अर्जुनेनैवमुक्तस्तु भीमो रोषाज्ज्वलन्निव। बलमाहारयामास यद्वायोर्जगतः क्षये
अर्जुनाने असे म्हटल्यावर, भीम प्रचंड रागाने पेटून उठला आणि जणू काही जगाचा अंत घडवायचा आहे, अशा ताकदीने आपली शक्ती एकवटली.
ततस्तस्याम्बुदाभस्य भीमो रोषात्तु रक्षसः। अत्क्षिप्याभ्रामयद्देहं तूर्णं शतगुणं तदा
मग भीमाने, ढगासारख्या काळ्या देह असलेल्या त्या राक्षसाला रागाने पकडले आणि शंभरपट बळ लावून त्याला वेगाने फिरवले.
इति चोवाच संक्रुद्धो भ्रामयन्राक्षसीं तनुम्। भीमसेनो महाबाहुरभिगर्जन्मुहुर्मुहुः
आणि तो राक्षसाचा देह फिरवत असताना, बलवान भीमसेन संतापाने पुन्हा पुन्हा मोठ्याने गर्जना करू लागला.
नरमांसैर्वृथा पुष्टो वृथा वृद्धो वृथामतिः। वृथामरणमर्हस्त्वं वृथाद्य न भविष्यसि
तू व्यर्थ माणसांचे मांस खाऊन वाढलास, व्यर्थ बळवान झालास, तुझा विचारही व्यर्थ आहे. तुला व्यर्थ मृत्यूच शोभतो, आणि आज तू संपून जाशील.
क्षेममद्य करिष्यामि यथा वनमकण्टकम्। न पुनर्मानुषान्हत्वा भक्षयिष्यसि राक्षस
आज मी हे जंगल काट्याकुट्यांशिवाय सुरक्षित करीन. आता पुढे कधीही तू माणसांना मारून खाणार नाहीस, राक्षसा.
इत्युक्त्वा भीमसेनस्तं निष्पिष्य धरणीतले। बाहुभ्यामवपीड्याशु पशुमारममारयत्
असे म्हणून, भीमसेनाने त्याला जमिनीवर दाबले, आपल्या बाहूंनी घट्ट पकडून पटकन त्याचा जीव घेतला, जसा एखाद्या जनावराचा वध करावा.
स मार्यमाणो भीमेन ननाद विपुलं स्वनम्। पूरयंस्तद्वनं सर्वं जलार्द्रे इव दुन्दुभिः
भीमाने त्याला जेरबंद करताच, त्याने मोठ्याने डराव डराव ओरडले, जणू काही पाण्यात भिजलेल्या नगाऱ्यासारखा तो आवाज सगळ्या जंगलात घुमला.
बाहुभ्यां योक्त्रयित्वा तं बलवान्पाण्डुनन्दनः। `समुद्धाम्य शिरश्चास्य सग्रीवं तदपाहरत्
पांडूचा बलवान पुत्र भीमाने आपल्या हातांनी त्याला आवळून धरले, मग त्याला उचलून त्याचे मानेसकट डोके तोडून टाकले.
ततो भित्त्वा शिरश्चास्य सग्रीवं तदुदाक्षिपत्। तस्य निष्कर्णनयनं निर्जिह्वं रुधिरोक्षितम्
मग त्याचे मानेसकट डोके छाटून, कान फाटलेले, डोळे काढलेले, जीभ कापलेली आणि रक्ताने माखलेले ते डोके दूर फेकून दिले.
प्राविद्धं भीमसेनेन शिरो विदशनं बभौ। प्रसारितभुजोद्धृष्टो भिन्नमांसत्वगन्तरः
भीमसेनाने फेकलेले ते डोके, मोठे दात बाहेर आलेले, अंगावरील मांस आणि कातडी फाटलेली, हात पसरलेले, फारच भयंकर दिसत होते.
