इत्येवं चिन्तयामासं सुतस्नेहावृता पृथा। ततः सुप्तजनप्राये दुर्दिने मेघसंप्लुते
कुन्ती आपल्या मुलांवर अपार प्रेमाने भरून विचार करत होती. अशा वेळी, आकाशात ढग दाटलेले होते आणि बहुतेक लोक झोपलेले असताना—
महत्यथापराह्णे तु घनैः सूर्य इवावृतः। ब्राह्मणैः प्राविशत्तत्र जिष्णुर्भार्गववेश्म तत्
मग दुपारच्या उशिरा, जाड ढगांनी सूर्य झाकला असताना, अर्जुन काही ब्राह्मणांसह भृगूच्या घरात गेला.
गत्वा तु तां भार्गवकर्मशालां पार्थौ पृथां प्राप्य महानुभावौ। तां याज्ञसेनीं परमप्रतीतौ भिक्षेत्यथावेदयतां नराग्र्यौ
ते दोघे, पृथाचे पराक्रमी पुत्र, त्या भृगूच्या कर्मशाळेत गेले आणि आईला भेटले. यज्ञसेनीवर पूर्ण विश्वास ठेवून, त्या श्रेष्ठ पुरुषांनी सांगितले, 'आम्ही भिक्षा मागायला आलो आहोत.'
कुटीगता सा त्वनवेक्ष्य पुत्रौ प्रोवाच भुङ्क्तेति समेत्य सर्वे। पश्चाच्च कुन्ती प्रसमीक्ष्य कृष्णां कष्टं मया भाषितमित्युवाच
ती आई झोपडीत असताना मुलांना न पाहता म्हणाली, 'सगळ्यांनी एकत्र जेवा.' पण नंतर, कृष्णेला पाहिल्यावर, कुंती म्हणाली, 'अरे, मी किती कठोर बोलले.'
साऽधर्मभीता परिचिन्तयन्ती तां याज्ञसेनीं परमप्रतीताम्। पाणौ गृहीत्वोपजगाम कुन्ती युधिष्ठिरं वाक्यमुवाच चेदम्
अन्यायाची भीती वाटून आणि मनात खोल विचार करत, कुंतीने यज्ञसेनीचा हात धरला, जी पूर्ण विश्वासात होती, आणि युधिष्ठिराजवळ जाऊन म्हणाली—
इयं तु कन्या द्रुपदस्य राज्ञ- स्तवानुजाभ्यां मयि संनिसृष्टा। यथोचितं पुत्र मयाऽपि चोक्तं समेत्य भुङ्क्तेति नृप प्रमादात्
ही राजकुमारी, द्रुपद राजाची मुलगी, तुझे दोन धाकटे भाऊ माझ्याकडे सोपवून गेले. योग्य तेच मीही सांगितले, 'सगळ्यांनी एकत्र जेवा,' पण राजन, ते माझ्या नकळत घडले.
मया कथं नानृतमुक्तमद्य भवेत्कुरूणामृषभ ब्रवीहि। पञ्चालराजस्य सुतामधर्मो न चोपवर्तेत न विभ्रमेच्च
आज मी खोटं कसं बोलले असं होईल? कुरूंच्या श्रेष्ठा, तू सांग. पंचाळराजाच्या कन्येबद्दल अन्याय किंवा गोंधळ होऊ नये.
स एवमुक्तो मतिमान्नृवीरो मात्रा मुहूर्तं तु विचिन्त्य राजा। कुन्तीं समाश्वास्य कुरुप्रवीरो धनञ्जयं वाक्यमिदं बभाषे
आईने असे म्हटल्यावर, तो बुद्धिमान आणि पराक्रमी राजा क्षणभर विचारात पडला. मग कुंतीला धीर देऊन, कुरूंच्या श्रेष्ठाने धनंजयाला असे सांगितले—
त्वया जिता फाल्गुन याज्ञसेनी त्वयैव शोभिष्यति राजपुत्री। प्रज्वाल्यतामग्निरमित्रसाह गृहाण पाणिं विधिवत्त्वमस्याः
फाळ्गुन, यज्ञसेनी तू जिंकली आहेस, आणि ती तुझ्याबरोबर शोभून दिसेल. शत्रूंचा पराभव करणाऱ्या, अग्नी पेटव आणि विधिप्रमाणे तिचा हात धर.
मा मां नरेन्द्र त्वमधर्मभाजं कृथा न धर्मोऽयमशिष्टदृष्टः। भवान्निवेश्यः प्रथमं ततोऽयं भीमो महाबाहुरचिन्त्यकर्मा
राजा, मला अधर्म करणारा ठरवू नकोस; हे धर्माला धरून नाही, आणि सुज्ञ लोकांनी मान्य केलेलेही नाही. आधी तुझं स्थान ठरव, मग भीम, जो महान पराक्रमी आहे.
