प्रमतिः सह पुत्रेण तथान्ये वनवासिनः। तां ते कन्यां व्यसुं दृष्ट्वा भुजंगस्य विषार्दिताम्
प्रमती आपल्या मुलासह आणि इतर वनात राहणाऱ्यांनी ती कन्या सर्पाच्या विषामुळे प्राण सोडलेली पाहिली.
रुरुदुः कृपयाऽविष्टा रुरुस्त्वार्तो बहिर्ययौ। ते च सर्वे द्विजश्रेष्ठास्तत्रैवोपाविशंस्तदा
त्यांना दया आली आणि ते रडू लागले; पण रुरू दुःखाने व्याकुळ होऊन बाहेर गेला, आणि बाकीचे सर्व श्रेष्ठ ब्राह्मण तिथेच बसून राहिले.
तेषु तत्रोपविष्टेषु ब्राह्मणेषु महात्मसु। रुरुश्चुक्रोश गहनं वनं गत्वाऽतिदुःखितः
ते महान आत्म्याचे ब्राह्मण तिथे बसले असताना, रुरू फारच दुःखी होऊन घनदाट जंगलात गेला आणि मोठ्याने रडू लागला.
शोकेनाभिहतः सोऽथ विलपन्करुणं बहु। अब्रवीद्वचनं शोचन्प्रियां स्मृत्वा प्रमद्वराम्
शोकाने पछाडलेला रुरू, आपल्या प्रिय प्रमद्वरेची आठवण काढत, फार करुण शब्दांत विलाप करू लागला.
शेते सा भुवि तन्वङ्गी मम शोकविवर्धिनी। `प्राणानपहरन्तीव पूर्णचन्द्रनिभानना
ती कृशांग कन्या जमिनीवर पडली आहे, माझ्या दुःखात भर घालत आहे; तिचे पूर्ण चंद्रासारखे मुख जणू माझे प्राणच हिरावून घेत आहे.
यदि पीनायतश्रोणी पद्मपत्रनिभेक्षणा। मुमूर्षुरपि मे प्राणानादायाशु गमिष्यति
जाड आणि भरदार कंबरेची, कमळाच्या पानासारखी डोळ्यांची ती जर मरायला निघाली असेल, तर माझे प्राण घेऊनच ती लवकर निघून जाईल का?
पितृमातृसखीनां च लुप्तपिण्डस्य तस्य मे।' बान्धवानां च सर्वेषां किं नु दुःखमतःपरम्
माझ्या वडील, आई, मित्र आणि सर्व नातेवाईकांसाठी, या प्रिय व्यक्तीच्या वियोगासारखे, तिला श्राद्ध मिळू नये इतके मोठे दुःख दुसरे कोणते असू शकते?
यदि दत्तं तपस्तप्तं गुरवो वा मया यदि। सम्यगाराधितास्तेन संजीवतु मम प्रिया
मी जर कधी काही दान दिले असेल, तप केले असेल, किंवा गुरूंना योग्य प्रकारे संतुष्ट केले असेल, तर त्या पुण्यामुळे माझी प्रिय पुन्हा जिवंत होवो.
यथा च जन्मप्रभृति यतात्माऽहं धृतव्रतः। प्रमद्वरा तथाद्यैषा समुत्तिष्ठतु भामिनी
जसा मी जन्मापासून संयमी आणि व्रतस्थ राहिलो आहे, तशीच ही तेजस्विनी प्रमद्वरा आज उठून उभी राहो.
[एवं लालप्यतस्तस्य भार्यार्थे दुःखितस्य च। देवदूतस्तदाऽभ्येत्य वाक्यमाह रुरुं वने।।]
अशा प्रकारे पत्नीच्या दुःखाने रडत असताना, त्या वेळी एक देवदूत रुरूच्या जवळ जंगलात आला आणि त्याला बोलू लागला.
कृष्णे विष्णौ हृषीकेशे लोकेशेऽसुरविद्विषि। यदि मे निश्चला भक्तिर्मम जीवतु सा प्रिया
माझी कृष्ण, विष्णू, हृषीकेश, लोकांचे स्वामी आणि असुरांचा शत्रू यांच्यावर जर अढळ भक्ती असेल, तर माझी प्रिय जिवंत होवो.
विलप्यमाने तु रुरौ सर्वे देवाः कृपान्विताः। दूतं प्रस्थापयामासुः संदिश्यास्य हितं वचः
रुरू विलाप करत असताना, सर्व देवांनी दयाळूपणाने एक दूत पाठवला आणि त्याला रुरूच्या हितासाठी योग्य शब्द सांगण्यास सांगितले.
स दूतस्त्वरितोऽभ्येत्य देवानां प्रियकृच्छुचिः। उवाच देववचनं रुरुमाभाष्य दुःखितम्
तो देवांचा शुद्ध आणि प्रिय दूत लगेच आला आणि दुःखी रुरूला देवांचे शब्द सांगितले.
देवैः सर्वैरहं ब्रह्मन्प्रेषितोऽस्मि तवान्तिकम्। त्वद्धितं त्वद्धितैरुक्तं शृणु वाक्यं द्विजोत्तम
हे ब्राह्मण, मला सर्व देवांनी तुझ्याकडे पाठवले आहे; हे द्विजश्रेष्ठ, तुझ्या हितासाठी सांगितलेले हे शब्द ऐक.
अभिधत्से ह यद्वाचा रुरो दुःखान्न तन्मृषा। न तु मर्त्यस्य धर्मात्मन्नायुरस्ति गतायुषः
रुरू, दुःखाने तू जे काही बोलतोस ते व्यर्थ नाही; पण धर्मात्मा माणसासाठी, एकदा प्राण गेले की ते परत येत नाहीत.
