एतास्तु मम ताः सख्यश्चतस्रोऽन्या जले श्रिताः। कुरु कर्म शुभं वीर एताः सर्वा विमोक्षय
या माझ्या सख्या आहेत, आणि अजून चार पाण्यात आहेत; हे वीर, तू पुण्याचं काम कर आणि त्यांना सगळ्यांना मुक्त कर.
ततस्ताः पाण्डवश्रेष्ठः सर्वा एव विशांपते। `अवगाह्य च तत्तीर्थं गृहीतो ग्राहिभिस्तदा
मग, पांडवांमध्ये श्रेष्ठ असलेल्या त्या वीराने त्या तीर्थात प्रवेश केला, आणि तेव्हा त्याला त्या पकडणाऱ्या आत्म्यांनी धरलं.
ग्राहीभिश्चोत्तताराशु तरयामास तत्क्षणात्। सा चाप्सरा बभूवाशु सर्वाभरणभूषिता
त्या आत्म्यांनी धरताच, त्याने लगेच त्यांना बाहेर काढलं; आणि ती लगेच सर्व अलंकारांनी सजलेली अप्सरा झाली.
एवं क्रमेण ताः सर्वा मोक्षयामास वीर्यवान्
अशा प्रकारे, त्या पराक्रमी पुरुषाने सर्वांना एकामागून एक मुक्त केलं.
उत्थाय च जलात्तस्मात्प्रतिलभ्य वपुः स्वकम्। तास्तदाऽप्सरसो राजन्नदृश्यन्त यथा पुरा
पाण्यातून बाहेर येऊन, आपलं मूळ रूप मिळवून, त्या अप्सरा पुन्हा पूर्वीसारख्या दिसू लागल्या, हे राजन्.
तीर्थानि शोधयित्वा तु तथानुज्ञाय ताः प्रभुः। चित्राङ्गदां पुनर्द्रष्टुं मणलूरं पुनर्ययौ
तीर्थस्थळं शुद्ध करून आणि त्यांना परवानगी देऊन, तो प्रभू पुन्हा चित्रांगदेला भेटायला मणलूरला गेला.
तस्यामजनयत्पुत्रं राजानं बभ्रुवाहनम्। तं दृष्ट्वा पाण्डवो राजंश्चित्रवाहनमब्रवीत्
त्या स्त्रीच्या पोटी राजाने बभ्रुवाहन नावाचा मुलगा जन्मास घातला. तो पाहून पांडव राजा चित्रवाहनाला म्हणाला.
चित्राङ्गदायाः शुल्कं त्वं गृहाण बभ्रुवाहनम्। अनेन च भविष्यामि ऋणान्मुक्तो नराधिप
चित्रांगदेसाठी शुल्क म्हणून तू बभ्रुवाहनाला स्वीकार. यामुळे, राजन, माझे ऋण फेडले जाईल.
चित्राङ्गदां पुनर्वाक्यमब्रवीत्पाण्डुनन्दनः। इहैव भव भद्रं ते वर्धेथा बभ्रुवाहनम्
पांडुपुत्राने पुन्हा चित्रांगदेला सांगितले, "तू इथेच राहा, तुझे कल्याण होवो. बभ्रुवाहन मोठा होऊ दे."
इन्द्रपस्थनिवासं मे त्वं तत्रागत्य रंस्यसि। कुन्ती युधिष्ठिरं भीमं भ्रातरौ मे कनीयसौ
जेव्हा तू इंद्रप्रस्थात येशील, तेव्हा तिथे तुला आनंद मिळेल; कुंती, युधिष्ठिर, भीम आणि माझे दोन धाकटे भाऊ—
आगत्य तत्र पश्येथा अन्यानपि च बान्धवान्। बान्धवैः सहिताः सर्वैर्नन्दसे त्वमनिन्दिते
तिथे आल्यावर तू त्यांना आणि इतर नातेवाईकांनाही पाहशील; सर्व बंधू-बांधवांसह तू आनंदी होशील, हे कलंकरहिते.
धर्मे स्थितः सत्यधृतिः कौन्तेयोऽथ युधिष्ठिरः। जित्वा तु पृथिवीं सर्वां राजसूयं करिष्यति
धर्मावर आणि सत्यावर ठाम असलेला कुंतीपुत्र युधिष्ठिर पृथ्वी जिंकून राजसूय यज्ञ करील.
तत्रागच्छन्ति राजानः पृथिव्यां नृपसंज्ञिताः। बहूनि रत्नान्यादाय आगमिष्यति ते पिता
तेव्हा पृथ्वीवरील राजे तिथे येतील; तुझा वडील अनेक मौल्यवान रत्ने घेऊन येईल.
एकसार्थं प्रयातासि चित्रवाहनसेवया। द्रक्ष्यामि राजसूये त्वां पुत्रं पालय मा शुचः
तू एकाच ताफ्यात चित्रवाहनाच्या सेवेत प्रवास करशील; राजसूय यज्ञात मी तुला पाहीन. आपल्या मुलाची काळजी घे, दुःख करू नकोस.
बभ्रुवाहननाम्ना तु मम प्राणो बहिश्चरः। तस्माद्भरस्व पुत्रं वै पुरुषं वंशवर्धनम्
बभ्रुवाहन या नावाने माझा जीव जणू बाहेरच आहे; म्हणून हा वंश वाढवणारा पुत्र तू सांभाळ.
