ଜରିତା ତାଙ୍କର ପୁଅମାନଙ୍କୁ ଦେଖି ଆଉ ଆଉ କାନ୍ଦୁଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ସେମାନଙ୍କର ପୁନଃପୁନଃ ବିଳାପ ତାଙ୍କୁ ଅବିଶ୍ୱସ୍ୟ ଲାଗୁଥିଲା। ଏଭଳି ଭାବି, ପୁଅମାନଙ୍କ ପ୍ରତି ଅପାର ଆସା ଓ ମମତାରେ ଜରିତା କମ୍ପିତ ହୋଇ ଏକାକି ତାଙ୍କ ପୁଅମାନଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ। ସେ ମାତୃସ୍ନେହରେ ତାଙ୍କ ପୁଅମାନଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି ଚୁମ୍ବନ କଲେ। ଏହି ସମୟରେ ମଣ୍ଡପାଳା ମଧ୍ୟ ତ୍ୱରାନ୍ୱିତ ଭାବେ ଆସି ପହଞ୍ଚିଲେ, ଓ ତାଙ୍କ ପୁଅମାନେ ପିତାଙ୍କୁ ଦେଖି ବଡ଼ ଖୁସି ହେଲେ। ମଣ୍ଡପାଳାଙ୍କ ବୟସ ଓ ତାଙ୍କ ତପସ୍ୟା ଦେଖି ସମସ୍ତ ତପସ୍ଵୀମାନେ ସମ୍ମାନରେ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କଲେ। ଏପରେ ସେ ମହାତ୍ମା ତପସ୍ବୀ ଖୁସି ହୋଇ ତାଙ୍କ ପୁଅମାନଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି ଶୁଘ୍ରାଣ କଲେ, ଏବଂ ଗୌତମ ନିଜେ ତାଙ୍କ ପୁଅମାନଙ୍କୁ ଡାକି କଥା କହିଲେ। ପୁଅମାନେ ପିତାଙ୍କ ସ୍ନେହ ଅନୁଭବ କରୁଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ସେମାନେ ଭଲ କିମ୍ବା ଖରାପ କିଛି କହିଲେ ନାହିଁ। ମଣ୍ଡପାଳା ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ—“ତୁମର ପ୍ରଥମ ପୁଅ କିଏ, କିଏ ତାର ଛୋଟ, କିଏ ମଧ୍ୟମ, ଏବଂ କିଏ ସ୍ନେହର ଅଧିକାରୀ?” ସେ ଆଉ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ—“ତୁମେ ଦୁଃଖିତ ହେବା ସତ୍ୱେ ଉତ୍ତର କିଏ ଦେଉନାହଁ? ମୁଁ ଆହୁରି ହବନ କରି ଶାନ୍ତି ଲାଭ କରିଛି।”—ଏହିପରି କହି ସେ ଜରିତାଙ୍କୁ ସ୍ପର୍ଶ କଲେ। ଏହାପରେ ସେ ଉପାଲୋଚନା କଲେ—“ପ୍ରଥମ, ଦ୍ୱିତୀୟ, ମଧ୍ୟମ କିମ୍ବା ସବୁଠୁ ଛୋଟ ପୁଅରେ ତୁମର କ’ଣ ଅନୁରାଗ? ତୁମେ ମୋତେ ଛାଡ଼ି, ଅପୂର୍ଣ୍ଣ ଏବଂ ଅସମର୍ଥ ମୋତେ ତ୍ୟାଗ କରି, ଯାହାକୁ ତୁମେ ବଡ଼ିଆ ଓ ଯୁବତୀ ବୋଲି ପ୍ରଶଂସା କରୁଥିଲ, ସେଠାକୁ ଯାଅ। ସ୍ତ୍ରୀମାନେ ପୁରୁଷମାନଙ୍କଠାରେ କେବଳ ପରସ୍ପର ସ୍ତ୍ରୀ ମଧ୍ୟରେ ଈର୍ଷ୍ୟା ଛଡ଼ା ଅନ୍ୟ କିଛି ଭିନ୍ନ ନୁହେଁ, ଏହି ପୃଥିବୀରେ ଏହା ଛଡ଼ା କିଛି ଲକ୍ଷ୍ୟକୁ ବିନାଶ କରେ ନାହିଁ। ଏହି ଈର୍ଷ୍ୟା ଶତୃତାର ଅଗ୍ନିକୁ ଭଡ଼ାଏ ଏବଂ ବଡ଼ ଦୁଃଖ ଦେଇଥାଏ, ତଥାପି ସେ ଧର୍ମନିଷ୍ଠା, ଶୁଭା ଓ ସମସ୍ତ ଜୀବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ। ଅରୁନ୍ଧତୀ ମହାତ୍ମା ବସିଷ୍ଠଙ୍କୁ ସନ୍ଦେହ କରିଥିଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ସେ ସଦା ଶୁଦ୍ଧ ମନସ୍କ ଓ ତାଙ୍କ ମଙ୍ଗଳକୁ ନିରନ୍ତର ଚେଷ୍ଟାଶୀଳ। ସେ ଏହି ଦୀପ୍ତିମାନ ମୁନିଙ୍କୁ, ସପ୍ତ ଋଷିମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଧୂଆଁ ଓ ଅଗ୍ନି ସମାନ ଦେଖି, ସନ୍ଦେହ କଲେ; ଦୃଶ୍ୟ ଓ ଅଦୃଶ୍ୟ ଚିହ୍ନ ସମାନ ଭାବରେ ଦେଖିଲେ। ଯେପରି ତୁମେ ପୁଅ ପ୍ରାପ୍ତି ପାଇଁ ମୋ ପାଖକୁ ଆସିଥିଲ, ସେଠି ଅରୁନ୍ଧତୀ ମଧ୍ୟ ଏଭଳି କରୁଛନ୍ତି। ପୁରୁଷ କେବେ ସ୍ତ୍ରୀଙ୍କୁ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭରସା କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ; କାରଣ ସ୍ତ୍ରୀ, ଯଦିଓ ପତିବ୍ରତା ଓ ସନ୍ତାନବତୀ, ତଥାପି ତାଙ୍କର ମନ ନିଜ କର୍ତ୍ତବ୍ୟରେ ଅଟୁଟ ରହେ ନାହିଁ। ଏହିପରି ଭାବେ ତାଙ୍କ ସମସ୍ତ ପୁଅ ତାଙ୍କ ପାଖରେ ଏକତ୍ରିତ ହୋଇ ସେବା କଲେ, ଓ ସେ ମଧ୍ୟ ପ୍ରତ୍ୟେକ ପୁଅକୁ ସାନ୍ତ୍ୱନା ଦେବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ। ମଣ୍ଡପାଳା କହିଲେ—“ତୁମମାନଙ୍କୁ ମୁକ୍ତି ଦେବା ପାଇଁ ମୁଁ ଅଗ୍ନିକୁ ପ୍ରବେଶ କରିଥିଲି; ଏହି ଅଗ୍ନି ଦ୍ୱାରା ଏହି ନିୟୋଗ ମହାତ୍ମାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ହୋଇଥିଲା। ଅଗ୍ନିଙ୍କ ଆଦେଶ, ତୁମର ଧର୍ମଜ୍ଞାନ ଓ ଅସାଧାରଣ ଶକ୍ତି ଜାଣି, ମୁଁ ଏଠାକୁ ଆସିଛି। ମୋ ହୃଦୟରେ କିଛି ଦୁଃଖ ନାହିଁ, ପ୍ରିୟ ପୁଅମାନେ, କାରଣ ତୁମେ ମୁନି, ବେଦ, ଅଗ୍ନି ଓ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ଜାଣ।”—ଏପରି ସାନ୍ତ୍ୱନା ଦେଇ ସେ ତାଙ୍କ ସ୍ତ୍ରୀଙ୍କୁ ନେଇ ଅନ୍ୟ ଦେଶକୁ ଚାଲିଗଲେ। ଏହି ସମୟରେ ଦୀପ୍ତିମାନ ସୂର୍ଯ୍ୟ, କୃଷ୍ଣ ଓ ଅର୍ଜୁନ ସହିତ, ଖଣ୍ଡବ ଅରଣ୍ୟକୁ ଦାହ କଲେ, ଏହା ଜଗତର ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ ହେଲା। ସେଠାରେ ଅଗ୍ନିଦେବ ମାଂସ ଓ ମଜ୍ଜାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଝରଣା ପାନ କରି, ଅର୍ଜୁନଙ୍କୁ ନିଜେ ଦର୍ଶନ ଦେଲେ। ତାପରେ ପୁରନ୍ଦର (ଇନ୍ଦ୍ର) ମାରୁତମାନେ ସହିତ ଆକାଶରୁ ଅବତୀର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, ପାର୍ଥ ଓ କେଶବଙ୍କୁ କହିଲେ—“ତୁମେ ଦୁଇଜଣ ଏମିତି କାର୍ଯ୍ୟ କରିଛ, ଯାହା ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ କରିପାରିନଥିଲେ; ମୁଁ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇଛି—ମାନବମାନେ ଯାହା ପାଇଁ ଆଶା କରନ୍ତି ତାହା ଚାହିଁବାକୁ ଚୟନ କର।" ପାର୍ଥ (ଅର୍ଜୁନ) ତାପରେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ସମସ୍ତ ଅସ୍ତ୍ର ଚାହିଲେ, ଓ ଦୀପ୍ତିମାନ ଇନ୍ଦ୍ର ଏହା ପାଇଁ ସମୟ ନିର୍ଦ୍ଧାରଣ କଲେ—“ମହାଦେବ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲେ, ମୁଁ ସମସ୍ତ ପାଣ୍ଡବଙ୍କୁ ଅସ୍ତ୍ର ଦେବି। ସେଇ ସମୟକୁ ମୁଁ ଏକା ଜାଣିବି, ଓ ମହାତପସ୍ୟାରେ ଏହି ଅସ୍ତ୍ର ତୁମକୁ ଦେବି। ଅଗ୍ନି, ବାୟୁ ଓ ମୋର ସମସ୍ତ ଅସ୍ତ୍ର ତୁମେ ପାଇବ, ଧନଞ୍ଜୟ।” ବସୁଦେବ (କୃଷ୍ଣ) ମଧ୍ୟ ପାର୍ଥଙ୍କ ଠାରୁ ଅବିନାଶୀ ଆଶୀର୍ବାଦ ଲାଭ କଲେ, ଓ ଦେବତାମାନେ ଏହା ସହ ବୁଦ୍ଧିମାନ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଏକ ବର ଦେଲେ। ଏହିପରି ଭାବେ ଦେବମାନେ ସହ ବର ଦେଇ, ମାରୁତମାନଙ୍କ ନାଥ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ବିଦାୟ ଦେଇ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଚାଲିଗଲେ। ଏହାପରେ ଅଗ୍ନିଦେବ ଏହି ଅରଣ୍ୟକୁ ପଶୁପକ୍ଷୀ ସହିତ ଜଳାଇ, ଏକୋଇଶି ଦିନ ପରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ସନ୍ତୋଷ ଲାଭ କଲେ। ମାଂସ, ରକ୍ତ ଓ ମଜ୍ଜା ଭୋଜନ କରି ସେ ଅତି ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୋଇ କୃଷ୍ଣ ଓ ଅର୍ଜୁନଙ୍କୁ କହିଲେ—“ପୁରୁଷଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଏବେ ମୁଁ ତୁମକୁ ଇଚ୍ଛାମତା ଯିବାକୁ ଅନୁମତି ଦେଉଛି; ତୁମେ ନିଜ ଇଚ୍ଛାନୁସାରେ କାର୍ଯ୍ୟ କର। ଏହି ଦିବ୍ୟ ଗାଣ୍ଡୀବଧନୁଷ୍, ଅବିନାଶୀ କୁଣ୍ଡା, ଏବଂ ବନର୍ଦ୍ଧ୍ୱଜ ରଥ ତୁମର; ଏହି ସମଗ୍ର ତୁମ ପାଇଁ। ଏହି ଧନୁଷ ଓ ରଥ ସହିତ ତୁମେ ଦେବ ଓ ମାନବ ଶତ୍ରୁମାନେ ଉପରେ ବିଜୟ ଲାଭ କରିବ।" ଏଭଳି ମହାତ୍ମା ଅଗ୍ନିଙ୍କ ଅନୁମତି ମିଳିବା ପରେ ଅର୍ଜୁନ, ବସୁଦେବ ଓ ଏକ ଦାନବ ଏଠାରୁ ଚାଲିଗଲେ। ତାପରେ ସେମାନେ ତିନିଜଣେ, ହେ ଭାରତଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଏକ ସୁନ୍ଦର ନଦୀତଟକୁ ପରିକ୍ରମା କରି ବସିଲେ। ଏହିପରି ମହାଭାରତର ଅଦ୍ଭୁତ କଥା ଆରମ୍ଭ କରିବା ପୂର୍ବରୁ, ମନୁଷ୍ୟମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ନରାୟଣ, ନର, ସରସ୍ୱତୀ ଦେବୀ ଓ ବ୍ୟାସଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରିବା ଉଚିତ୍, ତାପରେ ବିଜୟ କଥା ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବା ଉଚିତ୍।