कुन्ती तु कृष्णां परिगृह्य साध्वी- मन्तःपुरं द्रुपदस्याविवेश। स्त्रियश्च तां कौरवराजपत्नीं प्रत्यर्चयामासुरदीनसत्वाः
कुंतीने कृष्णेला प्रेमाने मिठी मारली आणि ती सती द्रुपदाच्या अंतःपुरात गेली. तिथे असलेल्या कौवरराजाच्या राणींनी, कोमल मनाने, तिला आदराने सन्मान केला.
तान्सिंहविक्रान्तगतीन्निरीक्ष्य महर्षभाक्षानजिनोत्तरीयान्। गूढोत्तरांसान्भुजगेन्द्रभोग- प्रलम्बबाहून्पुरुषप्रवीरान्
त्या वीर पुरुषांना पाहून, सिंहासारखी चाल, मोठ्या वासरासारखी डोळे, मृगचर्माचे वस्त्र अंगावर, खांदे झाकलेले, आणि बलवान नागासारखे लांब हात – असे हे श्रेष्ठ पुरुष –
राजा च राज्ञः सचिवाश्च सर्वे पुत्राश्च राज्ञः सुहृदस्तथैव। प्रेष्याश्च सर्वे निखिलेन राज- न्हर्षं समापेतुरतीव तत्र
राजा, त्याचे सर्व मंत्री, राजाचे पुत्र, मित्र आणि सगळे सेवक – हे सर्वजण तिथे फार आनंदित झाले.
ते तत्र वीराः परमासनेषु सपादपीठेष्वविशङ्कमानाः। यथानुपूर्व्याद्विविशुर्नराग्र्या- स्तथा महार्हेषु न विस्मयन्तः
ते वीर तिथे कुठलाही संकोच न करता, मोठ्या आसनांवर आणि पाय ठेवायच्या पाटांवर, योग्य क्रमाने बसले. त्या मौल्यवान आसनांना पाहून त्यांना काहीच आश्चर्य वाटले नाही.
उच्चावचं पार्थिवभोजनीयं पात्रीषु जाम्बूनदराजतीषु। दासाश्च दास्यश्च सुमृष्टवेषाः संभोजकाश्चाप्युपजह्रुरन्नम्
सोन्याच्या आणि चांदीच्या भांड्यात, उत्तम आणि साधे असे दोन्ही प्रकारचे जेवण आणले गेले. सुंदर पोशाखातील नोकर-नोकराणी आणि सेवकांनी प्रेमाने जेवण वाढले.
ते तत्र भुक्त्वा पुरुषप्रवीरा यथात्मकामं सुभृशं प्रतीताः। उत्क्रम्य सर्वाणि वसूनि राज- न्सांग्रामिकं ते विविशुर्नृवीराः
त्या श्रेष्ठ पुरुषांनी तिथे मनसोक्त जेवून, पूर्ण तृप्त झाले. त्यांनी उरलेले सर्व अन्न मागे ठेवले आणि मग हे वीर राजाच्या सभागृहात गेले.
तल्लक्षयित्वा द्रुपदस्य पुत्रा राजा च सर्वैः सह मन्त्रिमुख्यैः। समर्थयामासुरुपेत्य हृष्टाः कुन्तीसुतान्पार्थिवराजपुत्रान्
हे पाहून, द्रुपदाचे पुत्र आणि राजा, सर्व मुख्य मंत्र्यांसह, आनंदाने पुढे आले आणि कुंतीचे पुत्र हेच राजकुमार आहेत हे ओळखले.
तत आहूय पाञ्चाल्यो राजपुत्रं युधिष्ठिरम्। परिग्रहेण ब्राह्मेण परिगृह्य महाद्युतिः
नंतर द्रुपदपुत्राने युधिष्ठिराला बोलावले आणि ब्राह्मणांच्या योग्य विधीने त्याचे स्वागत केले.
