लोहिताक्षो महाबाहुरूर्ध्वकेशो महाननः। मेघसङ्घातवर्ष्मा च तीक्ष्णदंष्ट्रो भयानकः
त्याचे डोळे लाल, हात मोठे, केस उभे, तोंड मोठं, ढगांच्या राशीसारखा देह, तीक्ष्ण दात आणि भयंकर रूप होतं.
तलं तलेन संहत्य बाहू विक्षिप्य चासकृत्। उद्वृत्तनेत्रः संक्रुद्धो दन्तान्दन्तेषु निष्कुषन्
तो हातावर हात आपटत होता, पुन्हा पुन्हा हात हलवत होता, डोळे रागाने मोठे झाले होते आणि दातांवर दात घासत होता.
कोऽद्य मे भोक्तुकामस्य विघ्नं चरति दुर्मतिः। न बिभेति हिडिम्बी च प्रेषिता किमनागता
आज कोण हा मूर्ख माझ्या जेवणात अडथळा आणतोय? हिडिंबीला भीती वाटत नाही, ती पाठवली होती — मग ती परत का आली नाही?
तमापतन्तं दृष्ट्वै तथा विकृतदर्शनम्। हिडिम्बोवाच वित्रस्ता भीमसेनमिदं वचः
तो असा भयंकर रूप घेऊन धावत येताना पाहून, घाबरलेल्या हिडिंबीने भीमसेनाला हे शब्द सांगितले.
आपतत्येष दुष्टात्मा संक्रुद्धः पुरुषादकः। साऽहं त्वां भ्रातृभिः सार्धं यद्ब्रवीमि तथा कुरु
हा दुष्ट, रागावलेला माणसं खाणारा राक्षस धावत येतोय; म्हणून मी जे सांगते ते तुझ्या भावांसह कर.
अहं कामगमा वीर रक्षोबलसमन्विता। आरुहेमां मम श्रोणिं नेष्यामि त्वां विहायसा
वीर, माझ्यात राक्षसी शक्ती आहे, मी इच्छेनुसार जाऊ शकते; माझ्या कमरेवर ये बस, मी तुला आकाशातून घेऊन जाईन.
प्रबोधयैतान्संसुप्तान्मातरं च परन्तप। सर्वानेव गमिष्याभि गृहीत्वा वो विहायसा
शत्रूंचा संहार करणाऱ्या, या झोपलेल्या सर्वांना आणि तुझ्या आईलाही जागं कर. मी तुम्हा सगळ्यांना घेऊन आकाशातून निघून जाईन.
मा भैस्त्वं पृथुसुश्रोणि नैष कश्चिन्मयि स्थिते। अहमेनं हनिष्यामि पश्यन्त्यास्ते सुमध्यमे
पृथुला कंबरेची सुंदरी, मी इथे असताना तुला काहीच भीती वाटू नये. सडपातळ कंबरेच्या स्त्री, मी या राक्षसाचा तुझ्या डोळ्यांसमोरच नाश करीन.
नायं प्रतिबलो भीरु राक्षसापसदो मम। सोढुं युधि परिस्पन्दमथवा सर्वराक्षसाः
भीतीने थरथरणाऱ्या, हा राक्षस माझ्या बळाला युद्धात तोंड देऊ शकत नाही, आणि बाकीचे सगळे राक्षस मिळूनही हे शक्य नाही.
पश्य बाहू सुवृत्तौ मे हस्तिहस्तनिभाविमौ। ऊरू परिघसङ्काशौ संहतं चाप्युरो महत्
माझ्या हातांकडे बघ, ते हत्तीच्या सोंडेप्रमाणे मजबूत आणि गोल आहेत. माझ्या मांड्या लोखंडी गजासारख्या आहेत आणि छातीही मोठी व एकसंध आहे.
विक्रमं मे यथेन्द्रस्य साऽद्य द्रक्ष्यसि शोभने। माऽवमंस्थाः पृथुश्रोणि मत्वा मामिह मानुषम्
सुंदर स्त्री, आज तू माझं पराक्रम इंद्रासारखं पाहशील. पृथुला कंबरेच्या, मला फक्त माणूस समजून कमी लेखू नकोस.
नावमन्ये नरव्याघ्र त्वामहं देवरूपिणम्। दृष्टप्रभावस्तु मया मानुषेष्वेव राक्षसः
माणसांत वाघासारख्या, देवासारखा दिसणाऱ्या तुला मी कमी लेखत नाही. पण या राक्षसाचं सामर्थ्य मी माणसांत पाहिलं आहे.
तथा संजल्पतस्तस्य भीमसेनस्य भारत। वाचः शुश्राव ताः क्रुद्धो राक्षसः पुरुषादकः
भारत, भीमसेन असं बोलत असताना, रागाने पेटलेल्या नरभक्षक राक्षसाने त्याचे शब्द ऐकले.
अवेक्षमाणस्तस्याश्च हिडिम्बो मानुषं वपुः। स्रग्दामपूरितशिखां समग्रेन्दुनिभाननाम्
तिच्याकडे पाहताना, हिडिंबाने तिचं मानवी रूप पाहिलं, केसात फुलांच्या माळा आणि दागिन्यांनी सजलेलं, तिचं चेहरा पूर्ण चंद्रासारखा तेजस्वी होता.
सुभ्रूनासाक्षिकेशान्तां सुकुमारनखत्वचम्। सर्वाभरणसंयुक्तां सुसूक्ष्माम्बरधारिणीम्
सुंदर भुवया, नाक, डोळे आणि केस, नाजूक नखं आणि त्वचा, सर्व प्रकारच्या दागिन्यांनी सजलेली, आणि अत्यंत सूक्ष्म वस्त्र घातलेली.
