀର-ଝୋଲା, ଦିବ୍ୟ ଅସ୍ତ୍ର ଏବଂ ଅଗ୍ନିଠାରୁ ରଥ, ଧ୍ୱଜ, ଧଳା ଘୋଡ଼ା ପାଇ ଖୁସିରେ ଥିଲେ, ମାୟାଙ୍କ ସହିତ। ତାପରେ, ମାୟା ପାର୍ଥଙ୍କୁ ବସୁଦେବଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ କହିଲେ, ପାଣି ଜୋଡି ନମ୍ର ଶବ୍ଦରେ ତାଙ୍କୁ ଏବଂ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ, ଯିଏ ରୁଷ୍ଟ ଥିଲେ, ଏବଂ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ, ଯିଏ ଦହିବାକୁ ଚାହୁଁଥିଲେ, ପୁନଃପୁନଃ ସମ୍ମାନ କଲେ: “ମୁଁ ତୁମ ଦ୍ୱାରା ରକ୍ଷିତ ହୋଇଛି, କୁନ୍ତୀପୁତ୍ର; କହ, ମୁଁ କଣ କରିବି? ମୁଁ ଅସୁରମାନେ ମଧ୍ୟରେ ବିଶ୍ୱକର୍ମା, ଶତ୍ରୁଘ୍ନ। ତେଣୁ, ମୁଁ ତୁମ ପାଇଁ କିଛି କରିବାକୁ ଚାହେଁ, ଯାହା ଅନ୍ୟେ ପାଇଁ କଠିନ।" ଏପରି କଥା ଶୁଣି, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ପାର୍ଥ ଅଳ୍ପ ସମୟ ଚିନ୍ତା କରି, ହସି, ମାୟାଙ୍କୁ କହିଲେ, “ତୁମେ ଯାହା ଚାହିଁଥିଲ, ସେସବୁ ପୂରଣ ହୋଇଛି; ଶାନ୍ତିରେ ଯାଅ, ମହାସୁର। ସଦା ମୋପ୍ରତି ପ୍ରସନ୍ନ ରୁହ, ଏବଂ ଆମେ ତୁମପ୍ରତି ସଦା ପ୍ରସନ୍ନ ରହିବା।” ଏହିପରି ଭାବେ, ମହାଭାରତର ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ଘଟଣାମାଳା ଘଟିଗଲା, ଯେଉଁଠାରେ ଧର୍ମ, ଶକ୍ତି, ଏବଂ ଦେବତାମାନଙ୍କ କୃପା ଏକାତ୍ମ ହୋଇ ମହାନ ଲୀଳା ଘଟିଲା।