तां चापि जातां सुश्रोणीं वागुवाचाशरीरिणी। सर्वयोषिद्वरा कृष्णा क्षयं क्षत्रस्य नेष्यति
तेव्हा, एक अदृश्य वाणी म्हणाली — 'ही सुंदर, सुशिल स्त्री, सर्व स्त्रियांच्या मध्ये श्रेष्ठ, काळ्या वर्णाची, क्षत्रियांचा विनाश घडवून आणेल.'
सुरकार्यमियं काले करिष्यति सुमध्यमा। अस्या हेतोः क्षत्रियाणां महदुत्पत्स्यते भयम्
'ही सडपातळ बांध्याची स्त्री योग्य वेळी देवांचं कार्य पूर्ण करील. तिच्या कारणाने क्षत्रियांमध्ये मोठं भय निर्माण होईल.'
तच्छ्रुत्वा सर्वपाञ्चालाः प्रणेदुः सिंहसङ्घवत्। न चैनान्हर्षसंपन्नानियं सेहे वसुन्धरा
हे ऐकून सर्व पांचाळांनी सिंहांच्या कळपासारखी गर्जना केली. त्यांच्या आनंदाने पृथ्वीला ते सहन होत नव्हतं.
तथा तु मिथुनं जज्ञे द्रुपदस्य महात्मनः। कुमारश्च कुमारी च मनोज्ञौ तौ नरर्षभौ
म्हणून त्या महान ड्युपदाला एक सुंदर मुलगा आणि एक मनोहारी मुलगी अशी दोन अपत्यं झाली, दोघेही लोकांत श्रेष्ठ होते.
श्रिया परमया युक्तौ क्षात्रेण वपुषा तथा। तौ दृष्ट्वा पृषती याजं प्रपेदे सा सुतार्थिनी
ते दोघेही अत्यंत तेजस्वी आणि क्षत्रियांसारख्या डौलदार रूपाचे होते. त्यांना पाहून पृशतीने, आपल्याला अपत्य हवे म्हणून, याजाकडे मागणी केली.
न वै मदन्यां जननीं जानीयातामिमाविति। तथेत्युवाच तां याजो राज्ञः प्रियचिकीर्षया
'या दोघांना माझ्याशिवाय दुसरी कुणी आई म्हणू नये,' असं तिने सांगितलं. राजाला आनंद द्यावा म्हणून याजाने 'तसं होईल' असं उत्तर दिलं.
तयोस्तु नामनी चक्रुर्द्विजाः संपूर्णमानसाः। धृष्टत्वादप्रधृष्यत्वात् द्युम्नाद्युत्संभवादपि
त्या ब्राह्मणांनी आनंदाने त्या दोघांची नावं ठेवली — धाडस, अपराजेयता, कीर्ती आणि उच्च जन्म या गुणांवरून.
धृष्टद्युम्नः कुमारोऽयं द्रुपद्सय भवत्विति। कृष्णेत्येवाभवत्कन्या कृष्णा भूत्सा हि वर्णतः
'ड्युपदाचा हा मुलगा धृष्टद्युम्न म्हणून ओळखावा,' असं त्यांनी सांगितलं. मुलीचं नाव कृष्णा ठेवलं, कारण तिचा वर्ण काळा होता.
तथा तन्मिथुनं जज्ञे द्रुपदस्य महामखे। वैदिकाध्ययने पारं धृष्टद्युम्नो गतस्तदा
अशा प्रकारे त्या मोठ्या यज्ञात ड्युपदाला हे दोन अपत्यं झाली. धृष्टद्युम्नाने त्यानंतर वेदाध्ययनात पारंगतता मिळवली.
धृष्टद्युम्नं तु पाञ्चाल्यमानीय स्वं निवेशनम्। उपाकरोदस्त्रहेतोर्भारद्वाजः प्रतापवान्
महान तेजस्वी भारद्वाजाने धृष्टद्युम्न या पांचाळ राजकुमाराला आपल्या घरी नेलं आणि त्याला शस्त्रविद्या शिकवली.
अमोक्षणीयं दैवं हि भावि मत्वा महामतिः। तथा तत्कृतवान्द्रोण आत्मकीर्त्यनुरक्षणात्
भविष्य टाळता येत नाही हे जाणून, ड्रोणाने स्वतःची कीर्ती टिकवण्यासाठी असं वागणं पसंत केलं.
सर्वास्त्राणि स तु क्षिप्रमाप्तवान्परया धिया
त्याने अत्यंत बुद्धीने सर्व शस्त्रविद्या लवकरच आत्मसात केली.
द्रुपदस्यापि विप्रर्षे श्रोतुमिच्छामि संभवम्। कथं चापि समुत्पन्नः कथमस्त्राण्यवाप्तवान्
हे ब्राह्मणश्रेष्ठा, मला ड्युपदाचा जन्म कसा झाला आणि त्याने शस्त्रविद्या कशी मिळवली हे ऐकायचं आहे.
एतदिच्छामि भगवंस्त्वत्तः श्रोतुं द्विजोत्तम। कौतूहलं जन्मसु मे कीर्त्यमानेष्वनेकशः
भगवंत, मला हे सर्व तुझ्याकडून ऐकायचं आहे. या जन्मांची अनेक प्रकारे चर्चा होते, म्हणून मला कुतूहल आहे.
