ततो रथवरात्तूर्णमवरुह्य नरर्षभः। अभिगम्य नरव्याघ्रं प्रहृष्टः परिषस्वजे
मग श्रेष्ठ पुरुष आपल्या उत्तम रथातून पटकन खाली उतरला, नरव्याघ्राजवळ गेला आणि आनंदाने त्याला मिठी मारली.
सोऽब्रवीत्पार्थमासाद्य दीर्घकालमिदं तव। निवासमभिजानामि शङ्खचक्रगदाधरात्
तो पार्थाजवळ येऊन म्हणाला, 'तू शंख, चक्र आणि गदा धारण करणाऱ्याजवळ किती काळ राहिलास, हे मला माहीत आहे.'
न मेऽस्त्यविदितं किंचिद्यद्यदाचितं त्वया। सुभद्रार्थं प्रलोभेन प्रीतस्तव जनार्दनः
'सुभद्रेसाठी तू जे काही केलेस, त्यातले काहीही मला अज्ञात नाही; तुझ्या विनंतीने प्रसन्न होऊन जनार्दनाने तुला मदत केली.'
प्राप्तस्य यतिलिङ्गेन वासितस्य धनञ्जय। बन्धुमानसि रामेण महेन्द्रावरजेन च
'धनंजया, जेव्हा तू इथे यतीच्या वेशात राहिलास, तेव्हा राम आणि महेंद्राचा धाकटा भाऊ तुझा मित्र झाला.'
मामेव च सदाकाङ्क्षी मन्त्रिणं मधुसूदनः। अन्तरेण सुभद्रां च त्वां च तात धनञ्जय
'मधुसूदन नेहमी मला आपला सल्लागार मानायचा, फक्त सुभद्रा आणि तुझ्या बाबतीत, प्रिय धनंजया.'
इमं रथवरं दिव्यं सर्वशस्त्रसमन्वितम्। इदमेवानुयात्रं च निर्दिश्य गदपूर्वजः
'ही दिव्य आणि सर्व अस्त्रांनी युक्त अशी रथ आणि ही साथ, गदाधराच्या मोठ्या भावाने खास तुझ्यासाठी दिली.'
अन्तर्द्वीपं तदा वीर गतो वृष्णिसुखावहः। दीर्घकालावरुद्धं त्वां संप्राप्तं प्रियया सह
'मग वृष्णिकुलाचा आनंदवर्धक वीर त्या अंतर्द्वीपात गेला आणि तू, दीर्घकाळ अडवला गेलेला, आपल्या प्रियेसह येथे पोहोचलास.'
पश्यन्तु भ्रातरः सर्वे वज्रपाणिमिवामराः। आयाते तु दशार्हाणामृषभे शार्ङ्गधन्वनि
'सर्व भाऊ तुला पाहू देत, जसे देव वज्रधारीला पाहतात, कारण शार्ङ्गधन्वा, दशार्हांचा वृषभ, येथे आला आहे.'
भद्रामनुगमिष्यन्ति रत्नानि च वसूनि च। अरिष्टं याहि पन्थानं सुखी भव धनञ्जय
'संपत्ती आणि रत्ने तुझ्या मागे येतील; सुरक्षित मार्गाने जा आणि सुखी रहा, धनंजया.'
नष्टशोकैर्विशोकस्य सुहृद्भिः संगमोऽस्तु ते
'तुझ्या सर्व दु:खांचा अंत होवो आणि तुझे मित्रांशी पुन्हा मिलन होवो.'
ततो विपृथुमामन्त्र्य पार्थः प्रीतोऽभिवाद्य च। कृष्णस्य मतमास्थाय कृष्णस्य रथमास्थितः
त्यावेळी पार्थाने विपृथूला नम्रपणे निरोप दिला, आनंदाने त्याला वंदन केले आणि कृष्णाच्या सल्ल्यानुसार कृष्णाच्या रथावर चढला.
पूर्वमेव तु पार्थाय कृष्णेन विनियोजितम्। सर्वरत्नसुसंपूर्णं सर्वभोगसमन्वितम्
याआधीच कृष्णाने पार्थासाठी सर्व प्रकारच्या मौल्यवान रत्नांनी भरलेला आणि सर्व सुखसोयींनी युक्त असा रथ तयार केला होता.
रथेन काञ्चनाङ्गेन कल्पितेन यथाविधि। शैब्यसुग्रीवयुक्तेन किङ्किणीजालमालिना
तो रथ सुवर्णाने मढवलेला, योग्य विधीने बनवलेला, शैब्य आणि सुग्रीव नावाच्या घोड्यांनी जोडलेला आणि घंटांच्या जाळ्याने सजवलेला होता.
सर्वशस्त्रोपपन्नेन जीमूतरवनादिना। ज्वलनार्चिःप्रकाशेन द्विषतां हर्षनाशिना
त्या रथात सर्व शस्त्रास्त्रे होती, तो मेघासारखा गडगडत होता, जळत्या आगीसारखा तेजस्वी होता आणि शत्रूंचा आनंद नाहीसा करीत होता.
सन्नद्धः कवची खड्गी बद्धगोधाङ्गुलित्रवान्। युक्तः सेनानुयात्रेण रथणारोप्य माधवीम्। रथेनाकाशगेनैव पययौ *स्वपुरं प्रति
तो स्वतः कवच घालून, हातात तलवार घेऊन, बोटाला कातडीचे कवच बांधून, सैन्याच्या सोबतीने, माधवीला रथावर बसवून, वाऱ्यासारख्या वेगाने आपल्या नगराकडे निघाला.
