चिरायमाणां मां ज्ञात्वा ततः स पुरुषादकः। स्वयमेवागतो हन्तुमिमान्सर्वांस्तवात्मजान्
मी उशीर करतेय हे कळल्यावर, तो नरभक्षक स्वतःच तुझे सर्व पुत्र मारायला आला.
स तेन मम कान्तेन तव पुत्रेण धीमता। बलादितो विनिष्पिष्य व्यपनीतो महात्मना
पण तुझ्या प्रिय, बुद्धिमान मुलाने, त्याला शक्तीने हरवून दूर फेकून दिलं.
विकर्षन्तौ महावेगौ गर्जमानौ परस्परम्। पश्यैवं युधि विक्रान्तावेतौ च नरराक्षसौ
हे बघ, हे दोघे—पुरुष आणि राक्षस—मोठ्या वेगाने एकमेकांना ओढत आणि गर्जना करत, धाडसीपणे लढत आहेत.
तस्याः श्रुत्वैव वचनमुत्पपात युधिष्ठिरः। अर्जुनो नकुलश्चैव सहदेवश्च वीर्यवान्
तिचं बोलणं ऐकताच, युधिष्ठिर, अर्जुन, नकुल आणि पराक्रमी सहदेव उभे राहिले.
तौ ते ददृशुरासक्तौ विकर्षन्तौ परस्परम्। काङ्क्षमाणौ जयं चैव सिंहाविव बलोत्कटौ
त्यांनी पाहिलं की ते दोघे एकमेकांना घट्ट धरून, ओढत आहेत आणि विजयासाठी उत्सुक आहेत, जणू काही दोन सिंह शक्तीने भिडले आहेत.
अथान्योन्यं समाश्लिष्य विकर्षन्तौ पुनःपुनः। दावाग्निधूमसदृशं चक्रतुः पार्थिवं रजः
मग, एकमेकांना वारंवार घट्ट धरून आणि ओढत, त्यांनी जणू काही जंगलातील आगीच्या धुरासारखी धूळ उडवली.
वसुधारेणुसंवीतौ वसुधाधरसन्निभौ। बभ्राजतुर्यथा शैलौ नीहारेणाभिसंवृतौ
मातीच्या धुळीत झाकले गेलेले, पृथ्वीप्रमाणे भासणारे, ते दोघे धुक्यात लपलेल्या दोन डोंगरांसारखे चमकत होते.
राक्षसेन तदा भीमं क्लिश्यमानं निरीक्ष्य च। उवाचेदं वचः पार्थः प्रहसञ्छनकैरिव
राक्षसाने भीमाला त्रास देताना पाहून, पार्थाने हलकेसे हसत असे शब्द सांगितले.
भीम माभैर्महाबाहो न त्वां बुध्यामहे वयम्। समेतं भीमरूपेण रक्षसा श्रमकर्शिताः
भीम, घाबरू नकोस, बलवान बाहू असलेल्या भीमा. आम्ही इतके थकून गेलो आहोत की, तू खरंच भीम आहेस की भीमाच्या रूपात एखादा राक्षस आहे, हे आम्हाला कळत नाही.
साहाय्येऽस्मि स्थितः पार्थ पातयिष्यामि राक्षसम्। नकुलः सहदेवश्च मातरं गोपयिष्यतः
पार्था, मी तुझ्या मदतीसाठी तयार आहे; हा राक्षस मी पाडीन. नकुल आणि सहदेव आपली आई सांभाळतील.
उदासीनो निरीक्षस्व न कार्यः संभ्रमस्त्वया। न जात्वयं पुनर्जीवेन्मद्बाह्वन्तरमागतः
तू शांतपणे पाहा, घाई करू नकोस. माझ्या बाहूंमध्ये अडकलेला हा राक्षस कधीच जिवंत सुटणार नाही.
भुजयोरन्तरं प्राप्तो भीमसेनस्य राक्षसः। अमृत्वा पार्थवीर्येण मृतो मा भूदिति ध्वनिः
भीमसेनाच्या बाहूंमध्ये आलेला हा राक्षस पार्थाच्या बळामुळे मरण पावला आहेच; यात शंका नाही.
अयमस्मांस्तु नो हन्याज्जातु पार्थ राक्षसः। जीवन्तं न प्रमोक्ष्यामि मा भैषीर्भरतर्षभ
पार्था, हा राक्षस आपल्याला कधीच मारू शकणार नाही. मी त्याला जिवंत सोडणार नाही; म्हणून, हे भरतश्रेष्ठ, घाबरू नकोस.
पूर्वरात्रे प्रयुक्तोऽसि भीम क्रूरेण रक्षसा। क्षपा व्युष्टा न चेदानीं समाप्तोसीन्महारणः
भीमा, रात्रीच्या सुरुवातीला या क्रूर राक्षसाने तुझ्यावर हल्ला केला. जर रात्र संपली नसती, तर हे मोठे युद्ध अजूनही चालू राहिले असते.
किमेनन चिरं भीम जीवता पापरक्षसा। गन्तव्ये न चिरं स्थातुमिह शक्यमरिन्दम
भीमा, हा दुष्ट राक्षस अजून किती काळ जिवंत राहणार? शत्रूंचा नाश करणारा, त्याला इथे जास्त वेळ थांबता येणार नाही.
पुरा संरज्यते प्राची पुरा सन्ध्या प्रवर्तते। रौद्रे मुहूर्ते रक्षांसि प्रबलानि भवन्त्युत
पूर्व दिशेला उजाडायच्या आधी, पहाट येण्याच्या आधी, या भयंकर वेळी राक्षसांचे बळ फार वाढते.
