दिव्येषु सर्वकामेषु समानीतेषु तावुभौ। वरासनेषु संहृष्टौ सह स्त्रीभिर्निषीदतुः
जिथे सर्व सुखसोयी एकत्र आणलेल्या होत्या, तिथे त्या दोघांनी आनंदाने सुंदर आसनांवर बसून, स्त्रियांच्या संगतीत वेळ घालवला.
ततो वादित्रनृत्ताभ्यामुपातिष्ठन्त तौ स्त्रियः। गीतैश्च स्तुतिसंयुक्तैः प्रीत्या समुपजग्मिरे
नंतर त्या स्त्रियांनी वाद्य आणि नृत्याने त्यांची सेवा केली, आणि गाण्यांमधून स्तुती करत आनंदाने त्यांच्याजवळ आल्या.
ततस्तिलोत्तमा तत्र वने पुष्पाणि चिन्वती। वेषं सा क्षिप्तमाधाय रक्तेनैकेन वाससा
त्या वेळी तिलोत्तमा त्या जंगलात फुले वेचत होती, आणि तिने एकच लाल वस्त्र अंगावर घेतले होते.
नदीतीरेषु जातान्सा कर्णिकारान्प्रचिन्वती। शनैर्जगाम तं देशं यत्रास्तां तौ महासुरौ
ती नदीच्या काठावर उगवलेल्या कर्णिकार फुलं वेचत, हळूहळू त्या ठिकाणी आली जिथे ते दोन्ही महाशूर होते.
तौ तु पीत्वा वरं पानं मदरक्तान्तलोचनौ। दृष्ट्वैव तां वरारोहां व्यथितौ संबभूवतुः
उत्तम मद्य प्यायल्यामुळे डोळे लाल झालेले, ते दोघे तिचा सुंदर बांधा पाहून अस्वस्थ झाले.
तावुत्थायासनं हित्वा जग्मतुर्यत्र सा स्थिता। उभौ च कामसंमत्तावुभौ प्रार्थयतश्च ताम्
ते दोघे आसन सोडून उठले आणि जिथे ती उभी होती तिथे गेले; दोघेही वासनेने पछाडलेले, तिला मिळवण्यासाठी धावले.
दक्षिणे तां करे सुभ्रूं सुन्दो जग्राह पाणिना। उपसुन्दोपि जग्राह वामे पाणौ तिलोत्तमाम्
सुंदाने तिचा उजवा हात पकडला, आणि उपसुंदाने डावा हात धरला.
वरप्रदानमत्तौ तावौरसेन बलेन च। धनरत्नमदाभ्यां च सुरापानमदेन च
वरदान, स्वतःची ताकद, संपत्ती आणि दागिन्यांचा गर्व, आणि मद्याच्या नशेत ते दोघेही पूर्णपणे गुंग झाले होते.
सर्वैरेतैर्मदैर्मत्तावन्योन्यं भ्रुकुटीकृतौ। मदकामसमाविष्टौ परस्परमथोचतुः
या सगळ्या नशेत ते दोघेही एकमेकांकडे रागाने पाहू लागले, आणि वासनेच्या भरात एकमेकांशी बोलू लागले.
मम भार्या तव गुरुरिति सुन्दोऽभ्यभाषत। मम भार्या तव वधूरुपसुन्दोऽभ्यभाषत
सुंद म्हणाला, "ती माझी पत्नी आहे, तुझी मोठी आहे"; उपसुंद म्हणाला, "ती माझी पत्नी आहे, तुझी वहिनी आहे".
नैषा तव ममैषेति ततस्तौ मन्युराविशत्। तस्या रूपेण संमत्तौ विगतस्नेहसौहृदौ
"ती तुझी नाही, ती माझी आहे!" असे म्हणत दोघांना राग अनावर झाला; तिच्या सौंदर्याने वेडे होऊन, त्यांचे स्नेह आणि मैत्री संपले.
तस्या हेतोर्गदे भीमे संगृह्णीतामुभौ तदा। प्रगृह्य च गदे भीमे तस्यां तौ काममोहितौ
तिच्यासाठी दोघांनी मोठ्या गदे उचलल्या, आणि वासनेच्या मोहात त्या भयंकर शस्त्रांना घट्ट पकडले.
अहंपूर्वमहंपूर्वमित्यन्योन्यं निजघ्नतुः। तौ गदाभिहतौ भीमौ पेततुर्धरणीतले
"मी आधी! मी आधी!" असे ओरडत, त्यांनी एकमेकांवर गदेने प्रहार केला; आणि त्या दोघेही जमिनीवर कोसळले.
रुधिरेणावसिक्ताङ्गौ द्वाविवार्कौ नभश्च्युतौ। ततस्ता विद्रुता नार्यः स च दैत्यगणस्तथा
त्यांचे शरीर रक्ताने माखले होते, जणू दोन सिंह आकाशातून खाली पडले; तेव्हा सर्व स्त्रिया आणि दैत्यांची फौज घाबरून पळून गेली.
पातालमगमत्सर्वो विषादभयकम्पितः। ततः पितामहस्तत्र सहदेवैर्महर्षिभिः
भीतीने थरथरत सर्वजण पाताळात गेले; तेव्हा ब्रह्मदेव, देव आणि मोठे ऋषी यांच्यासह तिथे आले.
