सिंहनादश्च संजज्ञे साधुशब्देन मिश्रितः। ततः पाञ्चालराजस्तु तथा सत्यजिता सह
सिंहगर्जना आणि शाबासच्या आरोळ्या एकत्र ऐकू येऊ लागल्या; मग पांचाळराजा सत्यजितासह पुढे आला.
त्वरमाणोऽभिदुद्राव महेन्द्रं शम्बरो यथा। महता शरवर्षेण पार्थः पाञ्चालमावृणोत्
तो धावून गेला जसा शंबराने महेंद्रावर झडप घातली, तसेच पार्थाने मोठ्या बाणवर्षाने पांचाळ सैन्य झाकून टाकले.
ततो हलहलाशब्द आसीत्पाञ्चालके बले। जिवृक्षति महासिंहे गजानामिव यूथपम्
मग पांचाळ सैन्यात मोठा गोंधळ उडाला, जसा एखाद्या हत्तीच्या कळपाचा प्रमुख जखमी झाला की सिंह मोठ्याने गर्जतात.
दृष्ट्वा पार्थं तदायान्तं सत्यजित्सत्यविक्रमः। पाञ्चालं वै परिप्रेप्सुर्धनञ्जयमदुद्रुवत्
पार्थ येताना पाहून, सत्यजित हा खरा पराक्रमी, पांचाळांचे रक्षण करण्याच्या उद्देशाने धनंजयाकडे धावला.
ततस्त्वर्जुनपाञ्चालौ युद्धाय समुपागतौ। व्यक्षोभयेतां तौ सैन्यमिन्द्रवैरोचनाविव
मग अर्जुन आणि पांचाळांचा सत्यजित युद्धासाठी समोरासमोर आले, आणि त्यांनी दोन्ही सैन्ये जणू इंद्र आणि विरोचनासारखी हादरवून सोडली.
ततः सत्यजितं पार्थो दशभिर्मर्मभेदिभिः। विव्याध बवलद्गाढं तदद्भुतमिवाभवत्
मग पार्थाने सत्यजिताला दहा मर्मभेदी बाणांनी जोरात घायाळ केले; ते दृश्य खरोखरच अद्भुत होते.
ततः शरशतैः पार्थं पाञ्चालः शीघ्रमार्दयत्। पार्थस्तु शरवर्षेण च्छाद्यमानो महारथः
मग पांचाळाने शेकडो बाणांनी पार्थाला झपाट्याने जखमी केले; आणि तो महान रथी अर्जुन बाणांच्या पावसात झाकला गेला.
वेगं चक्रे महावेगो धनुर्ज्यामवमृज्य च। ततः सत्यजितश्चापं छित्वा राजानमभ्ययात्
अर्जुनाने आपली ताकद एकवटली, धनुष्याची प्रत्यंचा जोरात ओढली; मग सत्यजिताचे धनुष्य तोडून तो राजाकडे पुढे गेला.
अथान्यद्धनुरादाय सत्यजिद्वेगवत्तरम्। साश्वं ससूतं सरथं पार्थं विव्याध सत्वरः
तेव्हा सत्यजिताने दुसरे, अधिक सामर्थ्यवान धनुष्य घेतले आणि झपाट्याने पार्थासह त्याचे घोडे, सारथी आणि रथावर बाणांचा मारा केला.
स तं न ममृषे पार्थः पाञ्चालेनार्दितो युधि। ततस्तस्य विनाशार्थं सत्वरं व्यसृजच्छरान्
पांचाळाने युद्धात घायाळ केल्यामुळे पार्थाला ते सहन झाले नाही; मग त्याचा नाश करण्यासाठी त्याने झपाट्याने बाण सोडले.
हयान्ध्वजं धनुर्मुष्टिमुभौ तौ पार्ष्णिसारथी। स तथा भिद्यमानेषु कार्मुकेषु पुनः पुनः
घोड्यांचा लगाम धरलेला सारथी, ध्वज आणि धनुष्याची मूठ — या तिघांवरही त्याने वार केले. आणि त्याच्या हातून धनुष्ये पुन्हा पुन्हा तुटू लागली.
हयेषु विनिकृत्तेषु विमुखोऽभवदाहवे। स सत्यजितमालेक्य तथा विमुखमाहवे
घोडे मारले गेल्यावर तो युद्धातून मागे फिरला; सत्यजित अशा रीतीने पाठी फिरताना पाहून,
वेगेन महता राजन्नभ्यधावत पार्षतम्। तदा चक्रे महद्युद्धमर्जुनो जयतां वरः
राजा, मग तो मोठ्या वेगाने पार्षतावर झेपावला; तेव्हा विजेत्यांमध्ये श्रेष्ठ असलेला अर्जुन मोठे युद्ध करायला सज्ज झाला.
तस्य पार्थो धनुश्छित्त्वा ध्वजं चोर्व्यामपातयत्। पञ्चभिस्तस्य विव्याध हयान्सूतं च सायकैः
पार्थाने त्याचे धनुष्य तोडले आणि ध्वज खाली पाडला; पाच बाणांनी त्याने त्याचे घोडे आणि सारथी यांना जखमी केले.
तत उत्सृज्य तच्चापमाददानः शरावरम्। खड्गमुद्धृत्य कौन्तेयः सिंहनादमथाकरोत्
मग तो धनुष्य टाकून बाणांचा गठ्ठा उचलतो आणि कौन्तेय तलवार काढून सिंहासारखा गजर करतो.
