ददृशुस्तं रथश्रेष्ठं जना जीमूतनिस्वनम्। सुभद्रासङ्गृहीतस्य रथस्य महतः स्वनम्
लोकांनी तो उत्तम रथ पाहिला, जणू काही मेघांचा गडगडाट आहे, सुभद्रेच्या मोठ्या रथाचा आवाज सर्वत्र पसरला.
मेघस्वनमिवाकाशे शुश्रुवुः पुरवासिनः। सुभद्रया तु संपन्ने तिष्ठन्रथवरेऽर्जुनः
नगरातील लोकांना आकाशातील मेघांच्या गडगडाटासारखा मोठा आवाज ऐकू आला; आणि अर्जुन, सुभद्रेसह, उत्तम रथावर उभा होता.
प्रबभौ च तयोपेतः कैलास इव गङ्गया। पार्थः सुभद्रासहितो विरराज महारथः
तो तिच्यासोबत जसा तेजस्वी दिसत होता, तसा कैलास पर्वत गंगेसोबत शोभतो; पार्थ, महायोद्धा, सुभद्रेसह तेजाने उजळून निघाला.
विराजते यथा शक्रो राजञ्शच्या समन्वितः। सुभद्रां प्रेक्ष्य पार्थेन ह्रियमाणां यशस्विनीम्
जसा शक्र शच्येसह शोभतो, तसा पार्थ राजासोबत शोभला; अर्जुनाने सुभद्रेला, कीर्ती मिळवलेल्या तिला, रथावर घेऊन जाताना सर्वांनी पाहिले.
चक्रुः किलकिलाशब्दानासाद्य बहवो जनाः। दाशार्हाणां कुलस्य श्रीः सुभद्रा मद्रभाषिणी
खूप लोक एकत्र येऊन गोंगाट करू लागले; दाशार्ह कुळाची शोभा असलेली, मद्र देशातील बोली बोलणारी सुभद्रा तिथे होती.
अभिकामा सकामेन पार्थेन सह गच्छति। अथापरे तु संक्रुद्धा गृह्णीत घ्नत माचिरम्
ती स्वतःच्या इच्छेने आणि पार्थाच्या इच्छेने त्याच्यासोबत निघाली; पण इतर काहीजण रागावून म्हणू लागले, 'पकडा! मारा! वेळ घालवू नका!'
इति संवार्य शस्त्राणि ववर्षुरभितो दिशम्। इति संभाषमाणानां स नादः सुमहानभूत्
मग त्यांनी शस्त्रे उचलून सर्व दिशांना अस्त्रांचा वर्षाव केला; असे बोलताना मोठा गोंगाट झाला.
स तेन जनघोषेण वीरो गज इवार्दितः। ववर्ष शरवर्षाणि न तु कंचन रोषयत्
तो वीर, जणू काही लोकांच्या गोंगाटाने त्रस्त झालेला हत्ती, तसा बाणांचा वर्षाव करू लागला; पण त्याने कुणालाही रागावले नाही.
मुमोच निशितान्बाणान्दीप्यमानान्स्वतेजसा। प्रासादवरसङ्घेषु हर्म्येषु भवनेषु च
त्याने आपल्या तेजाने झगमगणारे तीक्ष्ण बाण प्रासादांच्या, राजवाड्यांच्या आणि घरांच्या समूहावर सोडले.
क्षोभयित्वा पुरश्रेष्ठं गरुत्मानिव सागरम्। प्रेक्षन्रैवकतद्वारं निर्ययौ भरतर्षभः
त्याने जसे गरुड समुद्राला हलवतो तसे, त्या उत्तम नगरीला हादरवले; मग रैवत दरवाज्याकडे पाहून, तो भरतवंशातील वाघ तिथून निघून गेला.
शासनात्पुरुषेन्द्रस्य बलेन महता बली। गिरौ रैवतके नित्यं बभूव विपृथुश्रवाः
पुरुषश्रेष्ठाच्या आज्ञेने आणि मोठ्या सैन्याच्या बळावर, विपृथुश्रवा नेहमी रैवत पर्वतावर राहायचा.
प्रवासे वासुदेवस्य तस्मिन्हलधरोपमः। संबभूव तदा गोप्ता पुरस्य पुरवर्धनः
वसुदेव परदेशी असताना, तो हलधरासारखा त्या नगरीचा रक्षणकर्ता आणि वाढवणारा झाला.
प्राप्य पाण्डवनिर्याणं निर्ययौ विपृथुश्रवाः। निशम्य पुरनिर्घोषं स्वमनीकमचोदयत्
पांडव निघून गेला हे कळताच, विपृथुश्रवा निघाला; आणि नगराचा गोंगाट ऐकून, त्याने आपल्या सैन्याला पुढे जायला सांगितले.
सोऽभिपत्य तदाध्वानं ददर्श पुरुषर्षभम्। निःसृतं द्वारकाद्वारादंशुमन्तमिवाम्बिरात्
त्या मार्गाने जाताना, त्याने द्वारकेच्या दरवाजातून बाहेर पडणाऱ्या पुरुषश्रेष्ठाला पाहिले, जणू समुद्रातून सूर्यच बाहेर येतोय.
सविद्युतमिवाम्भोदं प्रेक्षतां तं धनुर्धरम्। पार्थमानर्तयोधानां विस्मयः समपद्यत
तो धनुर्धारी जसा वीजांनी चमकणाऱ्या मेघासारखा दिसत होता, ते पाहून अनर्त्यांच्या सैन्यातील योद्ध्यांना मोठे आश्चर्य वाटले.
