एष ज्येष्ठो मम भ्राता मान्यः परमको गुरुः। अनिविष्टो हि तन्नाहं परिविद्यां कथंचन
हा माझा मोठा भाऊ आहे, माननीय आणि सर्वांत मोठा गुरु आहे; तो इथे असताना मी कधीही योग्यतेच्या विरुद्ध काही करू शकत नाही.
मातरं भ्रातरं ज्येष्ठं कनिष्ठानपरानपि। परित्यजेत कोन्वद्य प्रभवन्निह राक्षसि
शक्तिशाली राक्षसी, आज कोण आई, मोठा भाऊ, लहान भाऊ किंवा इतर नातेवाईकांना सोडून देईल?
को हि सुप्तानिमान्भ्रातॄन्दत्त्वा राक्षसभोजनम्। मातरं च नरो गच्छेत्कामार्त इव मद्विधः
माझ्यासारखा वासनेने चाललेला कोण माणूस आपल्या झोपलेल्या भावांना राक्षसांच्या तोंडी देईल आणि आईलाही सोडून जाईल?
एकं त्वां मोक्षयिष्यामि सह मात्रा परन्तप। सोदरानुत्सृजैनांस्त्वमारोह जघनं मम
परंतप, मी फक्त तुला आणि माझ्या आईला वाचवीन; पण भावांना सोडू नकोस — माझ्या कमरेवर ये बस.
नाहं जीवितुमाशंसे भ्रातॄनुत्सृज्य राक्षसि। यथाश्रद्धं व्रजैका हि विप्रियं मे प्रभाषसे
राक्षसी, भावांना सोडून मी जगण्याची आशा करत नाही; तुला जसं वाटतं तसं जा, कारण तू मला नकोसं बोलतेस.
यत्ते प्रियं तत्करिष्ये सर्वानेतान्प्रबोधय। मोक्षयिष्याम्यहं कामं राक्षसात्पुरुषादकात्
तुला जे हवंय ते मी करीन; सर्वांना जागं कर, मी नक्कीच त्यांना माणसं खाणाऱ्या राक्षसापासून वाचवीन.
सुखसुप्तान्वने भ्रातॄन्मातरं चैव राक्षसि। न भयाद्बोधयिष्यामि भ्रातुस्तव दुरात्मनः
राक्षसी, मी माझ्या भावांना आणि आईला, जे वनात शांत झोपले आहेत, तुझ्या दुष्ट भावाच्या भीतीने जागं करणार नाही.
न हि मे राक्षसा भीरु सोढुं शक्ताः पराक्रमम्। न मनुष्या न गन्धर्वा न यक्षाश्चारुलोचने
भीतीने थरथरणाऱ्या सुंदर डोळ्यांच्या राक्षसी, राक्षस, माणसं, गंधर्व किंवा यक्ष — यांपैकी कोणीही माझ्या सामर्थ्याला तोंड देऊ शकत नाही.
गच्छ वा तिष्ठ वा भद्रे यद्वा पीच्छसि तत्कुरु। तं वा प्रेषय तन्वङ्गि भ्रातरं पुरुषादकम्
सौम्ये, तुला हवं तसं जा किंवा थांब, किंवा जे वाटतं ते कर; किंवा तुझा माणसं खाणारा भाऊ, तो पाठव.
तां विदित्वा चिरगतां हिडिम्बो राक्षसेश्वरः। अवतीर्य द्रुमात्तस्मादाजगामाशु पाण्डवान्
ती खूप वेळ गेली हे ओळखून, राक्षसांचा राजा हिडिंबाने झाडावरून खाली उतरून पांडवांकडे पटकन धाव घेतली.
लोहिताक्षो महाबाहुरूर्ध्वकेशो महाननः। मेघसङ्घातवर्ष्मा च तीक्ष्णदंष्ट्रो भयानकः
त्याचे डोळे लाल, हात मोठे, केस उभे, तोंड मोठं, ढगांच्या राशीसारखा देह, तीक्ष्ण दात आणि भयंकर रूप होतं.
तलं तलेन संहत्य बाहू विक्षिप्य चासकृत्। उद्वृत्तनेत्रः संक्रुद्धो दन्तान्दन्तेषु निष्कुषन्
तो हातावर हात आपटत होता, पुन्हा पुन्हा हात हलवत होता, डोळे रागाने मोठे झाले होते आणि दातांवर दात घासत होता.
कोऽद्य मे भोक्तुकामस्य विघ्नं चरति दुर्मतिः। न बिभेति हिडिम्बी च प्रेषिता किमनागता
आज कोण हा मूर्ख माझ्या जेवणात अडथळा आणतोय? हिडिंबीला भीती वाटत नाही, ती पाठवली होती — मग ती परत का आली नाही?
तमापतन्तं दृष्ट्वै तथा विकृतदर्शनम्। हिडिम्बोवाच वित्रस्ता भीमसेनमिदं वचः
तो असा भयंकर रूप घेऊन धावत येताना पाहून, घाबरलेल्या हिडिंबीने भीमसेनाला हे शब्द सांगितले.
आपतत्येष दुष्टात्मा संक्रुद्धः पुरुषादकः। साऽहं त्वां भ्रातृभिः सार्धं यद्ब्रवीमि तथा कुरु
हा दुष्ट, रागावलेला माणसं खाणारा राक्षस धावत येतोय; म्हणून मी जे सांगते ते तुझ्या भावांसह कर.
अहं कामगमा वीर रक्षोबलसमन्विता। आरुहेमां मम श्रोणिं नेष्यामि त्वां विहायसा
वीर, माझ्यात राक्षसी शक्ती आहे, मी इच्छेनुसार जाऊ शकते; माझ्या कमरेवर ये बस, मी तुला आकाशातून घेऊन जाईन.