कबन्धभूतस्तत्रासीद्दनुर्वज्रहतो तथा। हिडिम्बं निहतं दृष्ट्वा संहृष्टास्ते तरस्विनः
तो राक्षस जणू वज्राघाताने पडलेला धडासारखा पडला होता. हिडिंबा मारला गेल्याचे पाहून ते सगळे पराक्रमी आनंदित झाले.
हिडिम्बा सा च संप्रेक्ष्य निहतं राक्षसं रणे। अदृश्याश्चैव ये स्वस्स्थाः समेताः सर्षिचारणाः
हिडिंबेची बहीण, रणांगणात मारलेला राक्षस पाहून, आणि तिथे असलेले अदृश्य ऋषी व चारण हे सगळे—
पूजयन्ति स्म तं हृष्टाः साधुसाध्विति पाण्डवम्। भ्रातरश्चापि संहृष्टा युधिष्ठिरपुरोगमाः
ते आनंदाने 'शाबास, शाबास!' असे म्हणत पांडवांचे कौतुक करू लागले. युधिष्ठिराच्या पुढे असलेले त्याचे भाऊही आनंदित झाले.
अपूजयन्नरव्याघ्रं भीमसेनमरिन्दमम्।' अभिपूज्य महात्मानं भीमं भीमपराक्रमम्। पुनरेवार्जुनो वाक्यमुवाचेदं वृकोदरम्
सर्वांनी भीमसेनाचा, शत्रूंचा संहार करणारा, पुरुषांमध्ये वाघासारखा असलेल्या, मोठ्या आत्म्याच्या भीमाचा सन्मान केला. त्यानंतर अर्जुनाने पुन्हा व्रिकदराला असे म्हटले.
अदूरे नगरं मन्ये वनादस्मादहं विभो। शीघ्रं गच्छाम भद्रं ते न नो विद्यात्सुयोधनः
हे महाबळवान, मला वाटते या जंगलापासून फार दूर नाही असे एक नगर आहे. आपण लवकर जाऊया—तुझ्या कल्याणासाठी—जेणेकरून दुर्योधन आपल्याला सापडू नये.
ततः सर्वे तथेत्युक्त्वा मात्रा सह महारथाः। प्रययुः पुरुषव्याघ्रा हिडिम्बा चैव राक्षसी
मग सर्व महाबली, आईसह, 'तसेच करू' असे म्हणाले आणि निघाले. पुरुषांमध्ये वाघासारखे असलेले पांडव आणि हिडिंबा राक्षसीही त्यांच्यासोबत होती.
सा तानेवापतत्तूर्णं भगिनी तस्य रक्षसः। अब्रुवाणा हिडिम्बा तु राक्षसी पाण्डवान्प्रति
त्या राक्षसाची बहीण, हिडिंबा, काहीही न बोलता, पांडवांकडे झपाट्याने आली.
अभिवाद्य ततः कुन्तीं धर्मराजं च पाण्डवम्। अभिपूज्य ततः सर्वान्भीमसेनमभाषत
तिने प्रथम कुंती आणि धर्मराज युधिष्ठिर यांना वंदन केले, मग सर्वांचा सन्मान करून भीमसेनाशी बोलू लागली.
अहं ते दर्शादेव मन्मथस्य वशं गता। क्रूरं भ्रातृवचो हित्वा सा त्वामेवानिरुन्धती
मी तुला पाहिल्यापासूनच प्रेमाच्या वशीत गेले आहे. माझ्या क्रूर भावाचे म्हणणे मी टाकून दिले आणि तुझ्यापासून स्वतःला रोखू शकले नाही.
राक्षसे रौद्रसङ्काशे तवापश्यं विचेष्टितम्। अहं शुश्रूषुरिच्छेयं तव गात्रं निषेवितुम्
राक्षसासारखी तुझी भीषण कृत्ये मी पाहिली, पण तरीही मी तुझी सेवा करावी, तुझ्या शरीराची सेवा करावी अशी माझी इच्छा आहे.
