देवापृथुपुरं पश्यन् सर्वतः सुसमाहितः। तमतीत्य महाबाहुर्देवारण्यमपश्यत
देवपृथू नगरी सर्व बाजूंनी लक्षपूर्वक पाहून, त्या नगरीच्या पुढे जाऊन, त्या बलवान वीराने देववन पाहिले.
पूजयामासुरायान्तं देवारण्ये महर्षयः। स वनानि नदीः शैलान् गिरिप्रस्रवणानि च
देववनात आलेल्या अर्जुनाचे महर्षींनी स्वागत केले. तिथे त्याने वनं, नद्या, पर्वत आणि डोंगरातून वाहणारे झरे पाहिले.
अतीत्य च तदा पार्थः सुभद्रासारथिस्तदा। कौरवं विषयं प्राप्य विशोकः समपद्यत
त्या वेळी, सुभद्रा सारथी असताना, पार्थाने ती सर्व ठिकाणं पार केली आणि कौरवांच्या प्रदेशात पोहोचल्यावर त्याला कोणतीही चिंता उरली नाही.
सोदर्याणां महाबाहुः सिंहाशयमिवाशयम्। दूरादुपवनोपेतं समन्तात्सलिलावृतम्
महाबाहू अर्जुन आपल्या सख्ख्या बहिणीसोबत, जणू सिंह आपल्या गुहेत विश्रांती घेतो तसा, दूरच्या उपवनात, चारही बाजूंनी पाण्याने वेढलेल्या जागी विसावला.
भद्रया मुदितो जिष्णुर्ददर्श वृजिनं पुरम्
भद्रासोबत आनंदी झालेला जिष्णुने व्रजिन नगरीचे दर्शन घेतले.
क्रोशणात्रे पुरस्यासीद्गोष्ठं पार्थस्य शोभनम्। तत्रापि यात्वा बीभत्सुर्निविष्टो यदुकन्यया
क्रोशनात्र नावाच्या उपनगरात पार्थाचे एक सुंदर गोठे होते. तिथे भीमपराक्रमी अर्जुन यादवकन्येसोबत जाऊन स्थिरावला.
ततः सुभद्रां सत्कृत्य पार्थो वचनमब्रवीत्। गोपिकानां तु वेषेण गच्छ त्वं वृजिनं पुरम्
नंतर पार्थाने सुभद्रेला आदराने बोलावून सांगितले, 'गोपिकेच्या वेशात तू व्रजिन नगरीत जा.'
कामव्याहारिणी कृष्णा रोचतां ते वचो मम। दृष्ट्वा तु परुषं ब्रूयात्सह तत्र मयागताम्
'कृष्णे, तुझे बोलणे खेळकर असो आणि माझा सल्ला तुला आवडो. जर तिथे कोणी कठोरपणे बोलले, तर सांग की मी तुझ्यासोबत आले आहे.'
अन्यवेषेण तु गतां दृष्ट्वा सा त्वां प्रियं वदेत्। यत्तु सा प्रथमं ब्रूयान्न तस्यास्ति निवर्तनम्
'जर दुसऱ्या वेशात तुला पाहून ती प्रेमाने बोलेल, तर ती जे प्रथम बोलेल त्यावरून मागे फिरू नकोस.'
तस्मान्मानं च दर्पं च व्यपनीय स्वयं व्रज। तस्य तद्वचनं श्रुत्वा सुभद्रा प्रत्यभाषत
‘म्हणून, अभिमान आणि गर्व बाजूला ठेवून स्वतःच जा.’ हे शब्द ऐकून सुभद्राने उत्तर दिले.
एवमेतत्करिष्यामि यथा त्वं पार्थ भाषसे। सुभद्रावचनं श्रुत्वा सुप्रीतः पाकशासनिः
‘पार्था, जसे तू सांगितलेस तसेच मी करीन.’ सुभद्राचे हे बोलणे ऐकून पांडुपुत्र फारच आनंदी झाला.
गोपालान्स समानीय त्वरितो वाक्यमब्रवीत्। तरुम्यः सन्ति यावन्त्यस्ताः सर्वा व्रजयोषितः
त्याने गवळ्यांना बोलावून लवकरच सांगितले, 'ज्या सर्व स्त्रिया या झाडांच्या सावलीत आहेत, त्या सगळ्याजणी गोपिका आहेत.'
आगच्छन्तु गमिष्यन्त्या भद्रया सह सङ्गताः। इन्द्रप्रस्थं पुरवरं कृष्णां द्रष्टुं यशस्विनीम्
जा भद्रे सोबत निघालेल्या स्त्रिया, त्या सर्वांनी मिळून इंद्रप्रस्थ या सुंदर नगरीत येऊन, यशस्विनी कृष्णेला पाहावं.
एतच्छ्रुत्वा तु गोपालैरानीता व्रजयोषितः। ततस्ताभिः परिवृतां व्रजस्त्रीभिः समन्ततः
हे ऐकून गवळ्यांनी व्रजातील स्त्रियांना बोलावलं; मग त्या व्रजस्त्रियांमध्ये वेढली जाऊन ती निघाली.
सुभद्रां त्वरमाणश्च रक्तकौशेयवासिनीम्। पार्थः प्रस्थापयामास कृत्वा गोपालिकावपुः
लाल रेशमी वस्त्र घातलेली, घाईने चालणारी सुभद्रा, पार्थानं गवळणीसारखी वेश दिल्यावर पुढे पाठवली.
