व्रतार्थमिति तत्रस्थान्रक्षिणो वाक्यमब्रवीत्। रथेनानेन यास्यामि महाव्रतसमापनम्
व्रतासाठी मी या रथाने मोठ्या व्रताची पूर्णता करण्यासाठी जाईन, असे तिने तिथल्या रक्षकांना सांगितले.
शैब्यसुग्रीवयुक्तेन सायुधेनैव शार्ङ्गिणः। रथेन रमणीयेन प्रयास्यामि व्रतार्थिनी
शैव्य आणि सुग्रीव या घोड्यांनी जुळवलेल्या, शार्ङ्गधारीचे शस्त्र असलेल्या सुंदर रथाने मी व्रत पूर्ण करण्यासाठी निघेन.
सुभध्रयैवमुक्ते तु जनाः प्राञ्जलयोऽभवन्। योजयित्वा रथवरं कल्याणैरभिभाष्य ताम्
सुभद्राने असे सांगितल्यावर, लोकांनी हात जोडले आणि सुंदर रथ तयार करून तिला शुभाशीर्वाद दिला.
यथोक्तं सर्वमारोप्य आयुधानि च भामिनी। क्षिप्रमादाय कल्याणी सुभद्राऽर्जुनमब्रवीत्
सर्व काही सांगितल्याप्रमाणे, शस्त्रांसह रथावर ठेवून, तेजस्विनी सुभद्रा ते लवकर घेऊन अर्जुनाला म्हणाली.
रथोऽयं रथिनां श्रेष्ठ आनीतस्तव शासनात्। स त्वं याहि यथाकामं कुरून्कौरवनन्दन
हा रथ, रथींमध्ये श्रेष्ठ, तुझ्या आज्ञेने आणला आहे; म्हणून, कुरुनंदना, तू ज्या ठिकाणी हवे तिथे जा.
निवेद्य तु रथं भर्तुः सुभद्रा भद्रसंमता। ब्राह्मणानां तदा हृष्टा ददौ सा विविधं वसु
रथ पतीला दाखवल्यावर, शुभ मानली गेलेली सुभद्रा आनंदाने ब्राह्मणांना विविध संपत्ती दिली.
स्नेहवन्ति च भोज्यानि प्रददावीप्सितानि च। यथाकामं यथाश्रद्धं वस्त्राणि विविधानि च
तिने प्रेमाने भरलेले जेवण आणि हवे तसे अनेक प्रकारचे कपडे, ज्यांना जे हवे होते ते सर्व, इच्छेनुसार आणि श्रद्धेनुसार दिले.
तर्पिता विविधैर्भोज्यैस्तान्यवाप्य वसूनि च। ब्राह्मणाः स्वगृहं जग्मुः प्रयुज्य परमाशिषः
विविध जेवणांनी तृप्त होऊन आणि ती सर्व संपत्ती मिळवून ब्राह्मण आपापल्या घरी परतले, आणि त्यांनी उत्तम आशीर्वाद दिले.
सुभद्रया तु विज्ञप्तः पूर्वमेव धनञ्जयः। अभीशुग्रहणे पार्थ न मेऽस्ति सदृशो भुवि
पण सुभद्रेला धनंजयाने आधीच सांगितले होते — 'या पृथ्वीवर लगाम हातात घेण्यात माझ्यासारखा कोणी नाही.'
तस्मात्सा पूर्वमारुह्य रश्मीञ्जग्राह माधवी। सोदरा वासुदेवस्य कृतस्वस्त्ययना हयान्
म्हणून ती आधी रथावर चढली आणि वासुदेवाची बहीण असलेल्या माधवीने, घोड्यांसाठी शुभ विधी करून, लगाम हातात घेतला.
व्यत्ययित्वा तु तल्लिङ्गं यतिवेषं धनञ्जयः। आमुच्य कवचं वीरः समुच्छ्रितमहद्धनुः
नंतर धनंजयाने आपला वेष आणि यतीचे वस्त्र बदलले, वीराने कवच घातले आणि मोठे धनुष्य उचलले.
आरुरोह रथश्रेष्ठं शुक्लवासा धनञ्जयः। महेन्द्रदत्तं मुकुटं तथैवाभरणानि च
पांढऱ्या वस्त्रातला धनंजय उत्तम रथावर चढला, महेंद्राने दिलेला मुकुट आणि दागिने घातले.
अलङ्कृत्य तु कौन्तेयः प्रयातुमुपचक्रमे। ततः कन्यापुरे घोषस्तुमुलः समपद्यत
कौंतियेने स्वतःला सजवून रथावरून निघाला; मग कन्यांच्या नगरीत मोठा गोंधळाचा आवाज झाला.
दृष्ट्वा नववरं पार्थं बाणखड्गधनुर्धरम्। अभीशुहस्तां सुश्रोणीमर्जुनेन रथे स्थिताम्
नवरा पार्थ, बाण, तलवार आणि धनुष्य घेऊन उभा असलेला, आणि सुंदर कंबर असलेली ती, लगाम हातात घेऊन अर्जुनासोबत रथावर उभी आहे, हे पाहून—
ऊचुः कन्यास्तदा यान्तीं वासुदेवसहोदराम्। सर्वकामसमृद्धा त्वं सुभद्रे भद्रभाषिणि
त्या वेळी कन्यांनी वासुदेवाच्या बहिणी सुभद्रेला, ती जात असताना, असे म्हटले — 'सुभद्रे, शुभ बोलणारी, तू सर्व इच्छांनी परिपूर्ण आहेस.'
