ସମୁଦ୍ର ମନ୍ଥନ ସମୟରେ, ଦେବତାମାନେ ଓ ଦାନବମାନେ ଯେତେବେଳେ ଅମୃତ ପାଇଁ ମନ୍ଥନ କରୁଥିଲେ, ସେଠାରୁ ପ୍ରଥମେ ଦିବ୍ୟ କୌସ୍ତୁଭ ମଣି ଉଦ୍ଭବ ହେଲା। ଏହି ମଣି ଘୃତରୁ ଜନ୍ମ ନେଇ, ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୀପ୍ତିମାନ ଓ ମନୋହର ଥିଲା। ଏହାକୁ ନାରାୟଣ ନିଜେ ଗ୍ରହଣ କଲେ। ତାପରେ ଶ୍ରୀ ଦେବୀ, ସୁରା, ସୋମ, ଅଶ୍ୱ ଓ ପାରିଜାତ ଗଛ, ସୁରଭି ଗାଈ—ଏମାନେ ମଧ୍ୟ ଏହି ମନ୍ଥନରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲେ, ଯେଉଁମାନେ ସମସ୍ତ ଆକାଂକ୍ଷା ପୂରଣ କରନ୍ତି। ପୁଣି, ଚାରି ଦାନ୍ତ ଥିବା ବିଶାଳ ଶରୀର ଅତିଶୟ ପ୍ରଭାବଶାଳୀ ହାତୀ, କପିଳ କଳ୍ପବୃକ୍ଷ, ଏବଂ ଅନେକ ଅପ୍ସରାମାନେ ଉଦ୍ଭବ ହେଲେ। ଏହି ଅପ୍ସରାମାନେ ଉପରେ ଦେବତାମାନେ ଦୃଷ୍ଟି ପକାଇ, ସୂର୍ୟମାର୍ଗରେ ଶରଣ ନେଲେ। ପରେ ଦିବ୍ୟ ଶରୀର ଧାରଣ କରି, ଧନ୍ୱନ୍ତରି ଦେବତା ହାତରେ ଧଳା କମଣ୍ଡଳୁ ନେଇ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ, ଯାହାରେ ଅମୃତ ଥିଲା। ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି, ସମସ୍ତ ଦାନବମାନେ ବଡ଼ ଉତ୍କଣ୍ଠାରେ ଚିତ୍କାର କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ—"ଏହା ମୋର! ଏହା ମୋର!" ସେମାନେ ଅମୃତକୁ ନେବାକୁ ଚାହିଲେ। ତେବେ, ନାରାୟଣ ମୋହିନୀ ରୂପ ଧାରଣ କଲେ—ଅତି ମନୋହର ଏକ ନାରୀ ରୂପରେ ଦାନବମାନଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଆସିଲେ। ମୋହିନୀଙ୍କ ମାୟାରେ ମୁଗ୍ଧ ହୋଇ, ସମସ୍ତ ଦାନବମାନେ ଅମୃତକୁ ସେହି ନାରୀଙ୍କୁ ଦେଇଦେଲେ। ମୋହିନୀ ତାଙ୍କ ହାତରେ ଅମୃତର କମଣ୍ଡଳୁ ଧରି, ଦାନବମାନେ ଶାନ୍ତିରେ ପଙ୍କ୍ତିରେ ବସିଥିବା ବେଳେ, ଅମୃତ ବଣ୍ଟନ କରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ। କିନ୍ତୁ ମୋହିନୀ ଦେବତାମାନେ କୁହିଁ ଅମୃତ ଦେଲେ, ଦାନବମାନେ କୁହିଁ ନାହିଁ। ଏହି ଦେଖି ଦାନବମାନେ ବଡ଼ ବିୟୋଗ ଓ ଦୁଃଖରେ ଚିତ୍କାର କଲେ। ତାପରେ, ସମସ୍ତ ଦାନବ ଓ ଦୈତ୍ୟମାନେ ନାନା ଶସ୍ତ୍ର ଧାରଣ କରି, ଦେବତାମାନେ ଉପରେ ଆକ୍ରମଣ କରିବାକୁ ଏକଠା ହେଲେ। ସେହି ସମୟରେ, ବିଶ୍ୱନୁ ନାରାୟଣଙ୍କ ସହିତ ଅମୃତକୁ ଦାନବମାନଙ୍କ ନିକଟରୁ ନେଇ ଚାଲିଗଲେ। ଏହାପରେ, ସମସ୍ତ ଦେବତା ଅମୃତ ପାଇଁ ପିଇଲେ, ବିଶ୍ୱନୁଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଏହା ଦିଆଯାଇଥିଲା। ଏହି ଉତ୍ତେଜନା