ମହାଭାରତମ୍

ଏହି କଥା ଆରମ୍ଭ ହୁଏ ନାରାୟଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର ଦେଇ, ନରଙ୍କୁ, ଯେଉଁଥିଲେ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ମଣିଷ, ଓ ସରସ୍ୱତୀ ଦେବୀଙ୍କୁ, ଏବଂ ବ୍ୟାସଙ୍କୁ ମାନ୍ୟତା ଦେଇ। ତେଣୁ, ଏହି କଥାରେ ବିଜୟର ଘୋଷଣା କରାଯିବ। ନାରାୟଣଙ୍କୁ, ଯିଏ ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କର ଗୁରୁ, ସମସ୍ତ ପ୍ରଣୀଙ୍କର ପ୍ରିୟ, ଏବଂ ତିନୋଟି ଗୁଣରୁ ମୁକ୍ତ, ଅଜାତ, ସମସ୍ତ ଜଗତର ଇଷ୍ଟ, ତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରାଯାଉଛି। ଧର୍ମର ମହାନତାକୁ ଓ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ, ଯିଏ ସୃଷ୍ଟା, ନମସ୍କାର କରାଯାଉଛି। ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ନମସ୍କାର ଦେଇ, ମୁଁ ସଦା ବିବେକର ନୀତିଗୁଡିକୁ ବିବେଚନା କରିବି। ଓମ୍, ଶୁଭ ବାସୁଦେବଙ୍କୁ ନମସ୍କାର; ଓମ୍, ପୁରୁଷ ବୃହତ୍ତମଙ୍କୁ ନମସ୍କାର; ଓମ୍, ପ୍ରଜାପତିମାନଙ୍କୁ ନମସ୍କାର; ଓମ୍, କୃଷ୍ଣ ଦ୍ୱୈପାୟନଙ୍କୁ ନମସ୍କାର; ଓମ୍, ସମସ୍ତ ବାଧା ଦୂର କରିବାକୁ ନମସ୍କାର। ଏହିପରି, ଉଗ୍ରଶ୍ରବା, ରୋମହର୍ଷଣଙ୍କ ପୁତ୍ର, ସୌତୀ, ଯିଏ ପୁରାଣଗୁଡିକରେ ଦକ୍ଷ, ନୈମିଶାରଣ୍ୟରେ ଶାଉନକଙ୍କର ବର୍ଷାର ଯଜ୍ଞକୁ ଆସିଥିଲେ। ସେ ଦେଖିଲେ, ବୃହତ୍ତମ ଋଷିମାନେ ତାଙ୍କର ତପସ୍ୟାରେ ଲଗ୍ନ, ସେଥିରେ ବସିଛନ୍ତି। ସେ ସମସ୍ତ ଋଷିଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି, ତାଙ୍କର ତପସ୍ୟାର ପ୍ରଗତି ବିଷୟରେ ପୂଛିଲେ। ସମସ୍ତ ଋଷି ବସିବା ପରେ, ରୋମହର୍ଷଣଙ୍କ ପୁତ୍ର ସମ୍ମାନରେ ତାଙ୍କର ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ ସ୍ଥାନ ଗ୍ରହଣ କରିଥିଲେ। ତାଙ୍କର ଆସନରେ ବସିଥିବା ସମୟରେ, ଏକ ଋଷି ପ୍ରଶ୍ନ କରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କରିଲେ, "ତୁମେ କେଉଁଠାରୁ ଆସିଛ?" ସେ ରୋମହର୍ଷଣଙ୍କ ପୁତ୍ର ସମ୍ପୁର୍ଣ୍ଣ ଉତ୍ତର ଦେଇ, ସେମାନଙ୍କର କାର୍ୟ ଓ କଥାମାନେ ସମ୍ପର୍କରେ କଥା ହେଲେ। ସେ କହିଲେ, "ମୁଁ ବହୁତ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନ ଦେଖିଛି, ସମନ୍ତପଞ୍ଚକକୁ ମଧ୍ୟ ଗଲି। ସେଠାରେ କୁରୁ, ପାଣ୍ଡବ ଓ ସମସ୍ତ ରାଜାଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧ ଘଟିଥିଲା। ଆପଣମାନେ ସମସ୍ତେ ଦୀର୍ଘାୟୁ, ଆପଣମାନେ ମୋ ପାଇଁ ବ୍ରହ୍ମାନ୍ଦର ଦେହ।" ସେ ଦେଖିଲେ, ବୃହତ୍ତମ ଋଷିମାନେ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ଅଗ୍ନିର ତରଙ୍ଗରେ ମିଳିତ, ଏହି ଯଜ୍ଞରେ ବସିଛନ୍ତି। ସମସ୍ତ ନିୟମାବଳୀକୁ ନମସ୍କାର କରି, ସେ କହିଲେ, "ଏହି ପୁରାଣ ଦେଶର ରାଜାଙ୍କର କାର୍ୟ ଓ ବଡ଼ ଋଷିମାନଙ୍କର କଥା କହିଥାଏ।" ବ୍ୟାସଙ୍କର କଥା, ଯାହା ଦେବତାମାନେ ଓ ବ୍ରହ୍ମର୍ଷିମାନେ ଶୁଣିଥିଲେ, ସେହି କଥାଗୁଡିକୁ ମୁଁ ଶୁଣିବାକୁ ଚାହେଁ। ମହାଭାରତର ଏହି ଶୁଭ କଥା, ଯାହାର ଅନେକ ଅଧ୍ୟାୟ ଓ ଗୁପ୍ତ ଅର୍ଥ ଅଛି, ଏବଂ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କର ଭାଷାରେ ଲିଖାଯାଇଛି, ମୁଁ ଶୁଣିବାକୁ ଚାହେଁ। ମୁଁ ବିଶ୍ୱାସ କରେ, ନାରାୟଣଙ୍କର କଥା ଶୁଣିବା ସହିତ, ମୋର ଜୀବନର ସମସ୍ତ ଦୁଃଖ ଦୂର ହେବ। ନାରାୟଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି, ସେହି ବିଶ୍ୱାସରେ ମୁଁ ଏହି କଥା କହିବି। ଏହି ମହାନ କଥା, ଯାହାକୁ ତିନୋଟି ଲୋକରେ ସ୍ଥାପିତ କରାଯାଇଛି, ତାହା ଦ୍ୱିତୀୟ ବର୍ଣ୍ଣନା ଓ ସାରାଂଶ ଭିତରେ ରହିଛି। ଏହି ସାହିତ୍ୟ ମଧ୍ୟରେ ଦିବ୍ୟ ଶବ୍ଦରେ ଗଥା ଓ ସମୟ ସମ୍ପର୍କରେ ଉଲ୍ଲେଖ ହୋଇଛି, ଯାହା ଜ୍ଞାନୀମାନେ ମନେ ପକାଇଛନ୍ତି। ବ୍ୟାସ, ଯିଏ ସତ୍ୟବତୀଙ୍କ ପୁତ୍ର, ତାଙ୍କର ତପସ୍ୟାରେ ଓ ଶାନ୍ତିରେ ଏହି ପବିତ୍ର ଇତିହାସକୁ ରଚନା କରିଥିଲେ। ହିମାଳୟର ପବିତ୍ର ଗାହିରେ, ସେ ସଫଳ ତପସ୍ୟା କରି, ସଂସ୍କୃତ ଘାସର ଶୟନରେ ବସିଥିଲେ। ଏହିପରି, ବ୍ୟାସ ନିଜର ମନକୁ ଶାନ୍ତ କରି, ଧର୍ମର ମାର୍ଗରେ ବହୁତ ଗୁରୁତ୍ୱ ଦେଇ, ଭାରତର ଇତିହାସକୁ ଚିନ୍ତା କରିଥିଲେ।