सोऽभ्युपेत्य तदा पार्थो मातरं भ्रातृवत्सलः। अभिवाद्याब्रवीत्कुन्तीमम्ब भीम इहागतः
मग पांडुपुत्र, भावांवर प्रेम करणारा, आपल्या आईजवळ गेला, वंदन करून म्हणाला, 'आई कुंती, भीम इथे आला आहे.'
क्व गतो भविता मातर्नेह पश्यामि तं शुभे। उद्यानानि वनं चैव विचितानि समन्ततः
'आई, तो कुठे गेला? मी त्याला इथे पाहत नाही, शुभे; मी सर्व उद्याने आणि जंगल शोधले.'
तदर्थं न च तं वीरं दृष्टवन्तो वृकोदरम्। मन्यमानास्ततः सर्वे यातो नः पूर्वमेव सः
म्हणून आम्हा कुणालाही वीर वृकोदर दिसला नाही; म्हणून सर्वांनी वाटले की तो आमच्यापेक्षा आधी गेला.
आगताः स्म महाभागे व्याकुलेनान्तरात्मना। इहागम्य क्व नु गतस्त्वया वा प्रेषितः क्व नु
आम्ही, हे भाग्यवती, आतून अस्वस्थ मनाने आलो आहोत; इथे आल्यावर, तो कुठे गेला, की तू त्याला कुठे पाठवलेस का?
कथयस्व महाबाहुं भीमसेनं यशस्विनि। नहि मे शुध्यते भावस्तं वीरं प्रति शोभने
हे कीर्तीवती, बलाढ्य भीमसेनाबद्दल सांग; त्या वीराबद्दल माझ्या मनाला शांतता नाही, हे सुंदर.
यतः प्रसुप्तं मन्येऽहं भीम् नेति हतस्तु सः। इत्युक्ता च ततः कुन्ती धर्मराजेन धीमता
तो झोपलेला असताना, भीम इथे नाही, म्हणजे तो मारला गेला असावा असे मला वाटते.' असे म्हणत धर्मराज युधिष्ठिराने कुंतीला विचारले.
हाहेति कृत्वा संभ्रान्ता प्रत्युवाच युधिष्ठिरम्। न पुत्र भीमं पश्यामि न मामभ्येत्यसाविति
ती घाबरून, 'अरे बापरे!' असे म्हणाली आणि युधिष्ठिराला म्हणाली, 'माझ्या लेका, मला भीम दिसत नाही, तो माझ्याकडे आला नाही.'
शीघ्रमन्वेषणे यत्नं कुरु तस्यानुजैः सह। द्रुतं गत्वा पुरोद्यानं विचिन्वन्तिस्म पाण्डवाः
लवकरच त्याचा शोध घ्या, सर्व भावंडांसह प्रयत्न करा, असे ती म्हणाली. मग पांडवांनी धावपळ करून राजवाड्याच्या बागेत जाऊन शोधायला सुरुवात केली.
भीमभीमेति ते वाचा पाण्डवाः समुदैरयन्। विचिन्वन्तोऽथ ते सर्वे न स्म पश्यन्ति भ्रातरम्
'भीमा! भीमा!' असे मोठ्याने हाक मारत पांडवांनी सर्वत्र शोधले, पण त्यांना आपला भाऊ कुठेच दिसला नाही.
आगताः स्वगृहं भूय इदमूचुः पृथां तदा। न दृश्यते महाबाहुरम्ब भीमो वने चितः
पुन्हा घरी परत येऊन त्यांनी पृथेच्या सांगितले, 'आई, बलवान भीम बागेत कुठेच दिसत नाही.'
विचितानि च सर्वाणि ह्युद्यानानि नदीस्तथा
सर्व बागा आणि नद्या सुद्धा नीट शोधून काढल्या आहेत.
उवाच बलवान्क्षत्तर्भीमसेनो न दृश्यते
तेव्हा बलवान विदुर म्हणाले, 'भीमसेन कुठेच दिसत नाही.'
उद्यानान्निर्गताः सर्वे भ्रातरो भ्रातृभिः सह। तत्रैकस्तु महाबाहुर्भीमो नाभ्येति मामिह
सर्व भाऊ एकत्र बागेतून बाहेर आले आहेत, पण इथे, बलवान भीम एकटाच माझ्याकडे परत आलेला नाही.
न च प्रीणयते चक्षुः सदा दुर्योधनस्य सः। क्रूरोऽसौ दुर्मतिः क्षुद्रो राज्यलुब्धोऽनपत्रपः
तो कधीच दुर्योधनाच्या मनास आनंद देत नाही; तो क्रूर, वाईट मनाचा, क्षुद्र, राज्याचा लोभी आणि निर्लज्ज आहे.
निहन्यादपि तं वीरं जातमन्युः सुयोधनः। तेन मे व्याकुलं चित्तं हृदयं दह्यतीव च
सuyोधन रागावला तर त्या वीराला मारूनही टाकू शकतो; म्हणून माझे मन अस्वस्थ झाले आहे आणि हृदय जणू काही जळत आहे.