ह्रियमाणां तु तां दृष्ट्वा सुभद्रां सैनिका जनाः। विक्रोशन्तोऽद्रवन्सर्वे द्वारकामभितः पुरीम्
सुभद्रेला घेऊन जाताना पाहून सैनिक आणि लोक मोठ्याने ओरडू लागले आणि सर्वजण द्वारका नगरीकडे धावले.
ते समासाद्य सहिताः सुधर्मामभितः सभाम्। सभापालस्य तत्सर्वमाचख्युः पार्थविक्रमम्
ते सर्वजण एकत्र येऊन सुदर्मा सभागृहाजवळ गेले आणि सभेच्या रक्षकाला पार्थाच्या पराक्रमाची सगळी हकीकत सांगितली.
तेषां श्रुत्वा सभापालो भेरीं सान्नाहिकीं ततः। समाजघ्ने महाघोषां जाम्बूनदपरिष्कृताम्
हे ऐकून सभेच्या रक्षकाने सोन्याने मढवलेली मोठ्या आवाजाची विधीची नगारा वाजवली.
क्षुब्धास्तेनाथ शब्देन भोजवृष्ण्यन्धकास्तदा। `अन्तर्द्वीपात्समुत्पेतुः सहसा सहितास्तदा।' अन्नपानमपास्याथ समापेतुः समन्ततः
त्या आवाजाने भोज, वृष्णी आणि अंधक हे सर्वजण आतल्या बेटावरून अन्नपाणी सोडून, सर्व बाजूंनी एकदम एकत्र धावले.
तत्र जाम्बूनदाङ्गानि स्पर्ध्यास्तरणवन्ति च। मणिविद्रुमचित्राणि ज्वलिताग्निप्रभाणि च
तेथे सोन्याचे आसन, स्पर्धेसाठी मखमली गाद्या, रत्न आणि प्रवाळांनी सजवलेली आसने, आणि जळत्या आगीसारखी तेजस्वी आसने होती.
भेजिरे पुरुषव्याघ्रा वृष्ण्यन्धकमहारथाः। सिंहासनानि शतशो धिष्ण्यानीव हुताशनाः
वृष्णी आणि अंधकांचे महान रथी, वाघासारखे पुरुष, शेकडो सिंहासने जणू यज्ञातील आसनांसारखी, व्यापून बसले.
तेषां समुपविष्टानां देवानामिव सन्नये। आचख्यौ चेष्टितं जिष्णोः सभापालः सहानुगः
ते सर्व जण जणू देवांसारखे एकत्र बसले असता, सभेच्या रक्षकाने आपल्या साथीदारांसह जिष्णूच्या कृत्यांची हकीकत सांगितली.
तच्छ्रुत्वा वृष्णिवीरास्ते मदसंरक्तलोचनाः। अमृष्यमाणाः पार्थस्य समुत्पेतुरहङ्कृताः
हे ऐकून वृष्णी वीरांच्या डोळ्यांत मदाने लाल रंग भरला, पार्थाचे कृत्य सहन न होऊन ते गर्वाने उठून उभे राहिले.
योजयध्वं रथानाशु प्रासानाहरतेति च। धनूंषि च महार्हाणि कवचानि बृहन्ति च
'लवकर रथ जोडा! भाले आणा!' असे ते ओरडले, आणि उत्तम धनुष्ये व मोठी कवचेसुद्धा आणायला सांगितली.
सूतानुच्चुक्रुशुः केचिद्रथान्योजयतेति च। स्वयं च तुरगान्केचिदयुञ्जन्हेमभूषितान्
काही सारथ्यांनी 'रथ जोडा!' असे मोठ्याने ओरडले, तर काहींनी स्वतःच सोन्याने सजवलेले घोडे जोडायला सुरुवात केली.
रथेष्वानीयमानेषु कवचेषु ध्वजेषु च। अभिक्रन्दे नृवीराणां तदासीत्तुमुलं महत्
रथ, कवच आणि ध्वज आणले जात असताना, त्या वीर पुरुषांच्या गर्जना मोठ्या आणि गोंगाटमय झाल्या.
वनमाली ततः क्षीबः कैलासशिखरोपमः। नीलवासा मदोत्सिक्त इदं वचनमब्रवीत्
तेव्हा वनमाळी, कैलास शिखरासारखा उंच, निळ्या वस्त्रात, गर्वाने भरलेला, वेगाने पुढे येऊन म्हणाला:
किमिदं कुरुथाप्रज्ञास्तूष्णींभूते जनार्दने। अस्य भावमविज्ञाय संक्रुद्धा मोघगर्जिताः
'जनार्दन शांत असताना, तुम्ही हे काय करताय? त्याचा हेतू न कळता, रागाने व्यर्थ गर्जना करता, हे अज्ञानी लोकांनो!'
एष तावदभिप्रायमाख्यातु स्वं महामतिः। यदस्य रुचिरं कर्तुं तत्कुरुध्वमतन्द्रिताः
हा बुद्धिमान आपला हेतू सांगून झाला आहे. त्याला जे योग्य वाटेल, ते तुम्ही सर्वांनी आळस न करता लगेच करा.
ततस्ते तद्वचः श्रुत्वा ग्राह्यरूपं हलायुधात्। तूष्णींभूतास्ततः सर्वे साधुसाध्विति चाब्रुवन्
मग हलायुधाच्या योग्य बोलण्यावर सर्वांनी शांतपणे ऐकले आणि नंतर 'छान बोललात, छानच' असे म्हणाले.