आजगाम विशुद्धात्मा पूजयंश्च तिलोत्तमाम्। वरेण च्छन्दयामास भगवान्प्रपितामहः
शुद्ध अंतःकरण असलेल्या ब्रह्मदेवांनी तिलोत्तमेला नमस्कार केला आणि तिला इच्छेप्रमाणे वर मागायला सांगितले.
वरं दित्सुः स तत्रैनां प्रीतः प्राह पितामहः। आदित्यचरिताँल्लोकान्विचरिष्यसि भामिनि
आनंदित होऊन ब्रह्मदेव म्हणाले, 'हे तेजस्विनी, तू सूर्याप्रमाणे सर्व लोकांत मुक्तपणे संचार करशील.'
तेजसा च सुदृष्टां त्वां न करिष्यति कश्चन। एवं तस्यै वरं दत्वा सर्वलोकपितामहः
तुझ्या तेजामुळे कोणीही तुला सहज पाहू शकणार नाही; असा वर देऊन सर्व लोकांचे ब्रह्मदेव—
इन्द्रे त्रैलोक्यमाधाय ब्रह्मलोकं गतः प्रभुः। एवं तौ सहितौ भऊत्वा सर्वार्थेष्वेकनिश्चयौ
इंद्रावर त्रैलोक्याची जबाबदारी सोपवून, प्रभू ब्रह्मलोकात गेले; आणि दोघेही सर्व गोष्टींत एकमताने—
तिलोत्तमार्थं संक्रुद्धावन्योन्यमभिजघ्नतुः। तस्माद्ब्रवीमि वः स्नेहात्सर्वाभरतसत्तमाः
तिलोत्तमेच्या कारणावरून दोघेही एकमेकांवर रागावले आणि लढले; म्हणूनच, हे भरतश्रेष्ठांनो, मी तुमच्यावर प्रेमाने सांगतो—
यथा वो नात्र भेदः स्यात्सर्वेषां द्रौपदीकृते। तथा कुरुत भद्रं वो मम चेत्प्रियमिच्छथ
द्रौपदीच्या कारणाने तुमच्यात फूट पडू नये, म्हणूनच तुम्ही तसेच वागा, जर माझ्या हिताची इच्छा असेल तर.
एवमुक्ता महात्मानो नारदेन महर्षिणा। समयं चक्रिरे राजंस्तेऽन्योन्यवशमागताः। समक्षं तस्य देवर्षेर्नारदस्यामितौजसः
महर्षी नारदांनी असे सांगितल्यावर, त्या महात्म्यांनी एकमेकांच्या संमतीने, नारद ऋषींच्या उपस्थितीत, करार केला.
एकैकस्य गृहे कृष्णा वसेद्वर्षमकल्मषा' द्रौपद्या नः सहासीनानन्योन्यं योऽभिदर्शयेत्। स नो द्वादश मासानि ब्रह्मचारी वने वसेत्
कृष्णा (द्रौपदी) प्रत्येकाच्या घरी एक वर्ष पवित्रपणे राहील; आणि जो कोणी द्रौपदीसोबत बसलेला असताना दुसऱ्याला पाहील, त्याने बारा महिने वनात ब्रह्मचर्य पाळावे.
कृते तु समये तस्मिन्पाण्डवैर्धर्मचारिभिः। नारदोऽप्यगमत्प्रीत इष्टं देशं महामुनिः
धर्मनिष्ठ पांडवांनी तो करार केला, तेव्हा नारद ऋषी प्रसन्न होऊन आपल्या इच्छित स्थळी निघून गेले.
एवं तैः समयः पूर्वं कृतो नारदचोदितैः। न चाभिद्यन्त ते सर्वे तदान्योन्येन भारत
नारदांच्या प्रेरणेने त्यांनी आधीच असा करार केला आणि त्या वेळी त्यातील कोणीही तो भंग केला नाही, हे भरत.
अभ्यनन्दन्त ते सर्वे तदान्योन्यं च पाण्डवाः। एतद्विस्तरशः सर्वमाख्यातं ते नराधिप
तेव्हा सर्व पांडवांनी एकमेकांशी आनंद व्यक्त केला; हे सर्व मी तुला सविस्तर सांगितले, राजन.
काले च तस्मिन्संपन्ने यथावज्जनमेजय
आणि त्या काळानंतर, हे जनमेजय—
एवं ते समयं कृत्वा न्यवसंस्तत्र पाण्डवाः। वशे शस्त्रप्रतापेन कुर्वन्तोऽन्यान्महीक्षितः
असा करार करून पांडव तिथे राहू लागले आणि आपल्या शौर्याने इतर राजांना वश केले.
तेषां मनुजसिंहानां पञ्चानाममितौजसाम्। बभूव कृष्णा सर्वेषां पार्थानां वशवर्तिनी
त्या पाच सिंहासारख्या, अपार तेजस्वी पांडवांमध्ये कृष्णा सर्वांना ऐकणारी होती.
ते तया तैश्च सा वीरैः पतिभिः सह पञ्चभिः। बभूव परमप्रीता नागैरिव सरस्वती
ती आणि तिचे पाच वीर पती, एकत्र राहून अत्यंत सुखी होते, जसे सरस्वती नागांसोबत आनंदी असते.