एवमुक्ता तदा भद्रा पार्थेन भरतर्षभ। चुचोद साश्वान्संहृष्टा ते ततो विविशुर्बलम्
भरतवंशातील वाघ पार्थाने असे म्हटल्यावर, भद्रा आनंदाने घोड्यांना पुढे घेऊन गेली आणि ते सैन्यात शिरले.
तदाहतमहावाद्यं समुदग्रध्वजायुतम्। अनीकं विपृथोर्हृष्टं पार्थमेवान्ववर्तत
मग मोठ्या पताका आणि वाद्यांनी गजरलेली, आनंदी झालेली विपृथुची फौज पार्थामागे निघाली.
रथैर्बहुविधाकारैः सदश्वैश्च महाजवैः। किरन्तः शरवर्षाणि परिवव्रुर्धनञ्जयम्
अनेक प्रकारच्या उत्तम रथांवर बसलेले, वेगवान आणि बलवान घोड्यांनी ओढलेले, त्यांनी धनंजयाला चौफेर वेढले आणि बाणांचा मारा सुरू केला.
तेषामस्त्राणि संवार्य दिव्यास्त्रेण महास्त्रवित्। आवृणोन्महदाकाशं शरैः परपुरञ्जयः
शत्रूंच्या नगरांचा विजेता, दिव्य अस्त्रांचे जाणकार, त्याने दिव्य अस्त्राने त्यांच्या अस्त्रांना रोखले आणि आपल्या बाणांनी आकाश भरून टाकले.
तेषां बाणान्महाबाहुर्मुकुटान्यङ्गदानि च। चिच्छेद निशितैर्बाणैः शरांश्चैव धनूंषि च
महाबाहू अर्जुनाने त्यांच्या बाणांना, मुकुटांना, अंगदांना, तसेच त्यांच्या धनुष्यबाणांना, तीक्ष्ण बाणांनी छेदले.
युगानीषान्वरूथानि यन्त्राणि विविधानि च। अजिघांसन्परान्पार्थश्चिच्छेद निशितैः शरैः
शत्रूंचा नाश करण्याच्या इच्छेने पार्थाने त्यांच्या रथांची जुवी, धुरा, ध्वजस्तंभ आणि विविध यंत्रे तीक्ष्ण बाणांनी छेदून टाकली.
विधनुष्कान्विकवचान्विरथांश्च महारथान्। कृत्वा पार्थः प्रियां प्रीतः प्रेक्ष्यतामित्यदर्शयत्
पार्थाने मोठ्या रथी वीरांना धनुष्य, कवच आणि रथांशिवाय केले आणि आनंदाने आपल्या प्रिय व्यक्तीला सर्वांना दाखवले.
सा दृष्ट्वा महदाश्चर्यं सुभद्रा पार्थमब्रवीत्। अवाप्तार्थाऽस्मि भद्रं ते याहि पार्थ यथासुखम्
हे अद्भुत दृश्य पाहून सुभद्राने पार्थाला म्हटले, 'माझी इच्छा पूर्ण झाली. तुला शुभेच्छा असो, पार्था, आता हवे तसे जा.'
स सक्तं पाण्डुपुत्रेण समीक्ष्य विपृथुर्बलम्। त्वरमाणोऽभिसंक्रम्य स्थीयतामित्यभाषत
पांडुपुत्राने आपली सेना अडवली आहे हे पाहून विपृथु घाईने पुढे आला आणि म्हणाला, 'इथेच थांबा!'
ततः सेनापतेर्वाक्यं नात्यवर्तन्त यादवाः। सागरे मारुतोद्धूता वेलामिव महोर्मयः
तेव्हा सेनापतीच्या आज्ञेवर यदवांनी पुढे जाणे थांबवले, जणू समुद्रातील मोठ्या लाटा किनाऱ्याने थांबतात, जरी वारा त्यांना ढकलत असला तरी.
ततो रथवरात्तूर्णमवरुह्य नरर्षभः। अभिगम्य नरव्याघ्रं प्रहृष्टः परिषस्वजे
मग श्रेष्ठ पुरुष आपल्या उत्तम रथातून पटकन खाली उतरला, नरव्याघ्राजवळ गेला आणि आनंदाने त्याला मिठी मारली.
सोऽब्रवीत्पार्थमासाद्य दीर्घकालमिदं तव। निवासमभिजानामि शङ्खचक्रगदाधरात्
तो पार्थाजवळ येऊन म्हणाला, 'तू शंख, चक्र आणि गदा धारण करणाऱ्याजवळ किती काळ राहिलास, हे मला माहीत आहे.'
न मेऽस्त्यविदितं किंचिद्यद्यदाचितं त्वया। सुभद्रार्थं प्रलोभेन प्रीतस्तव जनार्दनः
'सुभद्रेसाठी तू जे काही केलेस, त्यातले काहीही मला अज्ञात नाही; तुझ्या विनंतीने प्रसन्न होऊन जनार्दनाने तुला मदत केली.'
प्राप्तस्य यतिलिङ्गेन वासितस्य धनञ्जय। बन्धुमानसि रामेण महेन्द्रावरजेन च
'धनंजया, जेव्हा तू इथे यतीच्या वेशात राहिलास, तेव्हा राम आणि महेंद्राचा धाकटा भाऊ तुझा मित्र झाला.'
मामेव च सदाकाङ्क्षी मन्त्रिणं मधुसूदनः। अन्तरेण सुभद्रां च त्वां च तात धनञ्जय
'मधुसूदन नेहमी मला आपला सल्लागार मानायचा, फक्त सुभद्रा आणि तुझ्या बाबतीत, प्रिय धनंजया.'
