तानि वै शरजालानि कौन्तेयोऽभ्यहनच्छरैः। ज्ञात्वा सर्वाञ्शरान्घोरान्कर्णोऽदावद्द्रुतं बहिः
कौन्तेयाने आपल्या बाणांनी ते बाणांचे वर्षाव परतवले; आपले भयंकर बाण निष्फळ गेलेले पाहून कर्ण तिथून लवकर निघून गेला.
ब्राह्मं तेजस्तदाऽजय्यं मन्यमानो महारथः। अपरस्मिन्वनोद्देशे वीरौ शल्यवृकोदरौ
त्या ब्राह्मणाचं तेज अपराजेय आहे असं समजून, तो महायोद्धा दुसऱ्या वनभागात गेला, जिथे शल्य आणि भीमसेन हे दोन वीर होते.
बलिनौ युद्धसंपन्नौ विद्यया च बलेन च। अन्योन्यमाह्वयन्तौ तु मत्ताविव महागजौ
ते दोघंही बलवान आणि युद्धकुशल होते, विद्या आणि बळात निपुण होते; ते एकमेकांना आव्हान देत होते, जणू काही दोन मदमस्त हत्ती एकमेकांशी झुंजत आहेत.
मुष्टिभिर्जानुभिश्चैव निघ्नन्तावितरेतरम्। प्रकर्षणाकर्षणयोरभ्याकर्षविकर्षणैः
ते एकमेकांना मुठी आणि गुडघ्यांनी मारत होते, ओढणी आणि खेचणी करत होते, आणि एकमेकांवर जोर आजमावत होते.
आचकर्षतुरन्योन्यं मुष्टिभिश्चापि जघ्नतुः। ततश्चटचटाशब्दः सुघोरो ह्यभवत्तयोः
त्यांनी एकमेकांना ओढले आणि मुठीने मारले; मग दोघांतून भीषण चटकन तुटल्याचा आवाज झाला.
पाषाणसंपातनिभैः प्रहारैरभिजघ्नतुः। मुहूर्तं तौ तदाऽन्योन्यं समरे पर्यकर्षताम्
त्यांनी एकमेकांना दगड धडकल्यासारख्या जोरदार फटक्यांनी मारले आणि काही काळ त्या दोघांनी रणांगणात एकमेकांना खेचत राहिले.
ततो भीमः समुत्क्षिप्य बाहुभ्यां शल्यमाहवे। अपातयत्कुरुश्रेष्ठो ब्राह्मणा जहसुस्तदा
मग भीमाने युद्धात शल्याला दोन्ही हातांनी उचलून खाली आपटले; तेव्हा कुरूंच्या श्रेष्ठांमध्ये असलेल्या ब्राह्मणांनी हसले.
तत्राश्चर्यं भीमसेनश्चकार पुरुषर्षभः। यच्छल्यं पातितं भूमौ नावधीद्बलिनं बली
तेथे पुरुषांमध्ये श्रेष्ठ असलेल्या भीमसेनाने एक आश्चर्य केले: शल्याला जमिनीवर आपटले तरी बलवान असलेल्या भीमाने त्याला मारले नाही.
पातिते भीमसेनेन शल्ये कर्णे च शङ्किते। `विस्मयः परमो जज्ञे सर्वेषां पश्यतां नृणाम्
भीमसेनाने शल्याला खाली आपटल्यावर आणि कर्ण घाबरला तेव्हा पाहणाऱ्या सर्व लोकांना मोठे आश्चर्य वाटले.
ततो राजसमूहस्य पश्यतो वृक्षमारुजत्। ततस्तु भीमं संज्ञाभिर्वारयामास धर्मराट्
मग राजांच्या जमावासमोर तो झाडावर चढला; आणि धर्मराजाने भीमाला खूण करून थांबवले.