उदीर्णरथनागाश्वमनीकमभिवीक्ष्य तत्। उवाच परमप्रीता सुभद्रा भद्रभाषिणी
रथ, हत्ती आणि घोड्यांनी सजलेली ती सैन्यरचना पाहून, शुभ बोलणारी सुभद्रा अत्यंत आनंदाने बोलली.
संग्रहीतुमभिप्रायो दीर्घकालकृतो मम। युध्यमानस्य सङ्ग्रामे रथं तव नरर्षभ
हे नरश्रेष्ठ, तुझ्या रथाचा लगाम मी युद्धात धरावा, ही माझी फार दिवसांची इच्छा आहे.
ओजस्तेजोद्युतिबलैरन्वितस्य महात्मनः। पार्थ ते सारथित्वेन भविता शिक्षितास्म्यहम्
हे पार्था, तुझ्यासारख्या तेजस्वी, सामर्थ्यवान आणि पराक्रमी पुरुषाचा सारथी व्हायला मी शिकले आहे.
एवमुक्तः प्रियां प्रीतः प्रत्युवाच नरर्षभः। चोदयाश्वानसंसक्तान्विश्तु विपृथोर्बलम्
आपली प्रिया असे बोलली तेव्हा तो नरश्रेष्ठ आनंदाने म्हणाला, 'हे भद्रे, हे थकवा न येणारे घोडे पुढे घे, आपण विपृथुच्या सैन्यात जाऊया.'
बहुभिर्युध्यमानस्य तावकान्विजिघांसतः। पश्य बाहुबलं भद्रे शरान्विक्षिपतो मम
हे भद्रे, मी तुझ्या नातलगांवर विजय मिळवण्यासाठी अनेकांशी लढतोय, तेव्हा माझ्या हातातील बळ आणि बाणांचा मारा तू पाहा.
एवमुक्ता तदा भद्रा पार्थेन भरतर्षभ। चुचोद साश्वान्संहृष्टा ते ततो विविशुर्बलम्
भरतवंशातील वाघ पार्थाने असे म्हटल्यावर, भद्रा आनंदाने घोड्यांना पुढे घेऊन गेली आणि ते सैन्यात शिरले.
तदाहतमहावाद्यं समुदग्रध्वजायुतम्। अनीकं विपृथोर्हृष्टं पार्थमेवान्ववर्तत
मग मोठ्या पताका आणि वाद्यांनी गजरलेली, आनंदी झालेली विपृथुची फौज पार्थामागे निघाली.
रथैर्बहुविधाकारैः सदश्वैश्च महाजवैः। किरन्तः शरवर्षाणि परिवव्रुर्धनञ्जयम्
अनेक प्रकारच्या उत्तम रथांवर बसलेले, वेगवान आणि बलवान घोड्यांनी ओढलेले, त्यांनी धनंजयाला चौफेर वेढले आणि बाणांचा मारा सुरू केला.
तेषामस्त्राणि संवार्य दिव्यास्त्रेण महास्त्रवित्। आवृणोन्महदाकाशं शरैः परपुरञ्जयः
शत्रूंच्या नगरांचा विजेता, दिव्य अस्त्रांचे जाणकार, त्याने दिव्य अस्त्राने त्यांच्या अस्त्रांना रोखले आणि आपल्या बाणांनी आकाश भरून टाकले.
तेषां बाणान्महाबाहुर्मुकुटान्यङ्गदानि च। चिच्छेद निशितैर्बाणैः शरांश्चैव धनूंषि च
महाबाहू अर्जुनाने त्यांच्या बाणांना, मुकुटांना, अंगदांना, तसेच त्यांच्या धनुष्यबाणांना, तीक्ष्ण बाणांनी छेदले.
युगानीषान्वरूथानि यन्त्राणि विविधानि च। अजिघांसन्परान्पार्थश्चिच्छेद निशितैः शरैः
शत्रूंचा नाश करण्याच्या इच्छेने पार्थाने त्यांच्या रथांची जुवी, धुरा, ध्वजस्तंभ आणि विविध यंत्रे तीक्ष्ण बाणांनी छेदून टाकली.
विधनुष्कान्विकवचान्विरथांश्च महारथान्। कृत्वा पार्थः प्रियां प्रीतः प्रेक्ष्यतामित्यदर्शयत्
पार्थाने मोठ्या रथी वीरांना धनुष्य, कवच आणि रथांशिवाय केले आणि आनंदाने आपल्या प्रिय व्यक्तीला सर्वांना दाखवले.
सा दृष्ट्वा महदाश्चर्यं सुभद्रा पार्थमब्रवीत्। अवाप्तार्थाऽस्मि भद्रं ते याहि पार्थ यथासुखम्
हे अद्भुत दृश्य पाहून सुभद्राने पार्थाला म्हटले, 'माझी इच्छा पूर्ण झाली. तुला शुभेच्छा असो, पार्था, आता हवे तसे जा.'
स सक्तं पाण्डुपुत्रेण समीक्ष्य विपृथुर्बलम्। त्वरमाणोऽभिसंक्रम्य स्थीयतामित्यभाषत
पांडुपुत्राने आपली सेना अडवली आहे हे पाहून विपृथु घाईने पुढे आला आणि म्हणाला, 'इथेच थांबा!'
ततः सेनापतेर्वाक्यं नात्यवर्तन्त यादवाः। सागरे मारुतोद्धूता वेलामिव महोर्मयः
तेव्हा सेनापतीच्या आज्ञेवर यदवांनी पुढे जाणे थांबवले, जणू समुद्रातील मोठ्या लाटा किनाऱ्याने थांबतात, जरी वारा त्यांना ढकलत असला तरी.