एकचक्रां ततो गत्वा प्रवृत्तिं प्रददुः पुरे। ततः सहस्रशो राजन्नरा नगरवासिनः
मग ते एकचक्रा नगरीत गेले आणि ही बातमी सर्वत्र पसरवली. त्यानंतर हजारो नगरवासी तिथे गोळा झाले.
तत्राजग्मुर्बकं द्रष्टुं सस्त्रीवृद्धकुमारकाः। ततस्ते विस्मिताः सर्वे कर्म दृष्ट्वाऽतिमानुषम्। दैवतान्यर्चयाञ्चक्रुः प्रार्थितानि पुरा भयात्
तेथे पुरुष, स्त्रिया, वृद्ध आणि मुले बकाला पाहायला आले. सगळ्यांना हे अतिमानवी कृत्य पाहून आश्चर्य वाटलं आणि त्यांनी पूर्वी भीतीने ज्या देवांची प्रार्थना केली होती, त्यांची पूजा केली.
ततः प्रगणयामासुः कस्य वारोऽद्य भोजने। ज्ञात्वा चागम्य तं विप्रं पप्रच्छुः सर्व एव ते
मग त्यांनी त्या दिवशी जेवणाचा नंबर कुणाचा आहे ते मोजायला सुरुवात केली. कळल्यावर, सगळे मिळून त्या ब्राह्मणाकडे विचारायला गेले.
एवं पृष्टः स बहुशो रक्षमाणश्च पाण्डवान्। उवाच नागरान्सर्वानिदं विप्रर्षभस्तदा
अशा प्रकारे वारंवार विचारणा होत असताना, पांडवांचे रक्षण करत, त्या श्रेष्ठ ब्राह्मणाने सर्व नगरवासीयांना उत्तर दिलं.
आज्ञापितं मामशने रुदन्तं सह बन्धुभिः। ददर्श ब्राह्मणः कश्चिन्मन्त्रसिद्धो महामनाः
मी आणि माझे नातेवाईक स्मशानात रडत असताना, मंत्रविद्या संपन्न आणि मोठ्या मनाचा एक ब्राह्मण मला पाहायला आला.
परिपृच्छ्य स मां पूर्वं परिक्लेशं पुरस्य च। अब्रवीद्ब्राह्मणश्रेष्ठो विश्वास्य प्रहसन्निव
त्याने आधी माझ्या दुःखाची आणि नगरातील हालअपेष्टांची विचारपूस केली. मग, माझ्यावर विश्वास बसल्यावर, तो श्रेष्ठ ब्राह्मण हसत-हसत बोलू लागला.
प्रापयिष्याम्यहं तस्मा अन्नमेतद्दुरात्मने। मन्निमित्तं भयं चापि न कार्यमिति चाब्रवीत्
त्याने सांगितले, 'हे अन्न मी त्या दुष्टाकडे पोहोचवीन; माझ्या बाबतीत तुला काहीही भीती बाळगू नको.'
स तदन्नमुपादाय गतो बकवनं प्रति। तेन नूनं भवेदेतत्कर्म लोकहितं कृतम्
तो ते अन्न घेऊन बकाच्या अरण्याकडे गेला. या कृतीमुळे नक्कीच लोकांच्या भल्यासाठी एक मोठे काम घडले.
ततस्ते ब्राह्मणाः सर्वे क्षत्रियाश्च सुविस्मिताः। वैश्याः शूद्राश्च मुदिताश्चक्रुर्ब्रह्ममहं तदा
तेव्हा सर्व ब्राह्मण, क्षत्रिय, वैश्य आणि शूद्र आश्चर्यचकित आणि आनंदित झाले आणि त्यांनी तेव्हा एक मोठा ब्राह्मणांचा उत्सव साजरा केला.
ततो जानपदाः सर्वे आजग्मुर्नगरं प्रति। तमद्भुततमं द्रष्टुं पार्थास्तत्रैव चावसन्
यानंतर, सगळ्या प्रदेशातील लोक त्या अद्भुत घडलेल्या गोष्टी पाहण्यासाठी नगरात आले, आणि पृथा-पुत्र तिथेच राहिले.
वेत्रकीयगृहे सर्वे परिवार्य वृकोदरम्। विस्मयादभ्यगच्छन्त भीमं भीमपराक्रमम्
सर्वांनी विटकरीच्या घरात वृषोदराला वेढा घातला आणि भयंकर सामर्थ्य असलेल्या भीमाजवळ ते आश्चर्याने आले.
न वै न संभवेत्सर्वं ब्राह्मणेषु महात्मसु। इति सत्कृत्य तं पौराः परिवव्रुः समन्ततः
महान आत्मा असलेल्या ब्राह्मणांकडून काहीही अशक्य नाही, असे मानून, नगरातील लोकांनी त्याचा सन्मान केला आणि सर्व बाजूंनी त्याला घेरले.
अयं त्राता हि खेदानां पितेव परमार्थतः। अस्य शुश्रूषवः पादौ परिचर्य उपास्महे
हा खरोखरच सर्व दुःखांचा निवारण करणारा आहे, जसा खरा अर्थाने वडील असतो. त्याची सेवा करण्याची इच्छा ठेवून आम्ही त्याचे पाय पूजतो.
पशुमद्दधिमनच्चास्य वारं भक्तमुपाहरन्। तस्मिन्हते ते पुरुषा भीताः समनुबोधनाः
त्याला वारंवार मांस, दही आणि भात असे जेवण आणून दिले. पण त्या वधेनंतर ते लोक घाबरलेले आणि अस्वस्थ झाले.
ततः संप्राद्रवन्पार्थाः सह मात्रा परन्तपाः। आगच्छन्नेकचक्रां ते गाण्डवाः संशितव्रताः
मग पार्थ आणि त्यांची आई सर्वजण निघून गेले; ते गांधारवंशीय, दृढ व्रती, एकचक्रा नगरीकडे गेले.
वैदिकाध्ययने युक्ता जटिला ब्रह्मचारिणः। अवसंस्ते च तत्रापि ब्राह्मणस्य निवेशने। मात्रर सहैकचक्रायां दीर्घकालं सहोषिताः
वेदाध्ययनात मग्न, जटाधारी आणि ब्रह्मचर्याचे पालन करणारे, ते तिथेही ब्राह्मणाच्या घरी राहिले आणि आपल्या आईसह एकचक्रा नगरीत दीर्घकाळ वास्तव्य केले.
ब्राह्मण उवाच
ब्राह्मण म्हणाला:
ते तथा पुरुषव्याघ्रा निहत्य बकराक्षसम्। अत ऊर्ध्वं ततो ब्रह्मन्किमकुर्वत पाण्डवाः
त्या पुरूषसिंहांनी बक राक्षसाचा वध केल्यानंतर, पुढे पांडवांनी काय केले, हे ब्राह्मण?
तत्रैव न्यवसन्राजन्निहत्य बकराक्षसम्। अधीयानाः परं ब्रह्म ब्राह्मणस्य निवेशने
बक राक्षसाचा वध करून, ते तिथेच ब्राह्मणाच्या घरी राहू लागले आणि परम वेदाचे अध्ययन करू लागले.
ततः कतिपयाहस्य ब्राह्मणः संशितव्रतः। प्रतिश्रयार्थी तद्वेश्म ब्राह्मणस्याजगाम ह
काही दिवसांनी, एक दृढव्रती ब्राह्मण त्या ब्राह्मणाच्या घरी निवाऱ्याच्या शोधात आला.