आकारज्ञस्तथा भ्रातुः पाण्डवोऽपि न्यवर्तत। धर्मराजश्च कौरव्य दुर्योधनममर्षणम्
भावाच्या खूणीतला अर्थ ओळखून पांडवही मागे हटला; आणि धर्मराजाने, हे कौरवा, रागावलेल्या दुर्योधनाला आवरले.
अयोधयत्सभामध्ये पश्यतां वै महीक्षिताम्। ततो दुर्योधनस्तं तु ह्यवज्ञाय युधिष्ठिरम्
तो राजांच्या सभेमध्ये, सर्वांच्या समोर लढला; पण दुर्योधनाने युधिष्ठिराचा अपमान करून त्या वेळी त्याच्याशी लढला नाही.
नायोधयत्तदा तेन बलवान्वै सुयोधनः। एतस्मिन्नन्तरेऽविध्यद्बाणेनानतपर्वणा
त्या वेळी बलवान दुर्योधनाने लढाई केली नाही; तेव्हा धर्मराज युधिष्ठिराने तीक्ष्ण बाणाने दुर्योधनावर वार केला.
दुर्योधनममित्रघ्नं धर्मराजो युधिष्ठिरः। ततो दुर्योधनः क्रुद्धो दण्डाहत इवोरगः
धर्मराज युधिष्ठिराने दुर्योधन, जो शत्रूंचा नाश करणारा होता, त्याच्यावर बाण मारला; तेव्हा दुर्योधन काठीने मारलेल्या सापासारखा संतापला आणि राजावर जोर लावून पलटवार केला.
प्रत्ययुध्यत राजानं यत्नं परममास्थितः। छित्त्वा राजा धनुः सज्यं धार्तराष्ट्रस्य संयुगे
त्याने राजावर तडाखा दिला आणि प्रचंड प्रयत्न करून लढला; राजाने युद्धात धृतराष्ट्रपुत्राच्या ताणलेल्या धनुष्याला छेदले आणि त्याच्यावर बाणांचा वर्षाव केला, मग रणभूमी सोडून गेला.
अभ्यवर्षच्छरौघैस्तं स हित्वा प्राद्रवद्रणम्। दुःशासनस्तु संक्रुद्धः सहदेवेन पार्थिव
त्याच्यावर बाणांचा मारा करून तो निघून गेला; पण दु:शासन फारच संतापला आणि सहदेवासोबत युद्ध करू लागला, हे राजन.
युद्ध्वा च सुचिरं कालं सहदेवेन निर्जितः। उत्सृज्य च धनुः सङ्ख्ये जानुभ्यामवनीं गतः। उत्थाय सोऽभिदुद्राव सोसिं जग्राह चर्म च
सहदेवासोबत बरीच वेळ लढून दु:शासन हरला; त्याने युद्धात धनुष्य टाकून दिले आणि गुडघ्यावर बसला; मग उठून पुढे धावला आणि तलवार व ढाल उचलली.
विकर्णचित्रसेनाभ्यां निगृहीतश्च कौरवः। मा युद्धमिति कौरव्य ब्राह्मणेनाबलेन वै
विकर्ण आणि चित्रसेन यांनी त्या कौरवाला आवरले; आणि एका दुर्बल ब्राह्मणाने, 'युद्ध करू नका, हे कौरवा,' असे सांगितले.
दुःसहो नकुलश्चोभौ युद्धं कर्तुं समुद्यतै। तौ दृष्ट्वा कौरवा युद्धं वाक्यमूचुर्महाबलौ
दुःसह आणि नकुल दोघेही युद्धासाठी तयार होते; ते पाहून बलवान कौरवांनी असे शब्द सांगितले.
निवर्तन्तां भवन्तो वै कुतो विप्रेषु क्रूरता। दुर्बला ब्राह्मणाश्चेमे भवन्तो वै महाबलाः
'परत जा, मंडळी! ब्राह्मणांवर एवढी क्रूरता कशासाठी? हे ब्राह्मण दुर्बल आहेत आणि तुम्ही फार बलवान आहात.'