ଓ ଅସ୍ଥିରତା ମଧ୍ୟରେ, ନର ନାରାୟଣଙ୍କ ଶକ୍ତିରେ, ଦେବତାମାନେ ଅମୃତ ପାଇଁ ପିଇଲେ, ତାଙ୍କ ଧନୁଷ ଦ୍ୱାରା ଶତ୍ରୁମାନେ ଦୂରେ ରହିଲେ। ଏହିପରି, ଦେବତାମାନେ ଅମୃତ ପିଉଥିବା ବେଳେ, ଦାନବ ରାହୁ ଦେବତା ରୂପ ଧାରଣ କରି ଅମୃତ ପିଇଲା। ଯେତେବେଳେ ଅମୃତ ରାହୁଙ୍କ କଣ୍ଠରେ ପହଞ୍ଚିଲା, ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଏହାକୁ ଦେଖି, ଦେବତାମାନେ ଭଲ ହେବାକୁ ଚାହିଁ, ଏହି ଚଳାକି ଖୋଲାସା କଲେ। ତେବେ, ଶ୍ରୀହରି ନିଜ ଚକ୍ର ଦ୍ୱାରା ରାହୁଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ କାଟିଦେଲେ। ଏହି ବଡ଼ ଦାନବର ମୁଣ୍ଡ ପାହାଡ଼ ଶିଖର ଭଳି ଦେଖାଯାଉଥିଲା, ଚକ୍ର ଦ୍ୱାରା କାଟି ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଲା ଓ ପୃଥିବୀ କମ୍ପିତ ହେଲା। ମୁଣ୍ଡ ବିହୀନ ଦେହ ଆକାଶକୁ ଉଛଳି ଭୟଙ୍କର ଚିତ୍କାର କଲା, ଏବଂ ଶେଷରେ ଭୂମିରେ ଗଡ଼ିପଡ଼ିଲା। ଏହି ଘଟଣାରେ ପୃଥିବୀ ବ୍ୟାପି, ପ୍ରାୟ ତେରେ ହଜାର ଦିଗରେ, ପାହାଡ଼, ଜଙ୍ଗଲ, ଦ୍ୱୀପ ସହିତ କମ୍ପିତ ହେଲା। ଏହି ଦିନରୁ, ରାହୁଙ୍କ ମୁଁହ ଦ୍ୱାରା ଦେବତାଙ୍କ ସହ ଶତ୍ରୁତା ସ୍ଥାପିତ ହେଲା, ଏବଂ ସେ ଆଜିପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ଚନ୍ଦ୍ରକୁ ଗ୍ରସଣ କରେ। ତାପରେ, ଶ୍ରୀହରି ନିଜ ଅପୂର୍ବ ନାରୀ ରୂପ ତ୍ୟାଗ କରି, ଭୟଙ୍କର ଅନେକ ଶସ୍ତ୍ର ନେଇ ଦାନବମାନେ ଉପରେ ଆକ୍ରମଣ କଲେ। ଏହାପରେ, ଲବଣ ଜଳ ନିକଟରେ ଦେବତା ଓ ଦାନବମାନେ ମଧ୍ୟରେ ବଡ଼ ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧ ଆରମ୍ଭ ହେଲା। ହଜାର-ହଜାର ଚଉଡ଼ା ଓ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବଣ୍ଡା, ଆଉ ବିଭିନ୍ନ ଶସ୍ତ୍ର ପଡ଼ିଲା। ଦାନବମାନେ ଚକ୍ର, ଖଡ଼ଗ, ଶୂଳ, ଗଦା ଓ ମୁସଳ ଦ୍ୱାରା ଆହତ ହୋଇ, ରକ୍ତ ପ୍ରବାହ କରୁଥିଲେ ଓ ଭୂମିରେ ଲୁଟିପଡ଼ୁଥିଲେ। ଗରମ ସୁନାର ମାଳା ପିନ୍ଧିଥିବା ମୁଣ୍ଡମାନେ, କ୍ରୂର କୁହାଡ଼ିରେ କାଟି ଏକ ପରେ ଏକ ପଡ଼ୁଥିଲେ। ବଡ଼ ବଡ଼ ଦାନବମାନେ ରକ୍ତରେ ଲିପ୍ତ ହୋଇ, ପ୍ରାଣ ହରାଇ, ପାହାଡ଼ ଶିଖର ଭଳି ଭୂମିରେ ପଡ଼ି ରହିଲେ। ଅନେକ ସ୍ଥାନରେ ଅନେକ ଚିତ୍କାର ଉଠିଲା, ଯେଉଁଠାରେ ସେମାନେ ଏକାପରେ ଏକ ଶସ୍ତ୍ର ଦେଇ ଆଘାତ କରୁଥିଲେ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଲାଲ ହେଉଥିଲା। ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଲୋହା ମୁସଳ ଓ ମୁଷ୍ଟି ଦ୍ୱାରା ନିକଟକୁ ଆସି ଯୁଦ୍ଧ କରୁଥିଲେ, ଏହି ଶବ୍ଦ ଆକାଶକୁ ଉଠିଯାଉଥିଲା। "କାଟ! ଭାଙ୍ଗ! ପଳା! ମାର! ଆକ୍ରମଣ କର!"—ଏପରି ଭୟଙ୍କର ଚିତ୍କାର ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ଶୁଣାଯାଉଥିଲା। ଏହି ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧ ମଧ୍ୟରେ, ଦିବ୍ୟ ଦୁଇଜଣ, ନର ଓ ନାରାୟଣ ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ଏଠାରେ, ନରଙ୍କ ଦିବ୍ୟ ଧନୁଷକୁ ଦେଖି, ବିଶ୍ୱନୁ ଚିନ୍ତା କଲେ ତାଙ୍କର ସୁଦର୍ଶନ ଚକ୍ରକୁ। ତାଙ୍କ ଚିନ୍ତା କରିବା ସହିତ, ଆକାଶରୁ ଏହି ଦିବ୍ୟ ଚକ୍ର ଅପରିମିତ ଦୀପ୍ତିରେ, ଶତ୍ରୁମାନେ ଭୟକର, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଭଳି ଅଭେଦ୍ୟ ରୂପରେ ପ୍ରକଟ ହେଲା। ଏହି ସୁଦର୍ଶନ ଚକ୍ର, ଯଜ୍ଞାଗ୍ନି ସମାନ ଦୀପ୍ତିମାନ, ଅତ୍ୟନ୍ତ ଭୟଙ୍କର ଭାବରେ ଅଚ୍ୟୁତଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଭୟଙ୍କର ବେଗରେ ଶତ୍ରୁ ନଗର ଧ୍ଵଂସ କରିବା ପାଇଁ ଛାଡ଼ାଯାଇଲା। ଏହି ଚକ୍ର ବିନାଶକାଳୀନ ଅଗ୍ନି ସମାନ ଚମକି, ଯୁଦ୍ଧ କ୍ଷେତ୍ରରେ ଥିବା ଦିତିପୁତ୍ରମାନେ ହଜାର-ହଜାର ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରିଥିଲେ। କେବେ କେବେ ଏହି ଚକ୍ର ଦାନବମାନେ ଉପରେ ଅଗ୍ନି ସମାନ ଉତ୍ସାହରେ ପଡ଼ି, ସେମାନଙ୍କୁ ଆକାଶ ଓ ପୃଥିବୀ ମଧ୍ୟରେ ଉଛାଳି ଆଉ ଆଉ ରକ୍ତ ପିଇଁଥିଲା। ଏପରି, ଦାନବମାନେ ମନୋବଳ ହରାଇ, ପ୍ରାୟ ହଜାର-ହଜାର ଦିଗରେ ପାହାଡ଼ ଉଠାଇ ଦେବତାମାନେ ଉପରେ ଆକ୍ରମଣ କରୁଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ସେମାନଙ୍କ ଶକ୍ତି ଓ ତେଜ ଯେପରି ବିକୀର୍ଣ୍ଣ ମେଘ ଭଳି ମ୍ଲାନ ହେଉଥିଲା, ସେମାନେ ଆକାଶକୁ ପଳାଇଯାଉଥିଲେ। ତାପରେ ଆକାଶରୁ ଭୟଙ୍କର ପାହାଡ଼ମାନେ ବିଭିନ୍ନ ଆକାରରେ, ଗଛ ସହିତ, ମେଘ ଭଳି ଭୂମିରେ ଝରିପଡ଼ିଲେ; ସେମାନଙ୍କ ଶିଖର ଭଙ୍ଗ ହୋଇ, ଏକାପରେ ଏକ ଗଡ଼ିଗଲା। ଏହାର ଘାତରେ ପୃଥିବୀ ତାହାର ଜଙ୍ଗଲ ସହିତ କମ୍ପିତ ହେଲା, ଯୁଦ୍ଧ ତୀବ୍ର ହେଉଥିଲା, ପାହାଡ଼ମାନେ ଏକାପରେ ଏକ ଗର୍ଜନ କରୁଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସୁନାର ଅଳଙ୍କାର ପିନ୍ଧିଥିବା ଏକ ପୁରୁଷ, ଆକାଶକୁ ଅନେକ ବାଣ ଛାଡ଼ି, ପାହାଡ଼ ଶିଖରକୁ ଚିରି, ଦାନବମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଭୟ ସୃଷ୍ଟି କଲେ।