यथा वो नात्र भेदः स्यात्सर्वेषां द्रौपदीकृते। तथा कुरुत भद्रं वो मम चेत्प्रियमिच्छथ
द्रौपदीच्या कारणाने तुमच्यात फूट पडू नये, म्हणूनच तुम्ही तसेच वागा, जर माझ्या हिताची इच्छा असेल तर.
एवमुक्ता महात्मानो नारदेन महर्षिणा। समयं चक्रिरे राजंस्तेऽन्योन्यवशमागताः। समक्षं तस्य देवर्षेर्नारदस्यामितौजसः
महर्षी नारदांनी असे सांगितल्यावर, त्या महात्म्यांनी एकमेकांच्या संमतीने, नारद ऋषींच्या उपस्थितीत, करार केला.
एकैकस्य गृहे कृष्णा वसेद्वर्षमकल्मषा' द्रौपद्या नः सहासीनानन्योन्यं योऽभिदर्शयेत्। स नो द्वादश मासानि ब्रह्मचारी वने वसेत्
कृष्णा (द्रौपदी) प्रत्येकाच्या घरी एक वर्ष पवित्रपणे राहील; आणि जो कोणी द्रौपदीसोबत बसलेला असताना दुसऱ्याला पाहील, त्याने बारा महिने वनात ब्रह्मचर्य पाळावे.
कृते तु समये तस्मिन्पाण्डवैर्धर्मचारिभिः। नारदोऽप्यगमत्प्रीत इष्टं देशं महामुनिः
धर्मनिष्ठ पांडवांनी तो करार केला, तेव्हा नारद ऋषी प्रसन्न होऊन आपल्या इच्छित स्थळी निघून गेले.
एवं तैः समयः पूर्वं कृतो नारदचोदितैः। न चाभिद्यन्त ते सर्वे तदान्योन्येन भारत
नारदांच्या प्रेरणेने त्यांनी आधीच असा करार केला आणि त्या वेळी त्यातील कोणीही तो भंग केला नाही, हे भरत.
अभ्यनन्दन्त ते सर्वे तदान्योन्यं च पाण्डवाः। एतद्विस्तरशः सर्वमाख्यातं ते नराधिप
तेव्हा सर्व पांडवांनी एकमेकांशी आनंद व्यक्त केला; हे सर्व मी तुला सविस्तर सांगितले, राजन.
काले च तस्मिन्संपन्ने यथावज्जनमेजय
आणि त्या काळानंतर, हे जनमेजय—
एवं ते समयं कृत्वा न्यवसंस्तत्र पाण्डवाः। वशे शस्त्रप्रतापेन कुर्वन्तोऽन्यान्महीक्षितः
असा करार करून पांडव तिथे राहू लागले आणि आपल्या शौर्याने इतर राजांना वश केले.
तेषां मनुजसिंहानां पञ्चानाममितौजसाम्। बभूव कृष्णा सर्वेषां पार्थानां वशवर्तिनी
त्या पाच सिंहासारख्या, अपार तेजस्वी पांडवांमध्ये कृष्णा सर्वांना ऐकणारी होती.
ते तया तैश्च सा वीरैः पतिभिः सह पञ्चभिः। बभूव परमप्रीता नागैरिव सरस्वती
ती आणि तिचे पाच वीर पती, एकत्र राहून अत्यंत सुखी होते, जसे सरस्वती नागांसोबत आनंदी असते.
वर्तमानेषु धर्मेण पाण्डवेषु महात्मसु। व्यवर्धन्कुरवः सर्वे हीनदोषाः सुखान्विताः
महात्मा पांडव धर्माने वागत असताना, सर्व कुरू दोषरहित आणि सुखी होऊन वाढू लागले.
अथ दीर्घेण कालेन ब्राह्मणस्य विशांपते। कस्यचित्तस्करा जह्रुः केचिद्गा नृपसत्तम
खूप काळानंतर, राजन, एका ब्राह्मणाच्या गायी काही चोरांनी चोरून नेल्या.
ह्रियमाणे धने तस्मिन्ब्राह्मणः क्रोधमूर्च्छितः। आगम्य खाण्डवप्रस्थमुदक्रोशत्स पाण्डवान्
त्याचं धन नेत असताना, ब्राह्मण रागाने भरून खांडवप्रस्थात आला आणि पांडवांना मोठ्याने हाक मारू लागला.
ह्रियते गोधनं क्षुद्रैर्नृशंसैरकृतात्मभिः। प्रसह्य चास्मद्विषयादभ्यधावत पाण्डवाः
आमच्या गायींचा कळप नीच, निर्दयी आणि दुष्ट माणसांनी जबरदस्तीने पळवला आहे; आणि पांडवही आमच्या प्रदेशातून हाकलले गेले आहेत.
ब्राह्मणस्य प्रशान्तस्य हविर्ध्वाङ्क्षैः प्रलुप्यते। शार्दूलस्य गुहां शून्यां नीचः क्रोष्टाभिमर्दति
शांत ब्राह्मणाची समिधा चोरांनी लुटली जाते; जसा एखादा नीच कोल्हा वाघाच्या रिकाम्या गुहेत घुसून उपद्रव करतो.