तां तथा मानुषं रूपं बिभ्रतीं सुमनोहरम्। पुंस्कामां शङ्कमानश्च चुक्रोध पुरुषादकः
ती असं सुंदर मानवी रूप धारण करून उभी असलेली पाहून, आणि तिला पुरुषाची इच्छा आहे असं वाटून, नरभक्षक राक्षस रागावला.
संक्रुद्धो राक्षसस्तस्या भगिन्याः कुरुसत्तम। उत्फाल्य विपुले नेत्रे ततस्तामिदमब्रवीत्
कुरुकुळातील श्रेष्ठ, बहिणीवर फारच रागावून, त्या राक्षसाने मोठ्या डोळ्यांनी तिला पाहिलं आणि म्हणाला—
को हि मे भोक्तुकामस्य विघ्नं चरति दुर्मतिः। न बिभेषि हिडिम्बे किं मत्कोपाद्विप्रमोहिता
जेव्हा मी खाण्याच्या इच्छेने आहे, तेव्हा माझ्या आड येणारा हा दुष्ट कोण? हिडिंबा, तुला माझी भीती वाटत नाही का? की माझ्या रागामुळे तू गोंधळली आहेस?
धिक्त्वामसति पुंस्कामे मम विप्रियकारिणि। पूर्वेषां राक्षसेन्द्राणां सर्वेषामयशस्करि
असती, पुरुषाची इच्छा करणारी, माझ्या मनाविरुद्ध वागणारी, तुझ्यावर लाज आहे. तू पूर्वीच्या सर्व राक्षस राजांचं नाव खराब करतेस.
यानिमानाश्रिताऽकार्षीर्विप्रियं समुहन्मम। एष तानद्य वै सर्वान्हनिष्यामि त्वया सह
तू माझ्या संरक्षणाखाली असणाऱ्यांना एकत्र करून माझ्या विरुद्ध वागलीस, म्हणून आज मी त्यांना आणि तुलाही संपवीन.
एवमुक्त्वा हिडिम्बां स हिडिम्बो लोहितेक्षणः। वधायाभिपपातैनान्दन्तैर्दन्तानुपस्पृशन्
असं म्हणून, रक्तबंबाळ डोळ्यांचा हिडिंबा हिडिंबेकडे मारायला झेपावला, आणि दातांवर दात घासत पुढे गेला.
गर्जन्तमेवं विजने भीमसेनोऽभिवीक्ष्य तम्। रक्षन्प्रबोधं भ्रातॄणां मातुश्च परवीरहा
जंगलात तो राक्षस मोठ्याने गर्जना करत असताना, शत्रूंचा नाश करणारा भीमसेन आपल्या भावंडांना आणि आईला जागं करण्याची काळजी घेत होता.
तमापतान्तं संप्रेक्ष्य भीमः प्रहरतां वरः। भर्त्सयामास तेजस्वी तिष्ठतिष्ठेति चाब्रवीत्
तो राक्षस धावत येताना पाहून, योद्ध्यांत श्रेष्ठ असलेल्या भीमाने, जोमाने त्याला झापलं आणि 'थांब, थांब!' असं म्हटलं.
भीमसेनस्तु तं दृष्ट्वा राक्षसं प्रहसन्निव। भगिनीं प्रति सङ्क्रुद्धमिदं वचनमब्रवीत्
भीमसेनाने तो राक्षस पाहिला आणि जणू हसतच, आपल्या रागावलेल्या बहिणीला हे शब्द सांगितले.
किं ते हिडिम्ब एतैर्वा सुखसुप्तैः प्रबोधितैः। मामासादय दुर्बुद्धे तरसा त्वं नराशन
हिड़िंबा, हे लोक गाढ झोपेत असताना त्यांना उठवून तुला काय मिळणार आहे? अरे नरभक्षक, तुझ्या वाईट बुद्धीने माझ्यावरच जोरात हल्ला कर.
मय्येव प्रहरैहि त्वं न स्त्रियं हन्तुमर्हसि। विशेषतोऽनपकृते परेणापकृते सति
फक्त माझ्यावरच वार कर, स्त्रीला मारू नकोस. विशेषतः तिने काहीही चुकीचे केले नाही, आणि चूक दुसऱ्याची असताना तिला त्रास देऊ नकोस.
न हीयं स्ववशा बाला कामयत्यद्य मामिह। चोदितैषा ह्यनङ्गेन शरीरान्तरचारिणा
ही तरुणी स्वतःच्या इच्छेने काही करत नाही, तिला आज माझी इच्छा नाही. ती तर कामदेवाच्या प्रभावाने, जो शरीरात वावरतो, त्याने प्रवृत्त झाली आहे.
भगिनी तव दुर्वृत्त रक्षसां वै यशोहर। त्वन्नियोगेन चैवेयं रूपं मम समीक्ष्य च
अरे वाईट स्वभावाच्या, तुझी बहीण राक्षसांमध्ये निंदा मिळवणारी आहे. तुझ्या सांगण्यावरून आणि माझं रूप पाहूनच तिला माझी इच्छा निर्माण झाली आहे.
कामयत्यद्य मां भीरुस्तव नैषापराध्यति। अनङ्गेन कृते दोषे नेमां गर्हितुमर्हसि
ती घाबरून आज माझी इच्छा धरते आहे, हे तुझ्यामुळेच. तिची काहीही चूक नाही. दोष कामदेवाचा आहे, म्हणून तिला दोष देऊ नकोस.
मयि तिष्ठति दुष्टात्मन्न स्त्रियं हन्तुमर्हसि। संगच्छस्व मया सार्धमेकेनैको नराशन
मी इथे असताना, अरे दुष्ट, स्त्रीला मारू नकोस. एकटा माझ्याशीच सामना कर, नरभक्षक, एकावर एक.