स प्रकृत्या श्रिया दीप्त्या संदिदीपे तयाऽधिकम्। उद्यत्सहस्रदीप्तांशुः शरदीव दिवाकरः
तिच्या स्वभावामुळे, तेजामुळे आणि उजेडामुळे तो आणखी उजळून निघाला, जणू शरद ऋतूतील सूर्य हजारो किरणांनी चमकत असतो.
सा तु तं मनुजव्याघ्रमनुरक्ता यशस्विनी। कन्यापुरगता भूत्वा तत्परा समपद्यत
ती यशस्विनी कन्या त्याच्यावर प्रेम करणारी होती, आणि कुमारींच्या नगरीत जाऊन त्याच्यातच पूर्णपणे रंगून गेली.
वृष्म्यन्धकपुरात्तस्मादपयातुं धनञ्जयः। विनिश्चित्य तया सार्धं सुभद्रामिदमब्रवीत्
मग धनंजयाने वृष्णी-अंधकांच्या नगरीतून निघायचे ठरवले आणि सुभद्रेला असे सांगितले.
द्विजानां गुणमुख्यानां यथार्हं प्रतिपादय। भोज्यैर्भक्ष्यैश्च कामैश्च स्वपुरीं प्रतियास्यताम्
श्रेष्ठ ब्राह्मणांना त्यांच्या योग्यतेनुसार भोजन, पक्वान्ने आणि इच्छित वस्तू दे, आणि मग आपल्या नगरीकडे परत जा.
आत्मनश्च समुद्दिश्य महाव्रतसमापनम्। गच्छ भद्रे स्वयं तूर्णं महाराजनिवेशनम्
आपल्या मोठ्या व्रताची पूर्णता आणि स्वतःसाठी, हे शुभे, तू लवकर राजाच्या महालात जा.
तेजोबलजवोपेतैः शुक्लैर्हयवरोत्तमैः। वाजिभिः शैव्यसुग्रीवमेघपुष्पबलाहकैः
तेज, बळ आणि वेग असलेल्या, शुभ्र रंगाच्या उत्तम घोड्यांनी जुळवलेले, शैव्य, सुग्रीव, मेघपुष्प आणि बलाहक हे घोडे असलेला रथ घे.
युक्तं रथवरं तूर्णमिहानय सुसत्कृतम्। व्रतार्थमिति भाषित्वा सखीभिः सुभगे सह
व्रतासाठी सजवलेला आणि सुंदरपणे अलंकृत असा उत्तम रथ, तुझ्या सख्या सोबत, लवकर घेऊन ये.
क्षिप्रमादाय पर्येहि सह सर्वायुधेन च। अनुकर्षान्तपताकाश्च तूणीरांश्च धनूंषि च
सर्व शस्त्रास्त्रांसह लवकर घेऊन ये, आणि पताका, तुणीर, धनुष्येही सोबत आण.
सर्वान्रथवरे स्थाप्य सोत्सेधाश्च महागदाः
सर्व उत्तम रथांवर मोठ्या गदाही ठेव.
अर्जुनेनैवमुक्ता सा सुभद्रा भद्रभाषिणी। जगाम नृपतेर्वेश्म सखीभिः सहिता तदा
अर्जुनाने असे सांगितल्यावर, शुभ बोलणारी सुभद्रा त्या वेळी आपल्या सख्या सोबत राजाच्या निवासस्थानी गेली.
व्रतार्थमिति तत्रस्थान्रक्षिणो वाक्यमब्रवीत्। रथेनानेन यास्यामि महाव्रतसमापनम्
व्रतासाठी मी या रथाने मोठ्या व्रताची पूर्णता करण्यासाठी जाईन, असे तिने तिथल्या रक्षकांना सांगितले.
शैब्यसुग्रीवयुक्तेन सायुधेनैव शार्ङ्गिणः। रथेन रमणीयेन प्रयास्यामि व्रतार्थिनी
शैव्य आणि सुग्रीव या घोड्यांनी जुळवलेल्या, शार्ङ्गधारीचे शस्त्र असलेल्या सुंदर रथाने मी व्रत पूर्ण करण्यासाठी निघेन.
सुभध्रयैवमुक्ते तु जनाः प्राञ्जलयोऽभवन्। योजयित्वा रथवरं कल्याणैरभिभाष्य ताम्
सुभद्राने असे सांगितल्यावर, लोकांनी हात जोडले आणि सुंदर रथ तयार करून तिला शुभाशीर्वाद दिला.
यथोक्तं सर्वमारोप्य आयुधानि च भामिनी। क्षिप्रमादाय कल्याणी सुभद्राऽर्जुनमब्रवीत्
सर्व काही सांगितल्याप्रमाणे, शस्त्रांसह रथावर ठेवून, तेजस्विनी सुभद्रा ते लवकर घेऊन अर्जुनाला म्हणाली.
रथोऽयं रथिनां श्रेष्ठ आनीतस्तव शासनात्। स त्वं याहि यथाकामं कुरून्कौरवनन्दन
हा रथ, रथींमध्ये श्रेष्ठ, तुझ्या आज्ञेने आणला आहे; म्हणून, कुरुनंदना, तू ज्या ठिकाणी हवे तिथे जा.
निवेद्य तु रथं भर्तुः सुभद्रा भद्रसंमता। ब्राह्मणानां तदा हृष्टा ददौ सा विविधं वसु
रथ पतीला दाखवल्यावर, शुभ मानली गेलेली सुभद्रा आनंदाने ब्राह्मणांना विविध संपत्ती दिली.
