एवमेतत्करिष्यामि यथा त्वं पार्थ भाषसे। सुभद्रावचनं श्रुत्वा सुप्रीतः पाकशासनिः
‘पार्था, जसे तू सांगितलेस तसेच मी करीन.’ सुभद्राचे हे बोलणे ऐकून पांडुपुत्र फारच आनंदी झाला.
गोपालान्स समानीय त्वरितो वाक्यमब्रवीत्। तरुम्यः सन्ति यावन्त्यस्ताः सर्वा व्रजयोषितः
त्याने गवळ्यांना बोलावून लवकरच सांगितले, 'ज्या सर्व स्त्रिया या झाडांच्या सावलीत आहेत, त्या सगळ्याजणी गोपिका आहेत.'
आगच्छन्तु गमिष्यन्त्या भद्रया सह सङ्गताः। इन्द्रप्रस्थं पुरवरं कृष्णां द्रष्टुं यशस्विनीम्
जा भद्रे सोबत निघालेल्या स्त्रिया, त्या सर्वांनी मिळून इंद्रप्रस्थ या सुंदर नगरीत येऊन, यशस्विनी कृष्णेला पाहावं.
एतच्छ्रुत्वा तु गोपालैरानीता व्रजयोषितः। ततस्ताभिः परिवृतां व्रजस्त्रीभिः समन्ततः
हे ऐकून गवळ्यांनी व्रजातील स्त्रियांना बोलावलं; मग त्या व्रजस्त्रियांमध्ये वेढली जाऊन ती निघाली.
सुभद्रां त्वरमाणश्च रक्तकौशेयवासिनीम्। पार्थः प्रस्थापयामास कृत्वा गोपालिकावपुः
लाल रेशमी वस्त्र घातलेली, घाईने चालणारी सुभद्रा, पार्थानं गवळणीसारखी वेश दिल्यावर पुढे पाठवली.
साऽधिकं तेन रूपेण शोभमाना यशस्विनी। `गोपालिकामध्यगता प्रययौ वृजिनं पुरम्
त्या रूपामुळे अधिकच शोभून दिसणारी, कीर्तीने प्रसिद्ध असलेली सुभद्रा, गवळणींमध्ये मिसळून व्रजिन या नगरीकडे गेली.
त्वरिता खाण्डवप्रस्थमाससाद विवेश च।' भवनं श्रेष्ठमासाद्य वीरपत्नी वराङ्गना
ती झपाट्याने खांडवप्रस्थात पोहोचली आणि आत गेली; वीरपत्नी असलेल्या त्या सुंदर स्त्रीने उत्तम महाल गाठला.
ववन्दे पृथुताम्राक्षी पृथां भद्रा पितृष्वसाम्। तां कुन्ती चारुसर्वाङ्गीमुपाजिघ्रत मूर्धनि
मोठ्या व टपोऱ्या डोळ्यांची भद्रा, पृथा म्हणजे आपल्या काकूला नमस्कार करताच, सुंदर अंगाची कुंती तिला डोक्यावरून आलिंगन दिलं.
प्रीत्या परमया युक्ता आशीर्भिर्युञ्जताऽतुलाम्। ततोऽभिगम्य त्वरिता पूर्णेन्दुसदृशानना
परम प्रेमानं तिने तिच्यावर अनुपम आशीर्वाद दिले; मग पूर्ण चंद्रासारख्या चेहऱ्याने ती पटकन पुढे आली.
ववन्दे द्रौपदीं भद्रा प्रेष्याऽहमिति चाब्रवीत्। प्रत्युत्थाय तदा कृष्णा स्वसारं माधवस्य च
भद्रेनं द्रौपदीला वंदन करून, 'मी तुमची दासी आहे' असं म्हटलं; तेव्हा कृष्णा उठून माधवाची बहीण तिला जवळ घेतली.
परिष्वज्यावदत्प्रीत्या निःसपत्नोस्तु ते पतिः। `वीरसूर्भव भद्रे त्वं भव भर्तृप्रिया तथा
तिला प्रेमाने मिठी मारून म्हणाली, 'तुझा पती कधीही कुणापेक्षा कमी होऊ नये; भद्रे, तू वीरांची आई हो आणि पतीची प्रिय राहा.'
ओजसा निर्मिता बह्वीरुवाच परमाशिषः।' तथैव मुदिता भद्रा तामुवाच तथास्त्विति
तीने मोठ्या उत्साहाने श्रेष्ठ आशीर्वाद दिले; भद्रा आनंदाने म्हणाली, 'तसेच होवो.'
ततः सुभद्रां वार्ष्णेयी परिष्वज्य शुभाननाम्। अङ्के निवेश्य मुदिता वसुदेवं प्रशस्य च
मग शुभ चेहऱ्याची वार्ष्णेयी सुभद्रा, तिला मिठी मारून मांडीवर बसवली आणि आनंदाने वसुदेवाचं कौतुक केलं.
ततः किलकिलाशब्दः क्षणेन समपद्यत। हर्षादानर्तयोधानामासाद्य वृजिनं पुरम्
मग क्षणातच, आनंदाने नाचणाऱ्या वीरांच्या हर्षाचा मोठा गजर व्रजिन नगरीत पोहोचताच झाला.
देवपुत्रप्रकाशास्ते जाम्बूनदमयध्वजाः। पृष्ठतोऽनुययुः पार्थं पुरुहूतमिवामराः
देवतापुत्रांसारखे तेजस्वी, सोन्याच्या ध्वजांनी सजलेले, ते सर्व पार्थामागे चालले, जसे अमर लोक पुरुहूतामागे जातात.
