व्यत्ययित्वा तु तल्लिङ्गं यतिवेषं धनञ्जयः। आमुच्य कवचं वीरः समुच्छ्रितमहद्धनुः
नंतर धनंजयाने आपला वेष आणि यतीचे वस्त्र बदलले, वीराने कवच घातले आणि मोठे धनुष्य उचलले.
आरुरोह रथश्रेष्ठं शुक्लवासा धनञ्जयः। महेन्द्रदत्तं मुकुटं तथैवाभरणानि च
पांढऱ्या वस्त्रातला धनंजय उत्तम रथावर चढला, महेंद्राने दिलेला मुकुट आणि दागिने घातले.
अलङ्कृत्य तु कौन्तेयः प्रयातुमुपचक्रमे। ततः कन्यापुरे घोषस्तुमुलः समपद्यत
कौंतियेने स्वतःला सजवून रथावरून निघाला; मग कन्यांच्या नगरीत मोठा गोंधळाचा आवाज झाला.
दृष्ट्वा नववरं पार्थं बाणखड्गधनुर्धरम्। अभीशुहस्तां सुश्रोणीमर्जुनेन रथे स्थिताम्
नवरा पार्थ, बाण, तलवार आणि धनुष्य घेऊन उभा असलेला, आणि सुंदर कंबर असलेली ती, लगाम हातात घेऊन अर्जुनासोबत रथावर उभी आहे, हे पाहून—
ऊचुः कन्यास्तदा यान्तीं वासुदेवसहोदराम्। सर्वकामसमृद्धा त्वं सुभद्रे भद्रभाषिणि
त्या वेळी कन्यांनी वासुदेवाच्या बहिणी सुभद्रेला, ती जात असताना, असे म्हटले — 'सुभद्रे, शुभ बोलणारी, तू सर्व इच्छांनी परिपूर्ण आहेस.'
वासुदेवप्रियं लब्ध्वा भर्तारं वीरमर्जुनम्। सर्वसीमन्तिनीनां त्वां श्रेष्ठां कृष्णसहोदरीम्
'वासुदेवाचा प्रिय, वीर अर्जुन पती म्हणून तुला मिळाला आहे; कृष्णाच्या बहिणी, सर्व सन्मानित स्त्रियांमध्ये तू श्रेष्ठ आहेस.'
मन्यामहे महाभागे सुभद्रे भद्रभाषिणि। यस्मात्सर्वमनुष्याणां श्रेष्ठो भर्ता तवार्जुनः
'सुभद्रे, शुभ बोलणारी, आम्ही तुला फार भाग्यवान मानतो, कारण अर्जुन, सर्व माणसांमध्ये श्रेष्ठ, तुझा पती आहे.'
उपपन्नस्त्वया वीरः सर्वलोकमहारथः। हे प्रयाहि गृहान्भद्रे सुहृद्भिः संगमोऽस्तु ते
'तू सर्व लोकांचा महायोद्धा, असा वीर मिळवला आहेस; जा, शुभे, तुझ्या घरी मित्रांसोबत एकत्र येणे होवो.'
एवमुक्ता प्रहृष्टाभिः सखीभिः प्रतिनन्दिता। भद्रा भद्रजवोपेतानश्वान्पुनरचोदयत्
अशा प्रकारे आनंदलेल्या सखींकडून अभिनंदन मिळाल्यावर, शुभ वेग असलेल्या भद्रेने पुन्हा घोड्यांना हाक दिली.
पार्श्वे चामरहस्ता सा सखी तस्याङ्गनाऽभवत्। ततः कन्यापुरद्वारात्सघोषादभिनिःसृतम्
तिच्या बाजूला, सखी हातात चामर घेऊन उभी होती; मग मोठ्या आवाजात त्या कन्यांच्या नगरीच्या दरवाजातून बाहेर पडल्या.
ददृशुस्तं रथश्रेष्ठं जना जीमूतनिस्वनम्। सुभद्रासङ्गृहीतस्य रथस्य महतः स्वनम्
लोकांनी तो उत्तम रथ पाहिला, जणू काही मेघांचा गडगडाट आहे, सुभद्रेच्या मोठ्या रथाचा आवाज सर्वत्र पसरला.
मेघस्वनमिवाकाशे शुश्रुवुः पुरवासिनः। सुभद्रया तु संपन्ने तिष्ठन्रथवरेऽर्जुनः
नगरातील लोकांना आकाशातील मेघांच्या गडगडाटासारखा मोठा आवाज ऐकू आला; आणि अर्जुन, सुभद्रेसह, उत्तम रथावर उभा होता.
प्रबभौ च तयोपेतः कैलास इव गङ्गया। पार्थः सुभद्रासहितो विरराज महारथः
तो तिच्यासोबत जसा तेजस्वी दिसत होता, तसा कैलास पर्वत गंगेसोबत शोभतो; पार्थ, महायोद्धा, सुभद्रेसह तेजाने उजळून निघाला.
विराजते यथा शक्रो राजञ्शच्या समन्वितः। सुभद्रां प्रेक्ष्य पार्थेन ह्रियमाणां यशस्विनीम्
जसा शक्र शच्येसह शोभतो, तसा पार्थ राजासोबत शोभला; अर्जुनाने सुभद्रेला, कीर्ती मिळवलेल्या तिला, रथावर घेऊन जाताना सर्वांनी पाहिले.
चक्रुः किलकिलाशब्दानासाद्य बहवो जनाः। दाशार्हाणां कुलस्य श्रीः सुभद्रा मद्रभाषिणी
खूप लोक एकत्र येऊन गोंगाट करू लागले; दाशार्ह कुळाची शोभा असलेली, मद्र देशातील बोली बोलणारी सुभद्रा तिथे होती.