पर्यपृच्छददीनात्मा कुन्तीपुत्रं सुवर्चसम्। कथं जानीम भवतः क्षत्रियान्ब्राह्मणानुत
त्याने कोमल मनाने, तेजस्वी कुंतीपुत्राला विचारले, "तुम्ही क्षत्रिय आहात की ब्राह्मण, हे आम्ही कसे ओळखावे?"
वैश्यान्वा गुणसंपन्नानथ वा शूद्रयोनिजान्। मायामास्थाय वा सिद्धांश्चरतः सर्वतोदिशम्
"किंवा तुम्ही गुणी वैश्य आहात, किंवा शूद्र कुळात जन्मलेले, किंवा मायेमुळे सर्वत्र फिरणारे सिद्धपुरुष आहात का?"
कृष्णाहेतोरनुप्राप्ता देवाः संदर्शनार्थिनः। ब्रवीतु नो भवान्सत्यं सन्देहो ह्यत्र नो महान्
"कृष्णेसाठी देवही तिच्या विवाहासाठी आले होते. आम्हाला खरी गोष्ट सांगा, कारण या बाबतीत आम्हाला मोठा संशय आहे."
अपि नः संशयस्यान्ते मनः संतुष्टिमावहेत्। अपि नो भागधेयानि शुभानि स्युः परन्तप
"आमच्या या शंकेचा शेवट आमच्या मनाला समाधान देईल का? आणि आम्हाला शुभ भाग्य मिळो, हे शत्रूंचा संहार करणारा!"
इच्छया ब्रूहि तत्सत्यं सत्यं राजसु शोभते। इष्टापूर्तेन च तथा वक्तव्यमनृतं न तु
"कृपया सत्य सांगा, कारण सत्य राजांना शोभते. यज्ञ आणि दानात जसे केले तसेच बोलावे, पण कधीही असत्य बोलू नये."
श्रुत्वा ह्यमरसङ्काश तव वाक्यमरिंदम। ध्रुवं विवाहकरणमास्थास्यामि विधानतः
"शत्रूंचा संहार करणारा, अमरांसारखे तुझे शब्द ऐकून मी नक्कीच योग्य विधीने विवाह करेन."
मा राजन्विमना भूस्त्वं पाञ्चाल्य प्रीतिरस्तु ते। ईप्सितस्ते ध्रुवः कामः संवृत्तोऽयमसंशयम्
"राजा, तुझे मन दुःखी करू नकोस. पाञ्चालराजा, तुझ्या मनात आनंद असो. तुझी इच्छा नक्कीच पूर्ण झाली आहे, यात शंका नाही."
वयं हि क्षत्रिया राजन्पाण्डोः पुत्रा महात्मनः। ज्येष्ठं मां विद्धि कौन्तेयं भीमसेनार्जुनाविमौ
"राजा, आम्ही क्षत्रिय आहोत, महात्मा पांडूचे पुत्र. मी ज्येष्ठ कुंतीपुत्र आहे, आणि हे भीमसेन व अर्जुन आहेत."
आभ्यां तव सुता राजन्निर्जिता राजसंसदि। यमौ च तत्र कुन्ती च यत्र कृष्मा व्यवस्थिता
"राजसभेत या दोघांनी तुझ्या कन्येला जिंकले. तिथेच यमजुळे आणि कुंती आहेत, जिथे कृष्णा उभी आहे."
व्येतु ते मानसं दुःखं क्षत्रियाः स्मो नरर्षभ। पद्मिनीव सुतेयं ते ह्रदादन्यह्रदं गता
"तुझे मनाचे दुःख दूर होवो, हे नरश्रेष्ठ! आम्ही क्षत्रिय आहोत. तुझी कन्या, जणू कमळासारखी, एका तळ्यातून दुसऱ्या तळ्यात गेली आहे."
इति तथ्यं महाराज सर्वमेतद्ब्रवीमि ते। भवान्हि गुरुरस्माकं परमं च परायणम्
महाराज, मी तुम्हाला हे सर्व सत्य सांगतो, कारण तुम्ही आमचे गुरु आणि आमचे श्रेष्ठ आश्रय आहात.