स म्यक् पूजयित्वा तं विप्रं विप्रर्षभस्तदा। ददौ प्रतिश्रयं तस्मै सदा सर्वातिथिव्रतः
त्या वेळी, त्या श्रेष्ठ ब्राह्मणाने त्याचे योग्य स्वागत केले आणि सर्व पाहुण्यांची सेवा करण्याचा व्रत असलेल्या त्या ब्राह्मणाने त्याला निवारा दिला.
ततस्ते पाण्डवाः सर्वे सह कुन्त्या नरर्षभाः। उपासाञ्चक्रिरे विप्रं कथयन्तं कथाः शुभाः
मग सर्व पांडव आणि कुंती, हे नरश्रेष्ठ, त्या ब्राह्मणाच्या सेवा करू लागले आणि तो शुभ गोष्टी सांगू लागला.
कथयामास देशांश्च तीर्थानि सरितस्तथा। राज्ञश्च विविधाश्चर्यान्देशांश्चैव पुराणि च
त्याने त्या प्रदेशांची, तीर्थांची, नद्यांची आणि राजांच्या विविध अद्भुत गोष्टींची, तसेच प्राचीन देशांचीही कथा सांगितली.
स तत्राकथयद्विप्रः कथान्ते जनमेजय। पञ्चालेष्वद्भुताकारं याज्ञसेन्याः स्वयंवरम्
कथांच्या शेवटी त्या ऋषीने जनमेजयाला पंचाळ देशात याज्ञसेनीच्या अद्भुत स्वयंवराची गोष्ट सांगितली.
धृष्टद्युम्नस्य चोत्पत्तिमुत्पत्तिं च शिखण्डिनः। अयोनिजत्वं कृष्णाया द्रुपदस्य महामखे
त्याने धृष्टद्युम्नाचा जन्म, शिखंडीचा जन्म, कृष्णेचा अनोखा जन्म आणि द्रुपदाच्या मोठ्या यज्ञाची कथा सांगितली.
तदद्भुततमं श्रुत्वा लोके तस्य महात्मनः। विस्तरेणैव पप्रच्छुः कथां ते पुरुषर्षभाः
त्या महात्म्याच्या अद्भुत गोष्टी ऐकून त्या श्रेष्ठ पुरुषांनी ती कथा सविस्तर सांगावी अशी विनंती केली.
कथं द्रुपदपुत्रस्य धृष्टद्युम्नस्य पावकात्। वेदीमध्याच्च कृष्णायाः संभवः कथमद्भुतः
द्रुपदपुत्र धृष्टद्युम्न अग्नीतून कसा जन्मला आणि कृष्णेचा अद्भुत जन्म वेदीतून कसा झाला हे कसे घडले?
कथं द्रोणान्महेष्वासात्सर्वाण्यस्त्राण्यशिक्षत। `धृष्टद्युम्नो महेष्वासः कथं द्रोणस्य मृत्युदः।' कथं विप्र सखायौ तौ भिन्नौ कस्य कृतेन वा
धृष्टद्युम्न या महान धनुर्धराने द्रोणाकडून सर्व अस्त्रविद्या कशी शिकली आणि तो द्रोणाचा मृत्यू कसा झाला? हे ऋषी, ते दोघे मित्र कसे वेगळे झाले आणि त्याचे कारण काय होते?
एवं तैश्चोदितो राजन्स विप्रः पुरुषर्षभैः। कथयामास तत्सर्वं द्रौपदीसंभवं तदा
राजा, त्या श्रेष्ठ पुरुषांनी विचारल्यावर त्या ऋषीने त्या वेळी द्रौपदीच्या जन्माची संपूर्ण कथा सांगितली.
गङ्गाद्वारं प्रति महान्बभूवर्षिर्महातपाः। भरद्वाजो महाप्राज्ञः सततं संशितव्रतः
गंगाद्वारावर मोठा पाऊस झाला आणि भरद्वाज नावाचा अत्यंत बुद्धिमान व नेहमीच कठोर व्रत करणारा ऋषी तिथे होता.