चित्रावाहनदायादं धर्मात्पौरवनन्दनम्। पाण्डवानां प्रियं पुत्रं तस्मात्पालय सर्वदा
चित्रवाहनाचा धर्माने जन्मलेला वारस, पौरव वंशाचा आनंद, पांडवांचा लाडका मुलगा—म्हणून त्याची नेहमी काळजी घे.
विप्रयोगेण संतापं मा कृथास्त्वमनिन्दिते। चित्राङ्गदामेवमुक्त्वा `सागरानूपमाश्रितः
वियोगामुळे दुःख करू नकोस, हे कलंकरहिते. असे सांगून चित्रांगदेला तो समुद्रकिनारी राहिला.
स्थानं दूरं समाप्लुत्य दत्त्वा बहुधनं तदा। केरलान्समतिक्रम्य' गोकर्णमभितोऽगमत्
दूरच्या स्थळी जाऊन त्याने भरपूर धन दिले; नंतर केरळ ओलांडून तो गोकरणाच्या दिशेने गेला.
आद्यं पशुपतेः स्थानं दर्शनादेव मुक्तिदम्। यत्र पापोऽपि मनुजः प्राप्नोत्यभयदं पदम्
पशुपतीचे ते प्रमुख स्थान, जिथे केवळ दर्शनाने मुक्ती मिळते; तिथे पापी माणसालाही निर्भयता मिळते.
सोऽपरान्तेषु तीर्थानि पुण्यान्यायतनानि च। सर्वाण्येवानुपूर्व्येण जगामामितविक्रमः
तो परांत्य प्रदेशातील सर्व तीर्थस्थळे आणि पवित्र स्थानांना, एकामागोमाग एक, आपल्या पराक्रमाने भेट देत गेला.
समुद्रे पश्चिमे यानि तीर्थान्यायतनानि च। तानि सर्वाणि गत्वा स प्रभासमुपजग्मिवान्
पश्चिम समुद्रावर असलेली सर्व तीर्थस्थळे आणि पवित्र स्थानांना भेट देऊन, तो प्रभासक्षेत्रात पोहोचला.
चिन्तयामास रात्रौ तु गदेन कथितं पुरा। सुभद्रायाश्च माधुर्यरूपसंपद्गुणानि च
रात्री त्याने गदाने पूर्वी सांगितलेली गोष्ट आणि सुभद्रेचे माधुर्य, सौंदर्य व गुण यांचा विचार केला.
प्राप्तुमं तां चिन्तयामास कोऽत्रोपायो भवेदिति। वेषवैकृत्यमापन्नः परिव्राजकरूपधृत्
ती कशी मिळवावी, याचा तो उपाय शोधू लागला; मग वेष बदलून, त्याने संन्याशाचा वेष घेतला.
कुकुरान्धकवृष्णीनामज्ञातो वेषधारणात्। भ्रममाणश्चरन्भैक्षं परिव्राजकवेषवान्
कुकुर, अंधक आणि वृष्णि यांना वेषामुळे ओळखता आले नाही; तो संन्याशाचा वेष घेऊन, भिक्षा मागत भटकू लागला.
येनकेनाप्युपायेन प्रविश्य च गृहं महत्। दृष्ट्वा सुभद्रां कृष्णस्य भगिनीमेकसुन्दरीम्
कसाही मार्गाने त्या मोठ्या घरात प्रवेश करून, कृष्णाची सुंदर बहीण सुभद्रा हिला पाहिली.
वासुदेवमतं ज्ञात्वा करिष्यामि हितं शुभम्। एवं विनिश्चयं कृत्वा दीक्षितो वै तदाऽभवत्
वासुदेवाचं मन जाणून, मी तिच्या हितासाठी आणि कल्याणासाठी वागेन, असं ठरवून त्याने व्रत घेतलं.
त्रिदण्डी मुण्डितः कुण्डी अक्षमालाङ्गुलीयकः। योगभारं वहन्पार्थो वटवृक्षस्य कोटरम्
तीन काठ्यांचा दंड, मुंडण केलेलं डोकं, पाण्याचा कुंभ, जपमाळ आणि अंगठी घेऊन, योग्याचं रूप धारण करून, पार्थानं वटवृक्षाच्या ढोलीत प्रवेश केला.
प्रविशंश्चैव बीभत्सुर्वृष्टिं वर्षति वासवे। चिन्तयामास देवेशं केशवं क्लेशनाशनम्
बिभत्सू आत जात असताना, इंद्रानं पाऊस पाडला; तो देवांचा देव केशव, दुःख दूर करणारा, याचा विचार करू लागला.
केशवश्चिन्तितं ज्ञात्वा दिव्यज्ञानेन दृष्टवान्। शयानः शयने दिव्ये सत्यभामासहायवान्
केशवानं आपल्या दिव्य ज्ञानानं त्याचा विचार ओळखला आणि सत्यभामा सोबत दिव्य शय्येवर झोपलेला असताना त्याला पाहिलं.
केशवः सहसा राजञ्जहाय च ननन्द च। पुनः पुनः सत्यभामा चाब्रवीत्पुरुषोत्तमम्
राजा, केशव अचानक उठला आणि आनंद व्यक्त केला; पुन्हा पुन्हा सत्यभामा पुरुषोत्तमाला बोलू लागली.