अरक्षितारं राजानं बलिषद्भागहारिणम्। तमाहुः सर्वलोकस्य समग्रं पापचारिणम्
जो राजा रक्षण करत नाही, पण जबरदस्तीने कर घेतो, त्याला सगळ्या लोकांनी पापी म्हणावं असं ठरतं.
ब्राह्मणस्वे हृते चोरैर्धर्मार्थे च विलोपिते। रोरूयमाणे च मयि क्रियतां हस्तधारणा
ब्राह्मणाचं धन चोरांनी चोरलं, धर्मही नष्ट झाला, आणि मी रडतो आहे, अशा वेळी कोणी तरी शस्त्र उचलावं.
रोरूयमाणस्याभ्याशे भृशं विप्रस्य पाण्डवः। तानि वाक्यानि शुश्राव कुन्तीपुत्रो धनञ्जयः
रडणाऱ्या त्या ब्राह्मणाजवळ पांडव होता; कुंतीचा पुत्र धनंजय त्याची वचने काळजीपूर्वक ऐकत होता.
श्रुत्वैव च महाबाहुर्मा भैरित्याह तं द्विजम्। आयुधानि च यत्रासन्पाण्डवानां महात्मनां
हे ऐकताच बलाढ्य धनंजयाने त्या ब्राह्मणाला, 'घाबरू नकोस,' असं सांगितलं आणि जिथे पांडवांची शस्त्रं ठेवली होती तिकडे गेला.
कृष्णया सह तत्रास्ते धर्मराजो युधिष्ठिरः। संप्रवेशाय चाशक्तो गमनाय च पाण्डवः
तिकडे कृष्णेसह धर्मराज युधिष्ठिर होता; पण पांडव तिथे जाऊ शकत नव्हता, ना बाहेर पडू शकत होता.
तस्य चार्तस्य तैर्वाक्यैश्चोद्यमानः पुनःपुनः। आक्रन्दे तत्र कौन्तेयश्चिन्तयामास दुःखितः
त्या दुःखी ब्राह्मणाच्या वारंवार विनवण्या ऐकून, कुंतीपुत्र त्या आक्रोशात खिन्न होऊन विचार करू लागला.
ह्रियमाणे धने तस्मिन्ब्राह्मणस्य तपस्विनः। अश्रुप्रमार्जनं तस्य कर्तव्यमिति निश्चयः
त्या तपस्वी ब्राह्मणाचं धन नेत असताना, त्याच्या डोळ्यातील अश्रू पुसणं आपलं कर्तव्य आहे, असं त्याने ठरवलं.
उपर्रेक्षणजोऽधर्मः सुमहान्स्यान्महीपतेः। यद्यस्य रुदतो द्वारि न करोम्यद्य रक्षणम्
जर आज मी दारात रडणाऱ्याचं रक्षण केलं नाही, तर राजासाठी मोठं अधर्म घडेल.
अनास्तिक्यं च सर्वेषामस्माकमपि रक्षणे। प्रतितिष्ठेत लोकेऽस्मिन्नधर्मश्चैव नो भवेत्
आपण रक्षण न केल्यास, सर्वांच्या मनात अविश्वास निर्माण होईल आणि या जगात अधर्म वाढेल.
अनापृच्छय तु राजानं गते मयि न संशयः। अजातशत्रोर्नृपतेर्मयि चैवानृतं भवेत्
राजाची परवानगी न घेता मी गेलो, तर अजातशत्रू राजावर आणि माझ्यावर खोटेपणाचा आरोप होईल, यात शंका नाही.
अनुप्रवेशे राज्ञस्तु वनवासो भवेन्मम। सर्वमन्यत्परिहृतं धर्षणात्तु महीपतेः
राजाची परवानगी न घेता आत गेलो, तर मला वनवास घ्यावा लागेल; बाकी सर्व टाळता येईल, पण राजाचा आदेश मोडता येणार नाही.
अधर्मो वै महानस्तु वने वा मरणं मम। शरीरस्य विनाशेन धर्म एव विशिष्यते
असं केल्याने मोठा अधर्म होईल, किंवा मला वनात मृत्यू येईल; पण शरीर नष्ट झालं तरी धर्म श्रेष्ठच आहे.
एवं विनिश्चित्य ततः कुन्तीपुत्रो धनञ्जयः। अनुप्रविश्य राजानमापृच्छय च विशांपते
असं ठरवून, कुंतीपुत्र धनंजय राजाकडे गेला आणि जनांचा स्वामी असलेल्या राजाची परवानगी मागितली.
मुखमाच्छाद्य निबिडमुत्तरीयेण वाससा। अग्रजं चार्जुनो गेहादभिवाद्याशु निःसृतः
आपलं तोंड वस्त्राने घट्ट झाकून, अर्जुनाने मोठ्या भावाला वंदन केलं आणि पटकन घराबाहेर पडला.
धनुरादाय संहृष्टो ब्राह्मणं प्रत्यभाषत। ब्राह्मणा गम्यतां शीघ्रं यावत्परधनैर्षिणः
धनुष्य घेऊन आनंदाने, त्याने ब्राह्मणाला म्हटलं, 'ब्राह्मण, लवकर चला, अजून चोरांकडे तुमचं धन आहे.'