गतायुरेषा कृपणा गन्धर्वाप्सरसोः सुता। तस्माच्छोके मनस्तात मा कृथास्त्वं कथंचन
ही दीनवाणी, गंधर्व आणि अप्सरेची कन्या, हिचे प्राण गेले आहेत; म्हणून, प्रिय, तुझ्या मनाला दुःखाने ग्रासू देऊ नकोस.
उपायश्चात्र विहितः पूर्वं देवैर्महात्मभिः। तं यदीच्छसि कर्तुं त्वं प्राप्स्यसीह प्रमद्वराम्
पण, पूर्वी महान देवांनी एक उपाय ठरवला आहे; तो जर तुला करावासा वाटला, तर इथेच तुला प्रमद्वरा मिळू शकेल.
क उपायः कृतो देवैर्बूहि तत्त्वेन खेचर। करिष्येऽहं तथा श्रुत्वा त्रातुमर्हति मां भवान्
देवांनी ठरवलेला तो उपाय कोणता आहे, हे खरेखुरे सांग, हे आकाशचारी; मी ते ऐकून नक्की करीन—माझे रक्षण करावे हीच विनंती.
आयुषोऽर्धं प्रयच्छ त्वं कन्यायै भृगुनन्दन। एवमुत्थास्यति रुरो तव भार्या प्रयद्वरा
भृगुनंदना, तू तुझ्या आयुष्याचा अर्धा भाग या कन्येला दे. असं केल्यावर तुझी पत्नी प्रमद्वरा पुन्हा उठेल.
आयुषोऽर्धं प्रयच्छामि कन्यायै खेचरोत्तम। शृङ्गाररूपाभरणा समुत्तिष्ठतु मे प्रिया
आकाशात फिरणाऱ्यांमध्ये श्रेष्ठा, मी माझ्या आयुष्याचा अर्धा भाग या कन्येला देतो. माझी प्रिय, सौंदर्य आणि दागिन्यांनी सजलेली, ती पुन्हा उठो.
ततो गन्धर्वराजश्च देवदूतश्च सत्तमौ। धर्मराजमुपेत्येदं वचनं प्रत्यभाषताम्
मग गंधर्वांचा राजा आणि देवदूत, हे दोघेही उत्तम पुरुष, धर्मराजाजवळ गेले आणि त्यांनी हे शब्द सांगितले.
धर्मराजायुषोऽर्धेन रुरोर्भार्या प्रमद्वरा। समुत्तिष्ठतु कल्याणी मृतैवं यदि मन्यसे
धर्मराजा, जर तुला योग्य वाटत असेल, तर रुरूच्या आयुष्याचा अर्धा भाग घेऊन त्याची पत्नी प्रमद्वरा, ही शुभवती, पुन्हा उठो.
प्रमद्वरा रुरोर्भार्या देवदूत यदीच्छसि। उत्तिष्ठत्वायुषोऽर्धेन रुरोरेव समन्विता
देवदूता, जर तुला इच्छा असेल, तर रुरूची पत्नी प्रमद्वरा, रुरूच्या आयुष्याचा अर्धा भाग घेऊन पुन्हा उठो.
एवमुक्ते ततः कन्या सोदतिष्ठत्प्रमद्वरा। रुरोस्तस्यायुषोऽर्धेन सुप्तेव वरवर्णिनी
हे बोलल्यावर, प्रमद्वरा ही कन्या रुरूच्या आयुष्याच्या अर्ध्या भागाने, जणू झोपेतून उठल्यासारखी तेजस्वी रंगाने उठली.
एतद्दृष्टं भविष्ये हि रुरोरुत्तमतेजसः। आयुषोऽतिप्रवृद्धस्य भार्यार्थेऽर्धमलुप्यत
भविष्यात असं घडलं होतं की, दीर्घायुषी आणि तेजस्वी रुरूच्या आयुष्याचा अर्धा भाग त्याच्या पत्नीच्या हितासाठी कमी झाला.
तत इष्टेऽहनि तयोः पितरौ चक्रतुर्मुदा। विवाहं तौ च रेमाते परस्परहितैषिणौ
नंतर शुभ दिवशी, दोघांचे वडील आनंदाने विवाह लावून दिला, आणि ते दोघेही एकमेकांच्या कल्याणासाठी एकमेकात रमले.
स लब्ध्वा दुर्लभां भार्यां पद्मकिञ्जल्कसुप्रभाम्। व्रतं चक्रे विनाशाय जिह्मगानां धृतव्रतः
रुरूला कमळाच्या केसरासारखी तेजस्वी, दुर्मिळ पत्नी मिळाली. त्याने वाकड्या जीवांचा नाश करण्याचा दृढ संकल्प केला.
स दृष्ट्वा जिह्मगान्सर्वांस्तीव्रकोपसमन्वितः। अभिहन्ति यथासत्त्वं गृह्य प्रहरणं सदा
तो जेव्हा जेव्हा वाकडे जीव पाहायचा, तेव्हा प्रचंड रागाने, शस्त्र घेऊन, त्यांना आपल्या शक्तीनुसार मारायचा.
स कदाचिद्वनं विप्रो रुरुरभ्यागमन्महत्। शयानं तत्र चापश्यड्डुण्डुभं वयसान्वितम्
एकदा, रुरू हा ब्राह्मण मोठ्या जंगलात गेला आणि तिथे त्याने वयस्क ḍुंडुभा झोपलेला पाहिला.
तत उद्यम्य दम्डं स कालदण्डोपमं तदा। जिघांसुः कुपितो विप्रस्तमुवाचाथ डुण्डुभः
तेव्हा, काळाच्या दंडासारखा दंड उचलून, रागाने मारण्याच्या उद्देशाने, त्या ब्राह्मणाने ḍुंडुभाला विचारले.