पाञ्चालस्य रथस्येषामाप्लुत्य सहसाऽपतत्। पाञ्चालरथमास्थाय अवित्रस्तो धनञ्जयः
तो अचानक पाञ्चालाच्या रथावर उडी मारून त्याच्यावर झडप घालतो; आणि पाञ्चालाचा रथ चढून, धृष्टपणे धनंजय उभा राहतो.
विक्षोभ्याम्भोनिधिंतार्क्ष्यस्तंनागमिव सोऽग्रहीत्। ततस्तु सर्वपाञ्चाला विद्रवन्ति दिशो दश
गरुड जसा समुद्र हलवतो, तसा त्याने त्याला नागासारखा पकडले; मग सर्व पाञ्चाल दहा दिशांना पळून गेले.
दर्शयन्सर्वसैन्यानां स बाह्वोर्बलमात्मनः। सिंहनादस्वनं कृत्वा निर्जगाम धनञ्जयः
सर्व सैन्यांसमोर आपल्या बाहूंचे बळ दाखवत, धनंजय सिंहगर्जना करीत बाहेर पडला.
आयान्तमर्जुनं दृष्ट्वा कुमाराः सहितास्तदा। ममृदुस्तस्य नगरं द्रुपदस्य महात्मनः
अर्जुन येताना पाहून, त्या वेळी सर्व कुमारांनी मिळून महात्मा द्रुपद यांचे नगर सोडले.
संबन्धी कुरुवीराणां द्रुपदो राजसत्तमः। मा वधीस्तद्बलं भीम गुरुदानं प्रदीयताम्
कुरुवीरांचा नातेवाईक आणि राजांमध्ये श्रेष्ठ असलेला द्रुपद म्हणाला, 'हे सैन्य मारू नका; भीमाला गुरुदक्षिणेचे दान द्या.'
भीमसेनस्तदा राजन्नर्जुनेन निवारितः। अतृप्तो युद्धधर्मेषु न्यवर्तत महाबलः
त्या वेळी, भीमसेन अर्जुनाने थांबवला, तरी युद्धाची इच्छा अपुरी राहून, तो बलवान असला तरी मागे वळला.
ते यज्ञसेनं द्रुपदं गृहीत्वा रणमूर्धनि। उपाजग्मुः सहामात्यं द्रोणाय भरतर्षभ
त्यांनी रणभूमीच्या मध्यभागी यज्ञसेन द्रुपदाला पकडले आणि त्याच्या मंत्र्यांसह त्याला द्रोणाकडे नेले, हे भरतश्रेष्ठ.
भग्नदर्पं हृतधनं तं तथा वशमागतम्। स वैरं मनसा ध्यात्वा द्रोणो द्रुपदमब्रवीत्
त्याचा गर्व मोडला, धनसंपत्ती गेली आणि तो पूर्णपणे वश झाला; मग द्रोणाने मनातल्या वैराचा विचार करून द्रुपदाला सांगितले.
विमृज्य तरसा राष्ट्रं पुरं ते मृदितं मया। प्राप्य जीवन्रिपुवशं सखिपूर्वं किमिष्यते
मी तुझं राज्य आणि नगर जोराने उद्ध्वस्त केलं; आता शत्रूच्या ताब्यात तुझं प्राण वाचलं आहे, जुना मित्र, तुला काय हवं आहे?
एवमुक्त्वा प्रहस्यैनं किंचित्स पुनरब्रवीत्। मा भैः प्राणभयाद्वीर क्षमिणो ब्राह्मणा वयम्
असं म्हणून तो हसला आणि पुन्हा म्हणाला, 'हे वीर, प्राणभय बाळगू नकोस; आम्ही ब्राह्मण, क्षमाशील आहोत.'
आश्रमे क्रीडितं यत्तु त्वया बाल्ये मया सह। तेन संवर्धितः स्नेहः प्रीतिश्च क्षत्रियर्षभ
बालपणी आश्रमात आपण दोघांनी मिळून केलेला खेळ, त्यातून आपली मैत्री आणि स्नेह वाढला, हे क्षत्रियश्रेष्ठ.
प्रार्थयेयं त्वया सख्यं पुनरेव जनाधिप। वरं ददामि ते राजन्राज्यस्यार्धमवाप्नुहि
राजाधिराज, मी पुन्हा तुझ्याशी मैत्री करावी अशी इच्छा आहे; मी तुला वर देतो — अर्धे राज्य घे.
अराजा किल नो राज्ञः सखा भवितुमर्हति। अतः प्रयतितं राज्ये यज्ञसेन मया तव
राज्य नसलेल्या माणसाला राजाचा मित्र होता येत नाही; म्हणूनच, यज्ञसेन, मी तुझ्यासाठी राज्य मिळवण्याचा प्रयत्न केला.
राजासि दक्षिणे कूले भागीरथ्याहमुत्तरे। सखायं मां विजानीहि पाञ्चाल यदि मन्यसे
तू भागीरथीच्या दक्षिण काठावर राजा आहेस, आणि मी उत्तरेला आहे. पंचाळा, जर तुला मान्य असेल तर मला आपला मित्र समज.
अनाश्चर्यमिदं ब्रह्मन्विक्रान्तेषु महात्मसु। प्रीये त्वयाऽहं त्वत्तश्च प्रीतिमिच्छामि शाश्वतीम्
ब्राह्मण, मोठ्या मनाच्या लोकांत हे काही आश्चर्य नाही. मला तुझ्याबद्दल आनंद आहे आणि मी तुझ्याशी कायमची मैत्री हवी आहे.