स्नेहवन्ति च भोज्यानि प्रददावीप्सितानि च। यथाकामं यथाश्रद्धं वस्त्राणि विविधानि च
तिने प्रेमाने भरलेले जेवण आणि हवे तसे अनेक प्रकारचे कपडे, ज्यांना जे हवे होते ते सर्व, इच्छेनुसार आणि श्रद्धेनुसार दिले.
तर्पिता विविधैर्भोज्यैस्तान्यवाप्य वसूनि च। ब्राह्मणाः स्वगृहं जग्मुः प्रयुज्य परमाशिषः
विविध जेवणांनी तृप्त होऊन आणि ती सर्व संपत्ती मिळवून ब्राह्मण आपापल्या घरी परतले, आणि त्यांनी उत्तम आशीर्वाद दिले.
सुभद्रया तु विज्ञप्तः पूर्वमेव धनञ्जयः। अभीशुग्रहणे पार्थ न मेऽस्ति सदृशो भुवि
पण सुभद्रेला धनंजयाने आधीच सांगितले होते — 'या पृथ्वीवर लगाम हातात घेण्यात माझ्यासारखा कोणी नाही.'
तस्मात्सा पूर्वमारुह्य रश्मीञ्जग्राह माधवी। सोदरा वासुदेवस्य कृतस्वस्त्ययना हयान्
म्हणून ती आधी रथावर चढली आणि वासुदेवाची बहीण असलेल्या माधवीने, घोड्यांसाठी शुभ विधी करून, लगाम हातात घेतला.
व्यत्ययित्वा तु तल्लिङ्गं यतिवेषं धनञ्जयः। आमुच्य कवचं वीरः समुच्छ्रितमहद्धनुः
नंतर धनंजयाने आपला वेष आणि यतीचे वस्त्र बदलले, वीराने कवच घातले आणि मोठे धनुष्य उचलले.
आरुरोह रथश्रेष्ठं शुक्लवासा धनञ्जयः। महेन्द्रदत्तं मुकुटं तथैवाभरणानि च
पांढऱ्या वस्त्रातला धनंजय उत्तम रथावर चढला, महेंद्राने दिलेला मुकुट आणि दागिने घातले.
अलङ्कृत्य तु कौन्तेयः प्रयातुमुपचक्रमे। ततः कन्यापुरे घोषस्तुमुलः समपद्यत
कौंतियेने स्वतःला सजवून रथावरून निघाला; मग कन्यांच्या नगरीत मोठा गोंधळाचा आवाज झाला.
दृष्ट्वा नववरं पार्थं बाणखड्गधनुर्धरम्। अभीशुहस्तां सुश्रोणीमर्जुनेन रथे स्थिताम्
नवरा पार्थ, बाण, तलवार आणि धनुष्य घेऊन उभा असलेला, आणि सुंदर कंबर असलेली ती, लगाम हातात घेऊन अर्जुनासोबत रथावर उभी आहे, हे पाहून—
ऊचुः कन्यास्तदा यान्तीं वासुदेवसहोदराम्। सर्वकामसमृद्धा त्वं सुभद्रे भद्रभाषिणि
त्या वेळी कन्यांनी वासुदेवाच्या बहिणी सुभद्रेला, ती जात असताना, असे म्हटले — 'सुभद्रे, शुभ बोलणारी, तू सर्व इच्छांनी परिपूर्ण आहेस.'
वासुदेवप्रियं लब्ध्वा भर्तारं वीरमर्जुनम्। सर्वसीमन्तिनीनां त्वां श्रेष्ठां कृष्णसहोदरीम्
'वासुदेवाचा प्रिय, वीर अर्जुन पती म्हणून तुला मिळाला आहे; कृष्णाच्या बहिणी, सर्व सन्मानित स्त्रियांमध्ये तू श्रेष्ठ आहेस.'
मन्यामहे महाभागे सुभद्रे भद्रभाषिणि। यस्मात्सर्वमनुष्याणां श्रेष्ठो भर्ता तवार्जुनः
'सुभद्रे, शुभ बोलणारी, आम्ही तुला फार भाग्यवान मानतो, कारण अर्जुन, सर्व माणसांमध्ये श्रेष्ठ, तुझा पती आहे.'
उपपन्नस्त्वया वीरः सर्वलोकमहारथः। हे प्रयाहि गृहान्भद्रे सुहृद्भिः संगमोऽस्तु ते
'तू सर्व लोकांचा महायोद्धा, असा वीर मिळवला आहेस; जा, शुभे, तुझ्या घरी मित्रांसोबत एकत्र येणे होवो.'
एवमुक्ता प्रहृष्टाभिः सखीभिः प्रतिनन्दिता। भद्रा भद्रजवोपेतानश्वान्पुनरचोदयत्
अशा प्रकारे आनंदलेल्या सखींकडून अभिनंदन मिळाल्यावर, शुभ वेग असलेल्या भद्रेने पुन्हा घोड्यांना हाक दिली.
पार्श्वे चामरहस्ता सा सखी तस्याङ्गनाऽभवत्। ततः कन्यापुरद्वारात्सघोषादभिनिःसृतम्
तिच्या बाजूला, सखी हातात चामर घेऊन उभी होती; मग मोठ्या आवाजात त्या कन्यांच्या नगरीच्या दरवाजातून बाहेर पडल्या.