त्वरस्व भीम मा क्रीड जहि रक्षो विभीषणम्। पुरा विकुरुते मायां भुजयोः सारमर्पय
भीमा, लवकर कर, खेळू नकोस; हा भयंकर राक्षस काही जादू करण्याच्या आधीच त्याचा नाश कर—आपली सारी ताकद बाहूंमध्ये एकवट.
माहात्म्यमात्मनो वेत्थ नराणां हितकाम्यया। रक्षो जहि यथा शक्रः पुरा वृत्रं महाबलम्
तुला स्वतःच्या सामर्थ्याची जाणीव आहे, आणि तू लोकांच्या भल्यासाठीच वागतोस. जसा इंद्राने पूर्वी बलाढ्य वृत्राचा वध केला, तसाच हा राक्षस मार.
अथवा मन्यसे भारं त्वमिमं राक्षसं युधि। आतिष्ठे तव साहाय्यं शीघ्रमेव तु हन्यताम्
किंवा, तुला हा राक्षस युद्धात फार मोठा वाटत असेल, तर मी तुझ्या जागी लढून त्याचा लवकरच नाश करीन.
अथवा त्वहमेवैनं हनिष्यामि वृकोदर। कृतकर्मा परिश्रान्तः साधु तावदुपारम
नाहीतर, वृकोदर, मीच स्वतः त्याचा वध करतो. तू आपले कर्तव्य पार पाडलेस आणि दमलास—आता थोडा विसावा घे.
अर्जुनेनैवमुक्तस्तु भीमो रोषाज्ज्वलन्निव। बलमाहारयामास यद्वायोर्जगतः क्षये
अर्जुनाने असे म्हटल्यावर, भीम प्रचंड रागाने पेटून उठला आणि जणू काही जगाचा अंत घडवायचा आहे, अशा ताकदीने आपली शक्ती एकवटली.
ततस्तस्याम्बुदाभस्य भीमो रोषात्तु रक्षसः। अत्क्षिप्याभ्रामयद्देहं तूर्णं शतगुणं तदा
मग भीमाने, ढगासारख्या काळ्या देह असलेल्या त्या राक्षसाला रागाने पकडले आणि शंभरपट बळ लावून त्याला वेगाने फिरवले.
इति चोवाच संक्रुद्धो भ्रामयन्राक्षसीं तनुम्। भीमसेनो महाबाहुरभिगर्जन्मुहुर्मुहुः
आणि तो राक्षसाचा देह फिरवत असताना, बलवान भीमसेन संतापाने पुन्हा पुन्हा मोठ्याने गर्जना करू लागला.
नरमांसैर्वृथा पुष्टो वृथा वृद्धो वृथामतिः। वृथामरणमर्हस्त्वं वृथाद्य न भविष्यसि
तू व्यर्थ माणसांचे मांस खाऊन वाढलास, व्यर्थ बळवान झालास, तुझा विचारही व्यर्थ आहे. तुला व्यर्थ मृत्यूच शोभतो, आणि आज तू संपून जाशील.
क्षेममद्य करिष्यामि यथा वनमकण्टकम्। न पुनर्मानुषान्हत्वा भक्षयिष्यसि राक्षस
आज मी हे जंगल काट्याकुट्यांशिवाय सुरक्षित करीन. आता पुढे कधीही तू माणसांना मारून खाणार नाहीस, राक्षसा.
इत्युक्त्वा भीमसेनस्तं निष्पिष्य धरणीतले। बाहुभ्यामवपीड्याशु पशुमारममारयत्
असे म्हणून, भीमसेनाने त्याला जमिनीवर दाबले, आपल्या बाहूंनी घट्ट पकडून पटकन त्याचा जीव घेतला, जसा एखाद्या जनावराचा वध करावा.
स मार्यमाणो भीमेन ननाद विपुलं स्वनम्। पूरयंस्तद्वनं सर्वं जलार्द्रे इव दुन्दुभिः
भीमाने त्याला जेरबंद करताच, त्याने मोठ्याने डराव डराव ओरडले, जणू काही पाण्यात भिजलेल्या नगाऱ्यासारखा तो आवाज सगळ्या जंगलात घुमला.
बाहुभ्यां योक्त्रयित्वा तं बलवान्पाण्डुनन्दनः। `समुद्धाम्य शिरश्चास्य सग्रीवं तदपाहरत्
पांडूचा बलवान पुत्र भीमाने आपल्या हातांनी त्याला आवळून धरले, मग त्याला उचलून त्याचे मानेसकट डोके तोडून टाकले.
ततो भित्त्वा शिरश्चास्य सग्रीवं तदुदाक्षिपत्। तस्य निष्कर्णनयनं निर्जिह्वं रुधिरोक्षितम्
मग त्याचे मानेसकट डोके छाटून, कान फाटलेले, डोळे काढलेले, जीभ कापलेली आणि रक्ताने माखलेले ते डोके दूर फेकून दिले.
प्राविद्धं भीमसेनेन शिरो विदशनं बभौ। प्रसारितभुजोद्धृष्टो भिन्नमांसत्वगन्तरः
भीमसेनाने फेकलेले ते डोके, मोठे दात बाहेर आलेले, अंगावरील मांस आणि कातडी फाटलेली, हात पसरलेले, फारच भयंकर दिसत होते.