साऽधिकं तेन रूपेण शोभमाना यशस्विनी। `गोपालिकामध्यगता प्रययौ वृजिनं पुरम्
त्या रूपामुळे अधिकच शोभून दिसणारी, कीर्तीने प्रसिद्ध असलेली सुभद्रा, गवळणींमध्ये मिसळून व्रजिन या नगरीकडे गेली.
त्वरिता खाण्डवप्रस्थमाससाद विवेश च।' भवनं श्रेष्ठमासाद्य वीरपत्नी वराङ्गना
ती झपाट्याने खांडवप्रस्थात पोहोचली आणि आत गेली; वीरपत्नी असलेल्या त्या सुंदर स्त्रीने उत्तम महाल गाठला.
ववन्दे पृथुताम्राक्षी पृथां भद्रा पितृष्वसाम्। तां कुन्ती चारुसर्वाङ्गीमुपाजिघ्रत मूर्धनि
मोठ्या व टपोऱ्या डोळ्यांची भद्रा, पृथा म्हणजे आपल्या काकूला नमस्कार करताच, सुंदर अंगाची कुंती तिला डोक्यावरून आलिंगन दिलं.
प्रीत्या परमया युक्ता आशीर्भिर्युञ्जताऽतुलाम्। ततोऽभिगम्य त्वरिता पूर्णेन्दुसदृशानना
परम प्रेमानं तिने तिच्यावर अनुपम आशीर्वाद दिले; मग पूर्ण चंद्रासारख्या चेहऱ्याने ती पटकन पुढे आली.
ववन्दे द्रौपदीं भद्रा प्रेष्याऽहमिति चाब्रवीत्। प्रत्युत्थाय तदा कृष्णा स्वसारं माधवस्य च
भद्रेनं द्रौपदीला वंदन करून, 'मी तुमची दासी आहे' असं म्हटलं; तेव्हा कृष्णा उठून माधवाची बहीण तिला जवळ घेतली.
परिष्वज्यावदत्प्रीत्या निःसपत्नोस्तु ते पतिः। `वीरसूर्भव भद्रे त्वं भव भर्तृप्रिया तथा
तिला प्रेमाने मिठी मारून म्हणाली, 'तुझा पती कधीही कुणापेक्षा कमी होऊ नये; भद्रे, तू वीरांची आई हो आणि पतीची प्रिय राहा.'
ओजसा निर्मिता बह्वीरुवाच परमाशिषः।' तथैव मुदिता भद्रा तामुवाच तथास्त्विति
तीने मोठ्या उत्साहाने श्रेष्ठ आशीर्वाद दिले; भद्रा आनंदाने म्हणाली, 'तसेच होवो.'
ततः सुभद्रां वार्ष्णेयी परिष्वज्य शुभाननाम्। अङ्के निवेश्य मुदिता वसुदेवं प्रशस्य च
मग शुभ चेहऱ्याची वार्ष्णेयी सुभद्रा, तिला मिठी मारून मांडीवर बसवली आणि आनंदाने वसुदेवाचं कौतुक केलं.
ततः किलकिलाशब्दः क्षणेन समपद्यत। हर्षादानर्तयोधानामासाद्य वृजिनं पुरम्
मग क्षणातच, आनंदाने नाचणाऱ्या वीरांच्या हर्षाचा मोठा गजर व्रजिन नगरीत पोहोचताच झाला.
देवपुत्रप्रकाशास्ते जाम्बूनदमयध्वजाः। पृष्ठतोऽनुययुः पार्थं पुरुहूतमिवामराः
देवतापुत्रांसारखे तेजस्वी, सोन्याच्या ध्वजांनी सजलेले, ते सर्व पार्थामागे चालले, जसे अमर लोक पुरुहूतामागे जातात.
गोभिरुष्ट्रैः सदश्वैश्च युक्तानि बहुला जनाः। ददृशुर्यानमुख्यानि दाशार्हपुरवासिनाम्
गायी, उंट आणि घोड्यांनी जोडलेली उत्तम रथं, दाशार्ह नगरीतील लोकांची, अनेकांनी पाहिली.
ततः पुरवरे यूनां पुंसां वाच उदीरिताः। अर्जुने प्रतियाति स्म अश्रूयन्त समन्ततः
त्या सुंदर नगरीत, अर्जुन परत येताना, तरुण पुरुषांच्या आवाजांनी सर्वत्र चर्चा ऐकू आली.
प्रवासादागतं पार्थं दृष्ट्वा स्वमिव बान्धवम्। सोऽभिगम्य नरश्रेष्ठो दाशार्हशतसंवृतः
परदेशातून परतलेल्या पार्थाला, जणू आपलाच नातेवाईक पाहावा तसं, तो श्रेष्ठ पुरुष, शेकडो दाशार्हांनी वेढलेला पुढे आला.
पौरैः पुरवरं प्रीत्या परया चाभिनन्दितः। प्राप्य चान्तःपुरद्वारमवरुह्य नरर्षभः
त्या उत्तम नगरीतील नागरिकांनी मोठ्या प्रेमाने त्याचं स्वागत केलं; मग तो नरश्रेष्ठ अंतःपुराच्या दाराशी पोहोचून खाली उतरला.
ववन्दे धौम्यमासाद्य मातरं च धनञ्जयः। स्पृष्ट्वा च चरणौ राज्ञो भीमस्य च धनञ्जयः
धनंजयानं धौम्याला आणि आपल्या आईला वंदन केलं; नंतर राजाच्या आणि भीमाच्या पायांना स्पर्श करून आदर दाखवला.