द्वावत्र ब्राह्मणौ क्रूरौ वाय्विन्द्रसदृशौ बले। ये वा के वा नमस्तेभ्यो गच्छामः स्वपुरं वयम्
'इथे दोन भयंकर ब्राह्मण आहेत, जे बळाने वाऱ्यासारखे आणि इंद्रासारखे आहेत; ते कोण असोत, त्यांना नमस्कार करून आपण आपल्या नगरात परत जाऊ.'
एवं संभाषमाणास्ते न्यवर्तन्ताथ कौरवाः। जहृषुर्ब्राह्मणास्तत्र समेतास्तत्र सङ्घशः
असे बोलून कौरव मागे फिरले; आणि तिथे जमलेले ब्राह्मण गटागटाने आनंदित झाले.
बहुशस्ते ततस्तत्र क्षत्रिया रणमूर्धनि। प्रेक्षमाणास्तथाऽतिष्ठन्ब्राह्मणांश्च समन्ततः
तेव्हा रणभूमीवर अनेक क्षत्रिय उभे राहिले होते आणि त्यांनी सर्व बाजूंनी ब्राह्मणांना वेढा घातला होता.
ब्राह्मणाश्च जयं प्राप्ताः कन्यामादाय निर्ययुः। विजिते भीमसेनेन शल्ये कर्णे च निर्जिते
भीमसेनाने विजय मिळवल्यावर आणि शल्य व कर्ण पराभूत झाल्यावर, ब्राह्मणांनी त्या कन्येला घेऊन तेथून निघून गेले.
दुर्योधने चापयाते तथा दुःशासने रणात्।' शङ्किताः सर्वराजानः परिवव्रुर्वृकोदरम्
दुर्योधन माघार गेला आणि दुःशासनही युद्धातून बाजूला झाला, तेव्हा सगळ्या राजांना भीती वाटली आणि त्यांनी भीमसेनाला वेढा घातला.
ऊचुश्च सहितास्तत्र साध्विमौ ब्राह्मणर्षभौ। विज्ञायेतां क्वजन्मानौ क्वनिवासौ तथैव च
तेव्हा तिथे जमलेले सगळे म्हणाले, "हे दोन ब्राह्मण श्रेष्ठ कोण आहेत? त्यांचा कुळ आणि कुठे राहतात ते कळू द्या."
को हि राधासुतं कर्णं शक्तो योधयितुं रणे। अन्यत्र रामाद्द्रोणाद्वा पाण्डवाद्वा किरीटिनः
राधेच्या कर्णाशी युद्धात भिडण्याची ताकद राम, द्रोण किंवा मुकुटधारी पांडव यांच्याशिवाय दुसऱ्या कोणात आहे?
कृष्णाद्वा देवकीपुत्रात्कृपाद्वापि शरद्वतः। को वा दुर्योधनं शक्तः प्रतियोथयितुं रणे
किंवा देवकीपुत्र कृष्ण, शरद्वतपुत्र कृप यांच्या व्यतिरिक्त, दुर्योधनासमोर उभे राहण्याची ताकद कोणात आहे?
तथैव मद्राधिपतिं शल्यं बलवतांवरम्। बलदेवादृते वीरात्पाण्डवाद्वा वृकोदरात्
मद्रराज शल्यासारख्या बलाढ्य वीराला बलराम किंवा पराक्रमी पांडव भीम यांच्याशिवाय दुसरा कोण पराभूत करू शकतो?
वीराद्दुर्योधनाद्वाऽन्यः शक्तः पातयितुं रणे। क्रियतामवहारोऽस्माद्युद्धाद्ब्राह्मणसंवृतात्
दुसरा कोण वीर दुर्योधनाशिवाय अशा योद्ध्याला रणात पाडू शकतो? चला, ब्राह्मणांनी वेढलेले हे युद्ध आपण सोडून जाऊया.