तस्याभिद्रवतस्तूर्णं भीमो भीमपराक्रमः। वेगेन प्रहितं बाहुं निजग्राह हसन्निव
तो वेगाने झडप घालत असताना, भीमाने आपल्या प्रचंड बळाने त्याचा हात हसतच पकडला.
निगृह्य तं बलाद्भीमो विस्फुरन्तं चकर्ष ह। तस्माद्देशाद्धनूंष्यष्टौ सिंहः क्षुद्रमृगं यथा
भीमाने त्याला बळाने आवळून, तो झगडत असताना, सिंह जसा लहान प्राण्याला ओढतो तसा, त्या जागेतून ओढून नेले.
ततः स राक्षसः क्रुद्धः पाण्डवेन बलार्दितः। भीमसेनं समालिङ्ग्य व्यनदद्भैरवं रवम्
तेव्हा तो राक्षस पांडवाच्या बळाने त्रस्त होऊन रागावला, भीमसेनाला घट्ट मिठी मारली आणि भीषण गर्जना केली.
पुनर्भीमो बलादेनं विचकर्ष महाबलः। मा शब्दः सुखसुप्तानां भ्रातॄणां मे भवेदिति
पुन्हा भीमाने आपल्या प्रचंड बळाने त्याला ओढले, मनात विचार केला की, 'माझे भाऊ गाढ झोपले आहेत, त्यांना काही आवाजाने त्रास होऊ नये.'
हस्ते गृहीत्वा तद्रक्षो दूरमन्यत्र नीतवान्। पृच्छे गृहीत्वा तुण्डेन गरुडः पन्नगं यथा
मग भीमाने त्या राक्षसाला हातात पकडून दूर कुठेतरी नेले, जसे गरुडाने सापाला चोचीत धरून उडवून नेले.
अन्योन्यं तौ समासाद्य विचकर्षतुरोजसा। हिडिम्बो भीमसेनश्च विक्रमं चक्रतुः परम्
दोघेही एकमेकांसमोर येऊन मोठ्या ताकदीने झुंजू लागले; हिडिंबा आणि भीमसेन यांनी अपार शौर्य दाखवले.
बभञ्जतुस्तदा वृक्षाँल्लताश्चाकर्षतुस्तदा। मत्ताविव चं संरब्धौ वारणौ षष्टिहायनौ
त्यावेळी त्यांनी झाडे मोडली, वेलींना ओढून फेकले, दोघेही उन्मत्त हत्तींसारखे संतापलेले आणि बेभान झाले होते.
पादपानुद्धरन्तौ तावूरुवेगेन वेगितौ। स्फोटयन्तौ लताजालान्यूरुभ्यां गृह्य सर्वशः
दोघांनी आपल्या जाडजूड मांडीच्या जोरावर झाडे उपटली, वेल्यांचे जाळे फाडले आणि सगळ्या वेलींना पायात पकडले.
वित्रासयन्तौ तौ शब्दैः सर्वतो मृगपक्षिणः। बलेन बलिनौ मत्तावन्योन्यवधकाङ्क्षिणौ
त्यांच्या गर्जना आणि आवाजाने सर्व दिशांना पशुपक्षी घाबरून गेले; दोघेही बलवान आणि उन्मत्त, एकमेकांचा नाश करण्यासाठी झुंजत होते.
भीमराक्षसयोर्युद्धं तदाऽवर्तत दारुणम्। पुरा देवासुरे युद्धे वृत्रवासवयोरिव
त्या वेळी भीम आणि राक्षस यांच्यात भयंकर युद्ध सुरू झाले, जणू काही पूर्वी देव-दानवांच्या युद्धात वृत आणि इंद्र यांच्यातील लढाईसारखे.
भङूक्त्वा वृक्षान्महाशाखांस्ताडयामासतुः क्रुधा। सालतालतमालाम्रवटार्जुनविभीतकान्
रागाच्या भरात त्यांनी मोठ्या फांद्यांची झाडे मोडली आणि साल, ताड, तमाळ, आंबा, वड, अर्जुन आणि विभीतक यांची झाडे एकमेकांवर फेकली.
न्यग्रोधप्लक्षखर्जूरपनसानश्मकण्टकान्। एतानन्यान्महावृक्षानुत्खाय तरसाऽखिलान्
त्यांनी वड, पिंपळ, खजूर, फणस, अश्मक आणि काटेरी झाडेही उपटली, आणि इतर सर्व मोठी झाडेही जोरात उपटून फेकली.
उत्क्षिप्यान्योन्यरोषेण ताडयामासतू रणे। यदाऽभवद्वनं सर्वं निर्वृक्षं वृक्षसङ्कुलम्
एकमेकांवर रागाने ती झाडे फेकली, आणि अखेर जिथे घनदाट जंगल होते, तिथे एकही झाड शिल्लक राहिले नाही.
तदा शिलाश्च कुञ्जांश्च वृक्षान्कण्टकिनस्तथा। ततस्तौ गिरिशृङ्गाणि पर्वतांश्चाभ्रलेलिहान्
मग त्यांनी दगड, झुडपे आणि काटेरी झाडे फेकली; त्यानंतर ढगांना स्पर्श करणारी डोंगरशिखरे आणि पर्वतही एकमेकांवर फेकली.
शैलांश्च गण्डपाषाणानुत्खायादाय वैरिणौ। चिक्षेपतुरुपर्याजावन्योन्यं विजयेषिणौ
दोन्ही शत्रूंनी मोठाले दगड आणि शिळा उपटून घेतल्या आणि विजय मिळवण्यासाठी एकमेकांवर फेकल्या.