प्रबोधयैतान्संसुप्तान्मातरं च परन्तप। सर्वानेव गमिष्याभि गृहीत्वा वो विहायसा
शत्रूंचा संहार करणाऱ्या, या झोपलेल्या सर्वांना आणि तुझ्या आईलाही जागं कर. मी तुम्हा सगळ्यांना घेऊन आकाशातून निघून जाईन.
मा भैस्त्वं पृथुसुश्रोणि नैष कश्चिन्मयि स्थिते। अहमेनं हनिष्यामि पश्यन्त्यास्ते सुमध्यमे
पृथुला कंबरेची सुंदरी, मी इथे असताना तुला काहीच भीती वाटू नये. सडपातळ कंबरेच्या स्त्री, मी या राक्षसाचा तुझ्या डोळ्यांसमोरच नाश करीन.
नायं प्रतिबलो भीरु राक्षसापसदो मम। सोढुं युधि परिस्पन्दमथवा सर्वराक्षसाः
भीतीने थरथरणाऱ्या, हा राक्षस माझ्या बळाला युद्धात तोंड देऊ शकत नाही, आणि बाकीचे सगळे राक्षस मिळूनही हे शक्य नाही.
पश्य बाहू सुवृत्तौ मे हस्तिहस्तनिभाविमौ। ऊरू परिघसङ्काशौ संहतं चाप्युरो महत्
माझ्या हातांकडे बघ, ते हत्तीच्या सोंडेप्रमाणे मजबूत आणि गोल आहेत. माझ्या मांड्या लोखंडी गजासारख्या आहेत आणि छातीही मोठी व एकसंध आहे.
विक्रमं मे यथेन्द्रस्य साऽद्य द्रक्ष्यसि शोभने। माऽवमंस्थाः पृथुश्रोणि मत्वा मामिह मानुषम्
सुंदर स्त्री, आज तू माझं पराक्रम इंद्रासारखं पाहशील. पृथुला कंबरेच्या, मला फक्त माणूस समजून कमी लेखू नकोस.
नावमन्ये नरव्याघ्र त्वामहं देवरूपिणम्। दृष्टप्रभावस्तु मया मानुषेष्वेव राक्षसः
माणसांत वाघासारख्या, देवासारखा दिसणाऱ्या तुला मी कमी लेखत नाही. पण या राक्षसाचं सामर्थ्य मी माणसांत पाहिलं आहे.
तथा संजल्पतस्तस्य भीमसेनस्य भारत। वाचः शुश्राव ताः क्रुद्धो राक्षसः पुरुषादकः
भारत, भीमसेन असं बोलत असताना, रागाने पेटलेल्या नरभक्षक राक्षसाने त्याचे शब्द ऐकले.
अवेक्षमाणस्तस्याश्च हिडिम्बो मानुषं वपुः। स्रग्दामपूरितशिखां समग्रेन्दुनिभाननाम्
तिच्याकडे पाहताना, हिडिंबाने तिचं मानवी रूप पाहिलं, केसात फुलांच्या माळा आणि दागिन्यांनी सजलेलं, तिचं चेहरा पूर्ण चंद्रासारखा तेजस्वी होता.
सुभ्रूनासाक्षिकेशान्तां सुकुमारनखत्वचम्। सर्वाभरणसंयुक्तां सुसूक्ष्माम्बरधारिणीम्
सुंदर भुवया, नाक, डोळे आणि केस, नाजूक नखं आणि त्वचा, सर्व प्रकारच्या दागिन्यांनी सजलेली, आणि अत्यंत सूक्ष्म वस्त्र घातलेली.
तां तथा मानुषं रूपं बिभ्रतीं सुमनोहरम्। पुंस्कामां शङ्कमानश्च चुक्रोध पुरुषादकः
ती असं सुंदर मानवी रूप धारण करून उभी असलेली पाहून, आणि तिला पुरुषाची इच्छा आहे असं वाटून, नरभक्षक राक्षस रागावला.
संक्रुद्धो राक्षसस्तस्या भगिन्याः कुरुसत्तम। उत्फाल्य विपुले नेत्रे ततस्तामिदमब्रवीत्
कुरुकुळातील श्रेष्ठ, बहिणीवर फारच रागावून, त्या राक्षसाने मोठ्या डोळ्यांनी तिला पाहिलं आणि म्हणाला—
को हि मे भोक्तुकामस्य विघ्नं चरति दुर्मतिः। न बिभेषि हिडिम्बे किं मत्कोपाद्विप्रमोहिता
जेव्हा मी खाण्याच्या इच्छेने आहे, तेव्हा माझ्या आड येणारा हा दुष्ट कोण? हिडिंबा, तुला माझी भीती वाटत नाही का? की माझ्या रागामुळे तू गोंधळली आहेस?
धिक्त्वामसति पुंस्कामे मम विप्रियकारिणि। पूर्वेषां राक्षसेन्द्राणां सर्वेषामयशस्करि
असती, पुरुषाची इच्छा करणारी, माझ्या मनाविरुद्ध वागणारी, तुझ्यावर लाज आहे. तू पूर्वीच्या सर्व राक्षस राजांचं नाव खराब करतेस.
यानिमानाश्रिताऽकार्षीर्विप्रियं समुहन्मम। एष तानद्य वै सर्वान्हनिष्यामि त्वया सह
तू माझ्या संरक्षणाखाली असणाऱ्यांना एकत्र करून माझ्या विरुद्ध वागलीस, म्हणून आज मी त्यांना आणि तुलाही संपवीन.