गोभिरुष्ट्रैः सदश्वैश्च युक्तानि बहुला जनाः। ददृशुर्यानमुख्यानि दाशार्हपुरवासिनाम्
गायी, उंट आणि घोड्यांनी जोडलेली उत्तम रथं, दाशार्ह नगरीतील लोकांची, अनेकांनी पाहिली.
ततः पुरवरे यूनां पुंसां वाच उदीरिताः। अर्जुने प्रतियाति स्म अश्रूयन्त समन्ततः
त्या सुंदर नगरीत, अर्जुन परत येताना, तरुण पुरुषांच्या आवाजांनी सर्वत्र चर्चा ऐकू आली.
प्रवासादागतं पार्थं दृष्ट्वा स्वमिव बान्धवम्। सोऽभिगम्य नरश्रेष्ठो दाशार्हशतसंवृतः
परदेशातून परतलेल्या पार्थाला, जणू आपलाच नातेवाईक पाहावा तसं, तो श्रेष्ठ पुरुष, शेकडो दाशार्हांनी वेढलेला पुढे आला.
पौरैः पुरवरं प्रीत्या परया चाभिनन्दितः। प्राप्य चान्तःपुरद्वारमवरुह्य नरर्षभः
त्या उत्तम नगरीतील नागरिकांनी मोठ्या प्रेमाने त्याचं स्वागत केलं; मग तो नरश्रेष्ठ अंतःपुराच्या दाराशी पोहोचून खाली उतरला.
ववन्दे धौम्यमासाद्य मातरं च धनञ्जयः। स्पृष्ट्वा च चरणौ राज्ञो भीमस्य च धनञ्जयः
धनंजयानं धौम्याला आणि आपल्या आईला वंदन केलं; नंतर राजाच्या आणि भीमाच्या पायांना स्पर्श करून आदर दाखवला.
यमाभ्यां वन्दितो हृष्टः सस्वजे तौ ननन्द च। ब्राह्मणप्रमुखान्सर्वान्भ्रातृभिः सह सङ्गतः
यमांच्या दोघांनी सन्मान केला म्हणून तो आनंदाने त्यांना मिठी मारली आणि हर्षाने हसला; मग आपल्या भावांसह सर्व ब्राह्मण आणि इतर लोकांना भेटला.
यथार्हं मानयामास पौरजानपदानपि। तत्रस्थान्यनुयातानि तीर्थान्यायतनानि च
त्याने नगरातील आणि प्रदेशातील सर्व लोकांचा योग्य तो मान केला; तिथे असलेल्या सर्व तीर्थस्थळांना आणि देवस्थानांना भेट दिली.
निवेदयामास तदा राज्ञे सर्वं स्वनुष्ठितम्। भ्रातृभ्यश्चैव सर्वेभ्यः कथयामास भारत
मग त्याने राजाला आपले सर्व कार्य सांगितले; आणि सर्व भावांना, हे भारत, घडलेली सर्व गोष्ट सांगितली.
श्रुत्वा सर्वं महाप्राज्ञो धर्मराजो युधिष्ठिरः। पुरस्तादेव तेषां तु पूजयामास चार्जुनम्
सर्व ऐकून, धर्मराज युधिष्ठिर या बुद्धिमान राजाने सर्वांच्या समोर अर्जुनाचा सन्मान केला.
पाण्डवेन यथार्हं तु पूजार्हेण सुपूजितः। न्यविशच्चाभ्यनुज्ञातो राज्ञा तुष्टो यशस्विना
पांडवाने योग्य तो सन्मान दिल्यामुळे, तो प्रसिद्ध राजा परवानगी देताच समाधानी होऊन बसला.
तामदीनां सुपूजार्हां सुभद्रां प्रीतिवर्धिनीम्। साक्षाच्छ्रियममन्यन्त पार्थाः कृष्णसहोदराम्
पार्थांनी सुभद्रेला, जी मोठ्या सन्मानास पात्र आणि आनंद वाढवणारी होती, कृष्णाची बहीण म्हणून प्रत्यक्ष लक्ष्मीच समजली.
गुरूणां श्वशुराणां च देवराणां तथैव च। सुभद्रा स्वेन वृत्तेन बभूव परमप्रिया
स्वतःच्या वागणुकीमुळे सुभद्रा गुरू, सासरे आणि देवर यांच्या मनात अत्यंत प्रिय झाली.
ततस्ते हृष्टमनसः पाण्डवेया महारथाः। कुन्ती च परमप्रीता कृष्णा च सततं तथा
मग पांडव वीर आणि त्यांची माता कुंती, तसेच कृष्णा, सर्वजण अत्यंत आनंदी झाले.
अथ शुश्राव निर्वृत्ते वृष्णीनां परमोत्सवे। अर्जुनेन हृतां भद्रां शङ्खचक्रगदाधरः
वृष्णींच्या मोठ्या उत्सवानंतर, शंख, चक्र आणि गदा धारण करणाऱ्या कृष्णाने ऐकले की अर्जुनाने भद्रेला घेऊन गेला आहे.
पुरस्तादेव पौराणां संशयः समजायत। जानता वासुदेवेन वासितो भरतर्षभः
नागरिकांमध्ये शंका निर्माण झाली; पण वासुदेव सर्व जाणून, त्या भारतश्रेष्ठाला समजावले.