क्रूरो मानुषमांसादो महावीर्यपराक्रमः। प्रावृड्जलधरश्यामः पिङ्गाक्षो दारुणाकृतिः
तो अत्यंत क्रूर, माणसाचं मांस खाणारा, मोठ्या ताकदीचा आणि पराक्रमी, पावसाळी ढगासारखा काळा, पिंगट डोळ्यांचा आणि भयंकर दिसणारा होता.
दष्ट्राकरालवदनः करालो भीमदर्शनः। लम्बस्फिग्लम्बजठरो रक्तश्मश्रुशिरोरुहः
त्याचा चेहरा भयंकर, सुळ्यांसारखे दात, अंगावर काटा येईल असं रूप, मोठं पोट आणि ढुंगण लोंबकळलेलं, केस आणि दाढी रक्तासारखी लाल.
महावृक्षगलस्कन्धः शङ्कर्णो विभीषणः। यदृच्छया तानपश्यत्पाण्डुपुत्रान्महारथान्
महाकाय, झाडासारखा खांदा असलेला शंकर्णो विभीषण, योगायोगाने त्या महाबलवान पांडवांना पाहतो.
विरूपरूपः पिङ्गाक्षः करालो घोरदर्शनः। पिशितेप्सुः क्षुधार्तश्च जिघ्रन्गन्धं यदृच्छया
त्याचा रूप विचित्र, डोळे पिंगट, चेहरा भयंकर आणि भीतीदायक, मांसाची इच्छा असलेला, प्रचंड भुकेने व्याकुळ, तो अचानक माणसाचा वास घेतो.
ऊर्ध्वाङ्गुलिः स कण्डूयन्धुन्वन्रूक्षाञ्शिरोरुहान्। जृम्भमाणो महावक्त्रः पुनःपुनरवेक्ष्य च
तो बोटं वर करून अंग खाजवत, खरखरीत केस हलवत, मोठ्या तोंडाने जांभई देत, पुन्हा पुन्हा आजूबाजूला पाहतो.
हृष्टो मानुषमांसस्य महाकायो महाबलः। आघ्राय मानुषं गन्धं भगिनीमिदमब्रवीत्
माणसाच्या मांसाचा वास लागल्यावर तो आनंदित झाला, त्याचा देह मोठा आणि बलवान, त्याने तो वास खोल श्वासाने घेतला आणि आपल्या बहिणीला म्हणाला.
उपपन्नं चिरस्याद्य भक्ष्यं मम मनःप्रियम्। जिघ्रतः प्रस्रुता स्नेहाज्जिह्वा पर्येति मे मुखात्
आज खूप दिवसांनी मला मनापासून आवडणारे आणि योग्य असे अन्न मिळाले; वास घेताना माझी जीभ लोभाने तोंडातून बाहेर येते.
अष्टौ दंष्ट्राः सुतीक्ष्णाग्राश्चिरस्यापातदुःसहाः। देहेषु मज्जयिष्यामि स्निग्धेषु पिशितेषु च
माझ्या आठ, टोकदार आणि धारदार दातांनी मी त्यांच्या शरीरात आणि मऊ मांसात खोलवर घुसवीन.
आक्रम्य मानुषं कण्ठमाच्छिद्य धमनीमपि। उष्णं नवं प्रपास्यामि फेनलिं रुधिरं बहु
माणसाचा गळा पकडून, नळी कापून, मी गरम, ताजं, फेसाळ रक्त भरपूर प्यायचं ठरवलं आहे.
गच्छ जानीहि के त्वेते शेरते वनमाश्रिताः। मानुषो बलवान्गन्धो घ्राणं तर्पयतीव मे
जा, शोधून काढ की हे कोण आहेत जे या जंगलात झोपले आहेत; माणसाचा बलवान वास माझ्या नाकाला फारच सुखावतोय.
हत्वैतान्मानुषान्सर्वानानयस्व ममान्तिकम्। अस्मद्विषयसुप्तेभ्यो नैतेभ्यो भयमस्ति ते
हे सगळे माणसं मार आणि माझ्याजवळ घेऊन ये; आपल्या प्रदेशात झोपणाऱ्यांना तुझं काहीही भीती नाही.
एषामुत्कृत्य मांसानि मानुषाणां यथेष्टतः। भक्षयिष्याव सहितौ कुरु पूर्णं वचो मम
या माणसांचं मांस आपल्या इच्छेप्रमाणे फाडून, आपण दोघं मिळून खाऊ; माझं सांगितलेलं पूर्ण कर.
भक्षयित्वा च मांसानि मानुषाणां प्रकामतः। नृत्याव सहितावावां दत्ततालावनेकशः
माणसाचं मांस मनसोक्त खाल्ल्यावर, आपण दोघं मिळून पुन्हा पुन्हा टाळ्या वाजवत नाचूया.
एवमुक्ता हिडिम्बा तु हिडिम्बेन महावने। भ्रातुर्वचनमाज्ञाय त्वरमाणेव राक्षसी
महाजंगलात भीमाच्या या बोलण्यावर, तिच्या भावाचं आज्ञा ऐकून, हिडिंबा राक्षसी लगेच निघाली.
आप्लुत्याप्लुत्य च तरूनगच्छत्पाण्डवान्प्रति।' जगाम तत्र यत्र स्म शेरते पाण्डवा वने
ती झाडावरून झाडावर उड्या मारत पांडवांकडे गेली आणि जिथे पांडव जंगलात झोपले होते तिथे पोहोचली.