ततः स द्रुपदो राजा हर्षव्याकुललोचनः। प्रतिवक्तुं मुदा युक्तो नाशकत्तं युधिष्टिरम्
तेव्हा राजा द्रुपद यांच्या डोळ्यांत आनंदाश्रू आले आणि तो इतका सुखावला की लगेच युधिष्ठिराला उत्तर देऊ शकला नाही.
यत्नेन तु स तं हर्षं सन्निगृह्य परंतपः। अनुरूपं तदा वाचा प्रत्युवाच युधिष्ठिरम्
पण मोठ्या प्रयत्नाने तो आनंद आवरून, शत्रूंना जिंकणारा द्रुपद मग योग्य शब्दांत युधिष्ठिराला उत्तर देतो.
पप्रच्छ चैनं धर्मात्मा यथा ते प्रद्रुताः पुरात्। स तस्मै सर्वमाचख्यावानुपूर्व्येण पाण्डवः
मग धर्मात्मा राजाने त्यांना विचारले की, तुम्ही पूर्वी कसे पळून गेला, आणि पांडुपुत्राने सगळे घडलेले त्यांना नीट सांगितले.
तच्छ्रुत्वा द्रुपदो राजा कुन्तीपुत्रस्य भाषितम्। विगर्हयामास तदा धृतराष्ट्रं नरेश्वरम्
कुंतीपुत्राचे बोलणे ऐकून, राजा द्रुपदाने तेव्हा राजा धृतराष्ट्राची निंदा केली.
आश्वासयामास च तं कुन्तीपुत्रं युधिष्ठिरम्। प्रतिजज्ञे च राज्याय द्रुपदो वदतां वरः
त्याने कुंतीपुत्र युधिष्ठिराचे सांत्वन केले आणि उत्तम वक्ता द्रुपदाने त्याला राज्य देण्याचे वचन दिले.
ततः कुन्ती च कृष्णा च भीमसेनार्जुनावपि। यमौ च राज्ञा संदिष्टं विविशुर्भवनं महत्
मग कुंती, कृष्णा, भीमसेन, अर्जुन आणि दोन्ही जुळे, राजाने सांगितल्याप्रमाणे त्या मोठ्या राजवाड्यात गेले.
तत्र ते न्यवसन्राजन्यज्ञसेनेन पूजिताः। प्रत्याश्वस्तस्ततो राजा सह पुत्रैरुवाच तम्
तेथे राजा यज्ञसेनाने त्यांचा सन्मान केला आणि सर्वजण निश्चिंत झाल्यावर, राजाने आपल्या मुलांसह त्यांच्याशी बोलले.
गृह्णातु विधिवत्पाणिमद्यायं कुरुनन्दनः। पुण्येऽहनि महाबाहुरर्जुनः कुरुतां क्षणम्
कुरुवंशातील बलवान अर्जुनाने, योग्य दिवशी आणि पद्धतीने माझ्या मुलीचा हात धरावा, आणि त्यासाठी योग्य वेळ ठरवावी.
तमब्रवीत्ततो राजा धर्मात्मा च युधिष्ठिरः। `ममापि दारसंबन्धः कार्यस्तावद्विशांपते
मग धर्मात्मा युधिष्ठिराने राजाला सांगितले, 'माझेही लग्न करणे आवश्यक आहे, राजाधिराज.'
भवान्वा विधिवत्पाणिं गृह्णातु दुहितुर्मम। यस्य वा मन्यसे वीर तस्य कृष्णामुपादिश
माझ्या मुलीचा हात तुम्ही योग्य रीतीने धरावा, किंवा वीर, ज्याला योग्य समजता त्याला कृष्णा द्यावी.
सर्वेषां महिषी राजन्द्रौपदी नो भविष्यति। एवं प्रव्याहृतं पूर्वं मम मात्रा विशांपते
राजा, द्रौपदी आमच्या सर्वांची राणी होईल; हे माझ्या आईने पूर्वी सांगितले होते, राजाधिराज.