अहं ततो नकुलोऽनन्तरं मे पश्चादयं सहदेवस्तरस्वी। वृकोदरोऽहं च यमौ च राज- न्नियं च कन्या भवतो नियोज्याः
मग मी, त्यानंतर नकुल, मग साहसी सहदेव; राजन, भीम, मी आणि दोघे जुळे—ही कन्या आपल्यास सर्वांना दिली जावी.
एवं गते यत्करणीयमत्र धर्म्यं यशस्यं कुरु तद्विचिन्त्य। पाञ्चालराजस्य हितं च यत्स्या- त्प्रशाधि सर्वे स्म वशे स्थितास्ते
आता अशी परिस्थिती आली आहे, इथे जे योग्य आणि कीर्ती मिळवून देईल ते करावं. आणि पंचाळराजासाठी जे हिताचं असेल, ते ठरव—कारण आम्ही सगळे तुझ्या आदेशात आहोत.
जिष्णोर्वचनमाज्ञाय भक्तिस्नेहसमन्वितम्। दृष्टिं निवेशयामासुः पाञ्चाल्यां पाण्डुनन्दनाः
जिष्णूचे भक्ती आणि प्रेमाने भरलेले शब्द ऐकून, पांडुपुत्रांनी आपली नजर पाञ्चालीवर स्थिर केली.
दृष्ट्वा ते तत्र पश्यन्तीं सर्वे कृष्णां यशस्विनीम्। संप्रेक्ष्यान्योन्यमासीना हृदयैस्तामधारयन्
सर्वांनी त्या कीर्तीशाली कृष्णेला आपल्याकडे पाहताना पाहिले. मग ते एकमेकांकडे पाहू लागले आणि मनात तिला स्थान दिलं.
तेषां तु द्रौपदीं दृष्ट्वा सर्वेषाममितौजसाम्। संप्रमथ्येन्द्रियग्रामं प्रादुरासीन्मनोभवः
त्या सर्व तेजस्वी पुरुषांनी द्रौपदीकडे पाहिल्यावर, त्यांच्या मनात कामभावना जागी झाली आणि इंद्रिये अस्वस्थ झाली.
काम्यं हि रूपं पाञ्चाल्या विधात्रा विहितं स्वयम्। बभूवाधिकमन्याभ्यः सर्वभूतमनोहरम्
कारण विधात्यानेच पाञ्चालीचं सौंदर्य इतकं आकर्षक केलं होतं की ते सगळ्यांपेक्षा श्रेष्ठ आणि सर्व जीवांना मोहून टाकणारं होतं.
तेषामाकारभावज्ञः कुन्तीपुत्रो युधिष्ठिरः। द्वैपायनवचः कृत्स्नं सस्मार मनुजर्षभः
कुंतीपुत्र युधिष्ठिर, जो भावांच्या मनाचा आणि स्वभावाचा जाणकार होता, त्याने द्वैपायनाचे सर्व शब्द आठवले.
अब्रवीत्सहितान्भ्रातॄन्मिथो भेदभयान्नृपः। सर्वेषां द्रौपदी भार्या भविष्यति हि नः शुभा
भेदभावाची भीती वाटून, राजाने सर्व भावांना एकत्र सांगितले—'ही शुभ्र द्रौपदी आपली सर्वांची पत्नी होईल.'
सताऽपि शक्तेन च केशवेन सज्यं धनुस्तन्न कृतं किमर्थम्। विद्धं च लक्ष्यं न च कस्य हेतो- राचक्ष्व तन्मे द्विपदां वरिष्ठ
केशवाला सामर्थ्य असूनही त्याने धनुष्य का चढवले नाही? आणि लक्ष्य भेदले असतानाही ते का मिळवले गेले नाही? हे सगळं मला सांग, मनुष्यमध्ये श्रेष्ठ असलेल्या राजा.
शक्तेन कृष्णेन च कार्मुकं त- न्नारोपितं ज्ञातुकामेन पार्थान्। परिश्रवादेव बभूव लोके जीवन्ति पार्था इति निश्चयोऽस्य
केशवाला ते धनुष्य चढवता आलं असतानाही, त्याने फक्त पांडव जिवंत आहेत की नाही हे जाणून घ्यायचं होतं म्हणून तसं केलं नाही. जगात पसरलेल्या अफवेमुळे त्याला खात्री झाली होती की पांडव जिवंत आहेत.
अन्यानशक्तान्नृपतीन्समीक्ष्य स्वयंवरे कार्मुकेणोत्तमेन। धनञ्जयस्तद्धनुरेकवीरः सज्यं करोतीत्यभिवीक्ष्य कृष्णः
स्वयंवरात इतर राजांना ते धनुष्य चढवता येत नाही हे पाहून, केशवाने एकटा अर्जुनच ते धनुष्य सहज चढवेल हे ओळखलं.