ददर्श तत्र सा गत्वा पाण्डवान्पृथया सह। शयानान्भीमसेनं च जाग्रतं त्वपराजितम्
तिथे तिने पृथेसह पांडवांना झोपलेले पाहिले आणि भीमसेन, जो अजिंक्य होता, तो जागा होता.
उपास्यमानान्भीमेन रूपयौवनशालिनः। सुकुमारांश्च पार्थान्सा व्यायामेन च कर्शितान्
तिने पाहिलं की भीम त्यांच्या सेवेत आहे, सुंदर आणि तरुण पांडव, कोमल आणि श्रमाने थकलेले आहेत.
दुःखेन संप्रयुक्तांश्च सहज्येष्ठान्प्रमाथिनः। रौद्री सती राजपुत्रं दर्शनीयप्रदर्शनम्
ती पाहते की ते दुःखाने ग्रस्त आहेत, त्यांचे थोर भाऊ, पराक्रमी आणि राजस, आणि तो राजपुत्र देखण्या रूपाचा आहे.
दृष्ट्वैव भीमसेनं सा सालस्कन्धमिवोद्यतम्। राक्षसी कामयामास रूपेणाप्रतिमं भुवि
भीमसेनला पाहताच, जो झाडाच्या खांद्यासारखा उंच होता, त्या राक्षसीला त्याच्यावर प्रेम जडलं; पृथ्वीवर त्याच्या रूपाला तोड नव्हती.
अन्तर्गतेन मनसा चिन्तयामास राक्षसी'। अयं श्यामो महाबाहुः सिंहस्कन्धो महाद्युतिः
मनातल्या मनात ती राक्षसी विचार करू लागली — 'हा काळा, मोठ्या बाहूंचा, सिंहासारख्या खांद्याचा, तेजस्वी पुरुष...'
कम्बुग्रीवः पुष्कराक्षो भर्ता युक्तो भवेन्मम। नाहं भ्रातृवचो जातु कुर्यां क्रूरमसांप्रतम्
माझा नवरा शंखासारखा गळा असलेला, कमळासारखी डोळे असलेला आणि योग्य असावा; मी कधीच माझ्या भावाने सांगितलेली निर्दयी आज्ञा पाळणार नाही.
पतिस्नेहोऽतिबलवान्न तथा भ्रातृसौहृदम्। मुहूर्तमिव तृप्तिश्च भवेद्धातुर्ममैव च
पतिवर स्त्रीचे आपल्या नवऱ्यावरचे प्रेम फारच घट्ट असते, तसं भावाबरोबरचं नातं नसतं; अगदी माझ्या पालकाने दिलेली काळजीसुद्धा क्षणभरच समाधान देते.
हतैरेतैरहत्वा तु मोदिष्ये शाश्वतीः समाः। `निश्चित्येत्थं हिडिम्बा सा भीमं दृष्ट्वा महाभुजं
हे पुरुष मारले नाहीत किंवा मी त्यांच्याकडून मारली गेले नाही, याचा मला अनेक वर्षे आनंद मिळेल; असं ठरवून हिडिंबा त्या बलाढ्य भीमाकडे पाहून बोलली.
उत्सृज्य राक्षसं रूपं मानुषं रूपमास्थिता।' सा कामरूपिणी रूपं कृत्वा मदनमोहिता
आपलं राक्षसी रूप सोडून तिने मानवी रूप घेतलं; ती इच्छेनुसार रूप बदलणारी, प्रेमाने मोहित होऊन सुंदर स्त्रीचे रूप धारण करून उभी राहिली.
उपतस्थे महात्मानं भीमसेनमनिन्दिता। `इङ्गिताकारकुशला सोपासर्पच्छनैः शनैः
ती निष्कलंक आणि हावभावात कुशल, हळूहळू आणि सावधपणे महात्मा भीमसेनाजवळ आली.
विनम्यमानेव लता दिव्याभरणभूषिता। शनैः शनैश्च तां भीमः समीपमुपसर्पतीम्
दैवी दागिन्यांनी सजलेली, वेलीप्रमाणे वाकत चालणारी ती जशी भीमाजवळ हळूहळू आली, तसाच भीमही तिच्या जवळ गेला.
हर्षमाणां तदा पश्यत्तन्वीं पीनपयोधराम्। चन्द्राननां पद्मनेत्रां नीलकुञ्चितमूर्धजाम्
भीमाने तिला पाहिलं, आनंदित झाला; ती सडपातळ, भरगच्च उरोज असलेली, चंद्रासारखा चेहरा, कमळासारखे डोळे, काळ्या कुरळ्या केसांची होती.
कृष्णां सुपाण्डुरैर्दन्तैर्बिम्बोष्ठीं चारुदर्शनाम्। दृष्ट्वा तां रूपसंपन्नां भीमो विस्मयमागतः
ती काळी, शुभ्र दात असलेली, बिंब फळासारखे ओठ असलेली आणि देखण्या रूपाची होती; तिचं असं सौंदर्य पाहून भीम आश्चर्यचकित झाला.
उपचारगुणैर्युक्तां ललितैर्हाससंमितैः। समीपमुपसंप्राप्य भीमं साथ वरानता
मृदू वागणूक आणि मोहक हास्य असलेली ती, वर मागणाऱ्या प्रमाणे वाकून, भीमाजवळ आली.
वचो वचनवेलायां भीमं प्रोवाच भामिनी।' लज्जया नम्यमानेव सर्वाभरणभूषिता
सर्व दागिन्यांनी सजलेली, लाजेखाली मान झुकवून, योग्य वेळी ती तेजस्विनी भीमाशी बोलू लागली.