राजा बभूव पाञ्चालः पुत्रार्थी पुत्रकारणात्। वनं गतो महाराजस्तपस्तेपे सुदारुणम्
पांचाळांचा राजा, पुत्रप्राप्तीसाठी, मुलगा व्हावा म्हणून, वनात गेला आणि कठोर तपस्या केली.
आराधयन्प्रयत्नेन महर्षीन्संशितव्रतान्। तस्य संतप्यमानस्य वने मृगगणायुते
त्याने खूप प्रयत्नाने, व्रतस्थ महर्षींची भक्ती केली. वनात, हरिणांच्या झुंडीने वेढलेला असताना, तो खूप कष्ट सहन करत होता.
कालस्तु सुमहान्राजन्नत्ययात्सुतकारणात्। स तु राजा महातेजास्तपस्तीव्रं समाददे
राजा, पुत्रप्राप्तीसाठी फार काळ गेला. त्या तेजस्वी राजाने अतिशय कठोर तपस्या केली.
कंचित्कालं वायुभक्षो निराहारस्तथैव च। तथैव तु महाबाहोर्वर्तमानस्य भारत
काही काळ त्याने केवळ वायूवर जगून, अन्न न घेता तप केला. अशा प्रकारे तो बलाढ्य ड्युपद तिथेच राहिला, हे भारत.
कालस्तस्य महाराज यातो वै नृपसत्तम। ततो नातिचिरात्काले वसन्ते कामदीपने
महारा्जा, ठरलेला काळ आला आणि फार वेळ न घालवता, वसंत ऋतू आला, जो मनात इच्छा जागवतो.
फुल्लाशोकवने चैव प्राणिनां सुमनोहरे। नद्यास्तीरं ततो गत्वा गङ्गायाः पद्मलोचनः
सर्व जीवांना मनमोहक अशा फुललेल्या अशोकाच्या वनात, कमलासारख्या डोळ्यांच्या त्या राजाने गंगेच्या काठी गेला.
नियमस्थश्च राजासीत्तदा भरतसत्तम। ततो नातिचिरात्काले वनं तन्मनुजेश्वर
त्या वेळी तो राजा आपल्या व्रतामध्ये दृढ होता, हे भरतश्रेष्ठा. मग फार वेळ न जाता, त्या वनात, मनुष्यांचा स्वामी—
संप्राप्ता ह्यप्सरा राजन्मेनकेत्यभिविश्रुता। पुष्पद्रुमान्सज्जमाना राज्ञो दर्शनमागमत्
तेव्हा, राजन, प्रसिद्ध मेनका नावाची अप्सरा, फुलांनी आणि वृक्षांनी स्वतःला सजवून, राजाच्या दर्शनासाठी आली.
न ददर्श तु सा राजंस्तत्र स्थानगतं नृपम्। दृष्ट्वा चाप्सरसं तां तु शुक्रं राज्ञोऽपतद्भुवि
पण तिने तिथे उभ्या असलेल्या राजाला पाहिले नाही; आणि त्या अप्सरेला पाहताच, राजाचे वीर्य जमिनीवर पडले.
ततः स राजा राजेन्द्र लज्जया नृपतिः स्वयम्। पद्भ्यामाक्रमतायुष्मंस्ततस्तु द्रुपदोऽभवत्
मग, राजेंद्र, त्या राजाने लाजेने स्वतःच त्या वीर्यावर पाय ठेवला; आणि त्यातूनच द्रुपदाचा जन्म झाला.
ततस्तु तपसा तस्य राजर्षेर्भावितात्मनः। पुत्रः समभवच्छीघ्रं पदोस्तस्य क्रमेण तु
मग त्या तपस्वी राजर्षीच्या तपामुळे, ज्याचे मन शुद्ध झाले होते, त्याच्या पावलाखालील जागेतून लगेच एक पुत्र जन्मास आला.
तेनास्य ऋषयः सर्वे समागम्य तपोधनाः। नाम चुक्रुर्हि विद्वांसो द्रुपदोऽस्त्विति भारत
मग सर्व तपस्वी ऋषी एकत्र जमले आणि विद्वानांनी त्याला 'द्रुपद' हे नाव दिले, हे भारत.
स तस्यैवाश्रमे राजन्भरद्वाजस्य भारत। ववृधे सुमुखं तत्र कामैः सर्वैर्नृपोत्तम
तोच द्रुपद, राजन, भरद्वाज यांच्या आश्रमातच वाढला, सुंदर मुखाचा आणि सर्वांच्या इच्छेचा केंद्रबिंदू, हे श्रेष्ठ राजन.
पाञ्चालोऽपि हि राजेन्द्र स्वराज्यं गतवान्प्रभुः। भरद्वाजस्य विद्यार्थं सुतं दत्वा महात्मनः
पंचाळराजाने, राजेंद्र, स्वतःचे राज्य मिळवल्यावर, आपल्या पुत्राला विद्या शिकण्यासाठी महात्मा भरद्वाजांकडे दिले.
स कुमारस्ततो राजन्द्रोणेन सहितो वने। वेदांश्चाधिजगे साङ्गान्धनुर्वेदांश्च भारत
मग तो कुमार, राजन, द्रोणासोबत वनात राहून, वेद आणि त्यांचे अंग, तसेच धनुर्विद्या शिकला, हे भारत.
परया स मुदा युक्तो विचचार वने सुखम्। तस्यैवं वर्तमानस्य वने वनचरैः सह
तो अत्यंत आनंदाने, वनातील लोकांसोबत, त्या वनात सुखाने फिरत होता.