इमं रथवरं दिव्यं सर्वशस्त्रसमन्वितम्। इदमेवानुयात्रं च निर्दिश्य गदपूर्वजः
'ही दिव्य आणि सर्व अस्त्रांनी युक्त अशी रथ आणि ही साथ, गदाधराच्या मोठ्या भावाने खास तुझ्यासाठी दिली.'
अन्तर्द्वीपं तदा वीर गतो वृष्णिसुखावहः। दीर्घकालावरुद्धं त्वां संप्राप्तं प्रियया सह
'मग वृष्णिकुलाचा आनंदवर्धक वीर त्या अंतर्द्वीपात गेला आणि तू, दीर्घकाळ अडवला गेलेला, आपल्या प्रियेसह येथे पोहोचलास.'
पश्यन्तु भ्रातरः सर्वे वज्रपाणिमिवामराः। आयाते तु दशार्हाणामृषभे शार्ङ्गधन्वनि
'सर्व भाऊ तुला पाहू देत, जसे देव वज्रधारीला पाहतात, कारण शार्ङ्गधन्वा, दशार्हांचा वृषभ, येथे आला आहे.'
भद्रामनुगमिष्यन्ति रत्नानि च वसूनि च। अरिष्टं याहि पन्थानं सुखी भव धनञ्जय
'संपत्ती आणि रत्ने तुझ्या मागे येतील; सुरक्षित मार्गाने जा आणि सुखी रहा, धनंजया.'
नष्टशोकैर्विशोकस्य सुहृद्भिः संगमोऽस्तु ते
'तुझ्या सर्व दु:खांचा अंत होवो आणि तुझे मित्रांशी पुन्हा मिलन होवो.'
ततो विपृथुमामन्त्र्य पार्थः प्रीतोऽभिवाद्य च। कृष्णस्य मतमास्थाय कृष्णस्य रथमास्थितः
त्यावेळी पार्थाने विपृथूला नम्रपणे निरोप दिला, आनंदाने त्याला वंदन केले आणि कृष्णाच्या सल्ल्यानुसार कृष्णाच्या रथावर चढला.
पूर्वमेव तु पार्थाय कृष्णेन विनियोजितम्। सर्वरत्नसुसंपूर्णं सर्वभोगसमन्वितम्
याआधीच कृष्णाने पार्थासाठी सर्व प्रकारच्या मौल्यवान रत्नांनी भरलेला आणि सर्व सुखसोयींनी युक्त असा रथ तयार केला होता.
रथेन काञ्चनाङ्गेन कल्पितेन यथाविधि। शैब्यसुग्रीवयुक्तेन किङ्किणीजालमालिना
तो रथ सुवर्णाने मढवलेला, योग्य विधीने बनवलेला, शैब्य आणि सुग्रीव नावाच्या घोड्यांनी जोडलेला आणि घंटांच्या जाळ्याने सजवलेला होता.
सर्वशस्त्रोपपन्नेन जीमूतरवनादिना। ज्वलनार्चिःप्रकाशेन द्विषतां हर्षनाशिना
त्या रथात सर्व शस्त्रास्त्रे होती, तो मेघासारखा गडगडत होता, जळत्या आगीसारखा तेजस्वी होता आणि शत्रूंचा आनंद नाहीसा करीत होता.
सन्नद्धः कवची खड्गी बद्धगोधाङ्गुलित्रवान्। युक्तः सेनानुयात्रेण रथणारोप्य माधवीम्। रथेनाकाशगेनैव पययौ *स्वपुरं प्रति
तो स्वतः कवच घालून, हातात तलवार घेऊन, बोटाला कातडीचे कवच बांधून, सैन्याच्या सोबतीने, माधवीला रथावर बसवून, वाऱ्यासारख्या वेगाने आपल्या नगराकडे निघाला.
ह्रियमाणां तु तां दृष्ट्वा सुभद्रां सैनिका जनाः। विक्रोशन्तोऽद्रवन्सर्वे द्वारकामभितः पुरीम्
सुभद्रेला घेऊन जाताना पाहून सैनिक आणि लोक मोठ्याने ओरडू लागले आणि सर्वजण द्वारका नगरीकडे धावले.
ते समासाद्य सहिताः सुधर्मामभितः सभाम्। सभापालस्य तत्सर्वमाचख्युः पार्थविक्रमम्
ते सर्वजण एकत्र येऊन सुदर्मा सभागृहाजवळ गेले आणि सभेच्या रक्षकाला पार्थाच्या पराक्रमाची सगळी हकीकत सांगितली.
तेषां श्रुत्वा सभापालो भेरीं सान्नाहिकीं ततः। समाजघ्ने महाघोषां जाम्बूनदपरिष्कृताम्
हे ऐकून सभेच्या रक्षकाने सोन्याने मढवलेली मोठ्या आवाजाची विधीची नगारा वाजवली.
क्षुब्धास्तेनाथ शब्देन भोजवृष्ण्यन्धकास्तदा। `अन्तर्द्वीपात्समुत्पेतुः सहसा सहितास्तदा।' अन्नपानमपास्याथ समापेतुः समन्ततः
त्या आवाजाने भोज, वृष्णी आणि अंधक हे सर्वजण आतल्या बेटावरून अन्नपाणी सोडून, सर्व बाजूंनी एकदम एकत्र धावले.
तत्र जाम्बूनदाङ्गानि स्पर्ध्यास्तरणवन्ति च। मणिविद्रुमचित्राणि ज्वलिताग्निप्रभाणि च
तेथे सोन्याचे आसन, स्पर्धेसाठी मखमली गाद्या, रत्न आणि प्रवाळांनी सजवलेली आसने, आणि जळत्या आगीसारखी तेजस्वी आसने होती.