इति स्वयं वासुदेवो विचिन्त्य पार्थान्विवित्सन्विविधैरुपायैः। न तद्धनुः सज्यमियेप कर्तुं बभूवुरस्येष्टतमा हि पार्थाः
म्हणून वासुदेवाने स्वतः विचार करून, वेगवेगळ्या उपायांनी पांडवांची खात्री करून घ्यायची इच्छा धरली आणि त्याने ते धनुष्य चढवायचा प्रयत्न केला नाही, कारण पांडव त्याला फार प्रिय होते.
भ्रातुर्वचस्तत्प्रसमीक्ष्य सर्वे ज्येष्ठस्य पाण्डोस्तनयास्तदानीम्। तमेवार्थं ध्यायमाना मनोभिः सर्वे च ते तस्थुरदीनसत्वाः
त्या वेळी पांडूचे सर्व पुत्र, मोठ्या भावाच्या शब्दांचा विचार करून, मनाने एकाच हेतूवर स्थिर राहिले आणि कुठलाही खच न येता ताठ उभे राहिले.
वृष्णिप्रवीरस्तु कुरुप्रवीरा- नाशंसमानः सहरौहिणेयः। जगाम तां भार्गवकर्मशालां यत्रासते ते पुरुषप्रवीराः
वृष्णिकुलातील श्रेष्ठ आणि रोहिणीपुत्र, कुरुकुलातील वीरांची अपेक्षा धरून, भृगुकुलाच्या कार्यशाळेत गेले जिथे ते सर्व श्रेष्ठ पुरुष बसले होते.
तत्रोपविष्टं पृथुदीर्घबाहुं ददर्श कृष्णः सहरौहिणेयः। अजातशत्रुं परिवार्य तांश्चा- प्युपोपविष्टाञ्ज्वलनप्रकाशान्
तेथे केशव आणि रोहिणीपुत्राने, रुंद आणि लांब बाहू असलेल्या अजातशत्रूला, अग्नीप्रमाणे तेजस्वी अशा पुरुषांच्या गराड्यात बसलेला पाहिला.
ततोऽब्रवीद्वासुदेवोऽभिगम्य कुन्तीसुतं धर्मभृतां वरिष्ठम्। कृष्णोऽहमस्मीति निपीड्य पादौ युधिष्ठिरस्याजमीढस्य राज्ञः
मग वासुदेव स्वतः कुंतीपुत्र धर्माचे पालन करणाऱ्या श्रेष्ठ युधिष्ठिराजवळ गेला, त्याचे पाय धरले आणि म्हणाला, 'मी कृष्ण आहे.'
तथैव तस्याप्यनु रौहिणेय- स्तौ चापि हृष्टाः कुरवोऽभ्यनन्दन। पितृष्वसुश्चापि यदुप्रवीरा- वगृह्णतां भारतमुख्य पादौ
तसेच रोहिणीपुत्रानेही त्याचप्रमाणे केले; आणि आनंदित कुरू त्यांचे स्वागत करू लागले. यदुकुलातील श्रेष्ठ, पांडवांचे चुलतभाऊ, त्यांनीही भारतातील श्रेष्ठ पुरुषाचे पाय धरले.
अजातशत्रुश्च कुरुप्रवीरः पप्रच्छ कृष्णं कुशलं विलोक्य। कथं वयं वासुदेव त्वयेह गूढा वसन्तो विदिताश्च सर्वे
कुरुकुलातील श्रेष्ठ अजातशत्रू, कृष्णाला सुखरूप पाहून विचारतो, 'वासुदेव, आम्ही इथे लपून राहत असताना, सर्वांना आपण कसे ओळखले गेलो?'
तमब्रवीद्वासुदेवः प्रहस्य गूढोऽप्यग्निर्ज्ञायत एव राजन्। तं विक्रमं पाण्डवेयानतीत्य कोऽन्यः कर्ता विद्यते मानुषेषु
त्यावर वासुदेव हसून म्हणाला, 'राजा, अग्नी जरी लपवला तरी तो ओळखू येतोच. पांडवांपेक्षा असा पराक्रम करणारा दुसरा कोण माणसांत असू शकतो?'
दिष्ट्या सर्वे पावकाद्विप्रमुक्ता यूयं घोरात्पाण्डवाः शत्रुसाहाः। दिष्ट्या पापो धृतराष्ट्रस्य पुत्रः सहामात्यो न सकामोऽभविष्यत्
सुदैवाने, शत्रूंचा पराभव करणारे पांडव तुम्ही सगळे त्या भयानक आगीतून वाचलात. सुदैवाने, धृतराष्ट्राचा दुष्ट मुलगा आणि त्याचे मंत्री त्यांची इच्छा पूर्ण करू शकले नाहीत.