तद्वनं परितः पञ्चयोजनं निर्महीरुहम्। निर्लतागुल्मपाषाणं निर्मृगं चक्रतुर्भृशम्
त्यांनी त्या जंगलाचे पाच योजनांपर्यंतचे सर्व झाडे, वेल, झुडपे, दगड आणि प्राणी पूर्णपणे नाहीसे केले.
तयोर्युद्धेन राजेन्द्र तद्वनं भीमरक्षसोः। मुहूर्तेनाभवत्कूमर्पृष्ठवच्छ्लक्ष्णमव्ययम्
राजा, त्या भीम आणि राक्षसाच्या युद्धामुळे ते जंगल क्षणातच मुलाच्या खेळण्यासारखे गुळगुळीत आणि सपाट झाले.
ऊरुबाहुपरिक्लेशात्कर्षन्तावितरेतरम्। उत्कर्षन्तौ विकर्षन्तौ प्रकर्षन्तौ परस्परम्
मांडी आणि हाताच्या कष्टाने दोघेही एकमेकांना ओढू लागले, झुंजत, खेचत आणि जोर लावत एकमेकांशी भिडले.
तौ स्वनेन विना राजन्गर्जन्तौ च परस्परम्। पाषाणसंघट्टनिभैः प्रहारैरभिजघ्नतुः
राजा, दुसरा कुठलाही आवाज नव्हता, फक्त दोघे एकमेकांवर गरजत होते आणि त्यांच्या प्रहारांचा आवाज दगडांच्या धडकेतल्या गजरासारखा होता.
अन्योन्यं च समालिङ्ग्य विकर्षन्तौ परस्परम्। बाहुयुद्धमभूद्धोरं बलिवासवयोरिव। युद्धसंरम्भनिर्गच्छत्फूत्काररवनिस्वनम्
एकमेकांना घट्ट मिठी मारून, खेचत आणि झुंजत होते; त्यांचे हातांचे युद्ध अत्यंत भयंकर होते, जणू बळी आणि इंद्र यांच्यातील झुंज, आणि त्या युद्धाच्या रागातून त्यांच्या गर्जना आणि आरोळ्या घुमत होत्या.
तयोः शब्देन महता विबुद्धास्ते नरर्षभाः। सह मात्रा च ददृशुर्हिडिम्बामग्रतःस्थिताम्
त्यांच्या मोठ्या आवाजाने जागे होऊन, त्या श्रेष्ठ पुरुषांनी आणि त्यांच्या आईने, समोर उभी असलेली हिडिंबा पाहिली.
प्रबुद्धास्ते हिडिम्बाया रूपं दृष्ट्वातिमानुषम्। विस्मिताः पुरुषव्याघ्रा बभूवुः पृथया सह
हिडिंबाचे माणसाच्या पलीकडचे रूप पाहून, पृथेसह वाघासारखे ते पुरुष आश्चर्यचकित झाले.
ततः कुन्ती समीक्ष्यैनां विस्मिता रूपसंपदा। उवाच मधुरं वाक्यं सान्त्वपूर्वमिदं शैनः
मग कुंतीने तिच्याकडे पाहून, तिच्या सौंदर्याने चकित होऊन, गोड आणि धीर देणारे शब्द बोलले.
कस्य त्वं सुरगर्भाभे कावाऽसि वरवर्णिनि। केन कार्येण संप्राप्ता कुतश्चागमनं तव
तू कोण आहेस, देवतेसारखी दिसणारी? कोणाची मुलगी आहेस, सुंदर वर्णाच्या स्त्री? कोणत्या कारणासाठी आली आहेस आणि कुठून आली आहेस?
यदि वाऽस्य वनस्य त्वं देवता यदि वाऽप्सराः। आचक्ष्व मम तत्सर्वं किमर्थं चेह तिष्ठसि
जर तू या जंगलातील एखादी देवता असशील, किंवा अप्सरा असशील, तर मला सर्व काही सांग, आणि इथे का उभी आहेस तेही सांग.
यदेतत्पश्यसि वनं नीलमेघनिं महत्। निवासो राक्षसस्यैष हिडिम्बस्य ममैव च
हे मोठं, काळ्या मेघासारखं जंगल जे तू पाहतेस, ते राक्षस हिडिंबाचं आणि माझंही निवासस्थान आहे.
तस्य मां राक्षसेन्द्रस्य भगिनीं विद्दि भामिनि। भ्रात्रा संप्रेषितामार्ये त्वां सपुत्रां जिघांसता
सुंदरी, मला त्या राक्षसाधिपतीची बहीण समज. माझ्या भावाने, जो तुला आणि तुझ्या मुलांना मारण्याचा विचार करतो, त्याने मला इथे पाठवलं आहे.
क्रूरबुद्धेरहं तस्य वचनादागता त्विह। अद्राक्षं नवहेमाभं तव पुत्रं महाबलम्
त्याच्या क्रूर मनामुळे मी त्याच्या सांगण्यावरून इथे आले. पण मी तुझ्या मुलाला, नव्या सोन्यासारखा तेजस्वी आणि बलवान, पाहिलं.
ततोऽहं सर्वभूतानां भावे विचरता शुभे। चोदिता तव पुत्रार्थं मन्मथेन वशानुगा
मग, शुभे, सर्व प्राण्यांमध्ये वावरणारी मी, तुझ्या मुलासाठी प्रेमाने बांधली गेले.
ततो वृतो मया भर्ता तव पुत्रो महाबलः। अपनेतुं च यतितो न चैव शकितो मया
म्हणून मी तुझ्या बलवान मुलाला पती म्हणून निवडलं, आणि दूर राहायचा प्रयत्न केला, पण ते माझ्या हातून झालं नाही.