वासुदेवप्रियं लब्ध्वा भर्तारं वीरमर्जुनम्। सर्वसीमन्तिनीनां त्वां श्रेष्ठां कृष्णसहोदरीम्
'वासुदेवाचा प्रिय, वीर अर्जुन पती म्हणून तुला मिळाला आहे; कृष्णाच्या बहिणी, सर्व सन्मानित स्त्रियांमध्ये तू श्रेष्ठ आहेस.'
मन्यामहे महाभागे सुभद्रे भद्रभाषिणि। यस्मात्सर्वमनुष्याणां श्रेष्ठो भर्ता तवार्जुनः
'सुभद्रे, शुभ बोलणारी, आम्ही तुला फार भाग्यवान मानतो, कारण अर्जुन, सर्व माणसांमध्ये श्रेष्ठ, तुझा पती आहे.'
उपपन्नस्त्वया वीरः सर्वलोकमहारथः। हे प्रयाहि गृहान्भद्रे सुहृद्भिः संगमोऽस्तु ते
'तू सर्व लोकांचा महायोद्धा, असा वीर मिळवला आहेस; जा, शुभे, तुझ्या घरी मित्रांसोबत एकत्र येणे होवो.'
एवमुक्ता प्रहृष्टाभिः सखीभिः प्रतिनन्दिता। भद्रा भद्रजवोपेतानश्वान्पुनरचोदयत्
अशा प्रकारे आनंदलेल्या सखींकडून अभिनंदन मिळाल्यावर, शुभ वेग असलेल्या भद्रेने पुन्हा घोड्यांना हाक दिली.
पार्श्वे चामरहस्ता सा सखी तस्याङ्गनाऽभवत्। ततः कन्यापुरद्वारात्सघोषादभिनिःसृतम्
तिच्या बाजूला, सखी हातात चामर घेऊन उभी होती; मग मोठ्या आवाजात त्या कन्यांच्या नगरीच्या दरवाजातून बाहेर पडल्या.
ददृशुस्तं रथश्रेष्ठं जना जीमूतनिस्वनम्। सुभद्रासङ्गृहीतस्य रथस्य महतः स्वनम्
लोकांनी तो उत्तम रथ पाहिला, जणू काही मेघांचा गडगडाट आहे, सुभद्रेच्या मोठ्या रथाचा आवाज सर्वत्र पसरला.
मेघस्वनमिवाकाशे शुश्रुवुः पुरवासिनः। सुभद्रया तु संपन्ने तिष्ठन्रथवरेऽर्जुनः
नगरातील लोकांना आकाशातील मेघांच्या गडगडाटासारखा मोठा आवाज ऐकू आला; आणि अर्जुन, सुभद्रेसह, उत्तम रथावर उभा होता.
प्रबभौ च तयोपेतः कैलास इव गङ्गया। पार्थः सुभद्रासहितो विरराज महारथः
तो तिच्यासोबत जसा तेजस्वी दिसत होता, तसा कैलास पर्वत गंगेसोबत शोभतो; पार्थ, महायोद्धा, सुभद्रेसह तेजाने उजळून निघाला.
विराजते यथा शक्रो राजञ्शच्या समन्वितः। सुभद्रां प्रेक्ष्य पार्थेन ह्रियमाणां यशस्विनीम्
जसा शक्र शच्येसह शोभतो, तसा पार्थ राजासोबत शोभला; अर्जुनाने सुभद्रेला, कीर्ती मिळवलेल्या तिला, रथावर घेऊन जाताना सर्वांनी पाहिले.
चक्रुः किलकिलाशब्दानासाद्य बहवो जनाः। दाशार्हाणां कुलस्य श्रीः सुभद्रा मद्रभाषिणी
खूप लोक एकत्र येऊन गोंगाट करू लागले; दाशार्ह कुळाची शोभा असलेली, मद्र देशातील बोली बोलणारी सुभद्रा तिथे होती.
अभिकामा सकामेन पार्थेन सह गच्छति। अथापरे तु संक्रुद्धा गृह्णीत घ्नत माचिरम्
ती स्वतःच्या इच्छेने आणि पार्थाच्या इच्छेने त्याच्यासोबत निघाली; पण इतर काहीजण रागावून म्हणू लागले, 'पकडा! मारा! वेळ घालवू नका!'
इति संवार्य शस्त्राणि ववर्षुरभितो दिशम्। इति संभाषमाणानां स नादः सुमहानभूत्
मग त्यांनी शस्त्रे उचलून सर्व दिशांना अस्त्रांचा वर्षाव केला; असे बोलताना मोठा गोंगाट झाला.
स तेन जनघोषेण वीरो गज इवार्दितः। ववर्ष शरवर्षाणि न तु कंचन रोषयत्
तो वीर, जणू काही लोकांच्या गोंगाटाने त्रस्त झालेला हत्ती, तसा बाणांचा वर्षाव करू लागला; पण त्याने कुणालाही रागावले नाही.
मुमोच निशितान्बाणान्दीप्यमानान्स्वतेजसा। प्रासादवरसङ्घेषु हर्म्येषु भवनेषु च
त्याने आपल्या तेजाने झगमगणारे तीक्ष्ण बाण प्रासादांच्या, राजवाड्यांच्या आणि घरांच्या समूहावर सोडले.
क्षोभयित्वा पुरश्रेष्ठं गरुत्मानिव सागरम्। प्रेक्षन्रैवकतद्वारं निर्ययौ भरतर्षभः
त्याने जसे गरुड समुद्राला हलवतो तसे, त्या उत्तम नगरीला हादरवले; मग रैवत दरवाज्याकडे पाहून, तो भरतवंशातील वाघ तिथून निघून गेला.