स्मरन्ति वैरं रक्षांसि मायामाश्रित्य मोहिनीम्। हिडिम्बे व्रज पन्थानं त्वमिमं भ्रातृसेवितम्
राक्षस लोक मायावी जादूने शत्रुत्व लक्षात ठेवतात. हिडिंबे, तू तुझ्या भावाने नेहमी येणारा हा रस्ता सोडून जा.
क्रुद्धोऽपि पुरुषव्याघ्र भीम मा स्म स्त्रियं वधीः। शरीरगुप्त्यभ्यधिकं धर्मं गोपाय पाण्डव
हे पुरुषांमध्ये वाघासारख्या भीमा, जरी तू रागावला असलास तरी स्त्रीला मारू नकोस; शरीराच्या रक्षणापेक्षा मोठा धर्म पाळ, हे पांडवा.
वधाभिप्रायमायान्तमवधीस्त्वं महाबलम्। रक्षसस्तस्य भगिनी किं नः क्रुद्धा करिष्यति
तू मारण्याच्या हेतूने आलेल्या त्या बलाढ्य राक्षसाचा वध केला आहेस; त्याची बहीण रागावली तरी आमचं काय वाईट करणार?
हिडिम्बा तु ततः कुन्तीमभिवाद्य कृताञ्जलिः। युधिष्ठिरं तु कौन्तेयमिदं वचनमब्रवीत्
मग हिडिंबा, हात जोडून कुंतीला वंदन करून, कुंतीपुत्र युधिष्ठिराला असे म्हणाली.
आर्ये जानासि यद्दुःखमिह स्त्रीणामनङ्गजम्। तदिदं मामनुप्राप्तं भीमसेनकृते शुभे
माऊली, स्त्रियांना प्रेमामुळे जे दुःख होतं, ते तुला माहीत आहे. तेच दुःख मला भीमसेनामुळे आलं आहे, हे शुभ्रवर्णे.
सोढं तत्परमं दुःखं मया कालप्रतीक्षया। सोऽयमभ्यागतः कालो भविता मे सुखोदयः
मी ते मोठं दुःख वेळ येईपर्यंत सहन केलं; आता तो वेळ आला आहे, आणि माझ्या आयुष्यात सुखाचा दिवस उगवेल.
मया ह्युत्सृज्य सुहृदः स्वधर्मं स्वजनं तथा। वृतोऽयं पुरुषव्याघ्रस्तव पुत्रः पतिः शुभे
मी माझे मित्र, आपला धर्म आणि आप्तसंबंध सोडून, तुझा पुत्र, पुरुषांमध्ये वाघासारखा असलेला, यालाच पती म्हणून निवडलं आहे, हे शुभ्रवर्णे.
वीरेणाऽहं तथाऽनेन त्वया चापि यशस्विनी। प्रत्याख्याता न जीवामि सत्यमेतद्ब्रवीमि ते
जर या वीराने आणि तुझ्यासारख्या कीर्तिवंत स्त्रीने मला नाकारलं, तर मी जगणार नाही; हे मी तुला खरं सांगते.
यदर्हसि कृपां कर्तुं मयि त्वं वरवर्णिनि। मत्वा मूढेति तन्मां त्वं भक्ता वाऽनुगतेति वा
हे सुंदरवर्णिनी, तू मला मूर्ख समजलीस किंवा भक्त म्हणून मानलीस, तरी माझ्यावर कृपा करावी, एवढीच माझी विनंती आहे.
भर्त्राऽनेन महाभागे संयोजय सुतेन ह। समुपादाय गच्छेयं यथेष्टं देवरूपिणम्। पुनश्चैवानयिष्यामि विस्रम्भं कुरु मे शुभे
हे महाभाग्यवती, तुझ्या पुत्राशी माझं लग्न लावून दे. मग मी त्याला घेऊन जिथे हवं तिथे जाईन, देवासारखा मानून, आणि पुन्हा त्याला परत आणीन. माझ्यावर विश्वास ठेव, हे शुभ्रवर्णे.