अभिकामा सकामेन पार्थेन सह गच्छति। अथापरे तु संक्रुद्धा गृह्णीत घ्नत माचिरम्
ती स्वतःच्या इच्छेने आणि पार्थाच्या इच्छेने त्याच्यासोबत निघाली; पण इतर काहीजण रागावून म्हणू लागले, 'पकडा! मारा! वेळ घालवू नका!'
इति संवार्य शस्त्राणि ववर्षुरभितो दिशम्। इति संभाषमाणानां स नादः सुमहानभूत्
मग त्यांनी शस्त्रे उचलून सर्व दिशांना अस्त्रांचा वर्षाव केला; असे बोलताना मोठा गोंगाट झाला.
स तेन जनघोषेण वीरो गज इवार्दितः। ववर्ष शरवर्षाणि न तु कंचन रोषयत्
तो वीर, जणू काही लोकांच्या गोंगाटाने त्रस्त झालेला हत्ती, तसा बाणांचा वर्षाव करू लागला; पण त्याने कुणालाही रागावले नाही.
मुमोच निशितान्बाणान्दीप्यमानान्स्वतेजसा। प्रासादवरसङ्घेषु हर्म्येषु भवनेषु च
त्याने आपल्या तेजाने झगमगणारे तीक्ष्ण बाण प्रासादांच्या, राजवाड्यांच्या आणि घरांच्या समूहावर सोडले.
क्षोभयित्वा पुरश्रेष्ठं गरुत्मानिव सागरम्। प्रेक्षन्रैवकतद्वारं निर्ययौ भरतर्षभः
त्याने जसे गरुड समुद्राला हलवतो तसे, त्या उत्तम नगरीला हादरवले; मग रैवत दरवाज्याकडे पाहून, तो भरतवंशातील वाघ तिथून निघून गेला.
शासनात्पुरुषेन्द्रस्य बलेन महता बली। गिरौ रैवतके नित्यं बभूव विपृथुश्रवाः
पुरुषश्रेष्ठाच्या आज्ञेने आणि मोठ्या सैन्याच्या बळावर, विपृथुश्रवा नेहमी रैवत पर्वतावर राहायचा.
प्रवासे वासुदेवस्य तस्मिन्हलधरोपमः। संबभूव तदा गोप्ता पुरस्य पुरवर्धनः
वसुदेव परदेशी असताना, तो हलधरासारखा त्या नगरीचा रक्षणकर्ता आणि वाढवणारा झाला.
प्राप्य पाण्डवनिर्याणं निर्ययौ विपृथुश्रवाः। निशम्य पुरनिर्घोषं स्वमनीकमचोदयत्
पांडव निघून गेला हे कळताच, विपृथुश्रवा निघाला; आणि नगराचा गोंगाट ऐकून, त्याने आपल्या सैन्याला पुढे जायला सांगितले.
सोऽभिपत्य तदाध्वानं ददर्श पुरुषर्षभम्। निःसृतं द्वारकाद्वारादंशुमन्तमिवाम्बिरात्
त्या मार्गाने जाताना, त्याने द्वारकेच्या दरवाजातून बाहेर पडणाऱ्या पुरुषश्रेष्ठाला पाहिले, जणू समुद्रातून सूर्यच बाहेर येतोय.
सविद्युतमिवाम्भोदं प्रेक्षतां तं धनुर्धरम्। पार्थमानर्तयोधानां विस्मयः समपद्यत
तो धनुर्धारी जसा वीजांनी चमकणाऱ्या मेघासारखा दिसत होता, ते पाहून अनर्त्यांच्या सैन्यातील योद्ध्यांना मोठे आश्चर्य वाटले.
उदीर्णरथनागाश्वमनीकमभिवीक्ष्य तत्। उवाच परमप्रीता सुभद्रा भद्रभाषिणी
रथ, हत्ती आणि घोड्यांनी सजलेली ती सैन्यरचना पाहून, शुभ बोलणारी सुभद्रा अत्यंत आनंदाने बोलली.
संग्रहीतुमभिप्रायो दीर्घकालकृतो मम। युध्यमानस्य सङ्ग्रामे रथं तव नरर्षभ
हे नरश्रेष्ठ, तुझ्या रथाचा लगाम मी युद्धात धरावा, ही माझी फार दिवसांची इच्छा आहे.
ओजस्तेजोद्युतिबलैरन्वितस्य महात्मनः। पार्थ ते सारथित्वेन भविता शिक्षितास्म्यहम्
हे पार्था, तुझ्यासारख्या तेजस्वी, सामर्थ्यवान आणि पराक्रमी पुरुषाचा सारथी व्हायला मी शिकले आहे.
एवमुक्तः प्रियां प्रीतः प्रत्युवाच नरर्षभः। चोदयाश्वानसंसक्तान्विश्तु विपृथोर्बलम्
आपली प्रिया असे बोलली तेव्हा तो नरश्रेष्ठ आनंदाने म्हणाला, 'हे भद्रे, हे थकवा न येणारे घोडे पुढे घे, आपण विपृथुच्या सैन्यात जाऊया.'
बहुभिर्युध्यमानस्य तावकान्विजिघांसतः। पश्य बाहुबलं भद्रे शरान्विक्षिपतो मम
हे भद्रे, मी तुझ्या नातलगांवर विजय मिळवण्यासाठी अनेकांशी लढतोय, तेव्हा माझ्या हातातील बळ आणि बाणांचा मारा तू पाहा.