मैवं वदस्व कल्याणि शेषसंरक्षणं कुरु। प्रत्यादिष्टो हि दुष्टात्मा शेषेऽपि प्रहरेत्तव
असं बोलू नकोस सूनबाई, उरलेल्या मुलांचं रक्षण कर. कारण तो दुष्ट मनाचा आहे, सांगितलं तरी उरलेल्या मुलांवरही हल्ला करू शकतो.
दीर्घायुषस्तव सुता यथोवाच महामुनिः। आगमिष्यति ते पुत्रः प्रीतिं चोत्पादयिष्यति
तुझे मुले दीर्घायुषी आहेत, जसे त्या मोठ्या ऋषीने सांगितले आहे; तुझा मुलगा परत येईल आणि तुला आनंद देईल.
एवमुक्त्वा ययौ विद्वान्विदुरः स्वं निवेशनम्। कुन्ती चिन्तापरा भूत्वा सहासीना सुतैर्गृहे
असं म्हणून विद्वान विदुर आपल्या घरी गेला; कुंती चिंता करत आपल्या मुलांसह घरी बसली.
ततोऽष्टमे तु दिवसे प्रत्यबुध्यत पाण्डवः। तस्मिंस्तदा रसे जीर्णे सोऽप्रमेयबलो बली
मग आठव्या दिवशी पांडव जागा झाला; त्याची शक्ती अपार होती आणि त्याने तो विषारी पेय पचवले होते.
तं दृष्ट्वा प्रतिबुध्यन्तं पाण्डवं ते भुजङ्गमाः। सान्त्वयामासुरव्यग्रा वचनं चेदमब्रुवन्
पांडव जागा झाल्याचे पाहून, साप घाबरले आणि त्याला धीर देत म्हणाले:
यत्ते पीतो महाबाहो रसोऽयं वीर्यसंभृतः। तस्मान्नागायुतबलो रणेऽधृष्यो भविष्यसि
'हे महाबाहो, तू जे पेय प्यायलेस ते सामर्थ्याने भरलेले आहे; त्यामुळे, तुला दहा हजार नागांची ताकद मिळेल आणि युद्धात तुला कोणी हरवू शकणार नाही.'
गच्छाद्य त्वं च स्वगृहं स्नातो दिव्यैरिमैर्जलैः। भ्रातरस्तेऽनुतप्यन्ति त्वां विना कुरुपुङ्गव
‘आता या दिव्य पाण्याने स्नान करून, आजच आपल्या घरी जा; कुरुकुळातील श्रेष्ठा, तुझ्या भावांना तुझ्याविना खूप दुःख होत आहे.’
ततः स्नातो महाबाहुः शुचिशुक्लाम्बरस्रजः। ततो नागस्य भवने कृतकौतुकमङ्गलः
मग स्नान करून, तो महाबली पांढऱ्या स्वच्छ वस्त्रांनी आणि फुलांच्या हारांनी सुशोभित झाला आणि नागांच्या घरात शुभ विधी केले.
ओषधीभिर्विषघ्नीभिः सुरभीभिर्विशेषतः। भुक्तवान्परमान्नं च नागैर्दत्तं महाबलः
महाबली भीमाने नागांनी दिलेले, सुवासिक आणि विषनाशक औषधींनी शुद्ध केलेले उत्तम अन्न खाल्ले.
पूजितो भुजगैर्वीर आशीर्भिश्चाभिनन्दितः। दिव्याभरणसंछन्नो नागानामन्त्र्य पाण्डवाः
सर्पांनी सन्मान केला आणि आशीर्वाद दिला, त्या वीराला दिव्य दागिन्यांनी सजवले. मग त्याने नागांना निरोप दिला, हे पांडव.
उदतिष्ठत्प्रहृष्टात्मा नागलोकादरिन्दमः। उत्क्षिप्य च तदा नागैर्जलाज्जलरुहेक्षणः
शत्रूंना जिंकणारा, आनंदाने भरलेला तो वीर नागलोकातून वर आला. सर्पांनी त्याला पाण्यातून वर उचलले, त्याच्या डोळ्यांना कमळाच्या पाकळ्यांसारखी चमक आली होती.
तस्मिन्नेव वनोद्देशे स्थापितः कुरुनन्दनः। ते चान्तर्दधिरे नागाः पाण्डवस्यैव पश्यतः
त्याच वनात कुरुपुत्राला खाली ठेवले, आणि पांडवांच्या डोळ्यांसमोरच नाग अदृश्य झाले.
तत उत्थाय कौन्तेयो भीमसेनो महाबलः। आजगाम महाबाहुर्मातुरन्तिकमञ्जसा
मग कुंतीपुत्र भीमसेन, प्रचंड बळाचा, उठून सरळ आपल्या आईजवळ गेला.
ततोऽभिवाद्य जननीं ज्येष्ठं भ्रातरमेव च। कनीयसः समाघ्राय शिरस्स्वरिविमर्दनः
मग त्याने आईला आणि मोठ्या भावाला वंदन केले, आणि लहान भावांना जवळ घेऊन त्यांच्या डोक्यावर प्रेमाने हात फिरवला.
तैश्चापि संपरिष्वक्तः सह मात्रा नरर्षभैः। अन्योन्यगतसौहार्दाद्दिष्ट्या दिष्ट्येति चाब्रुवन्
आई आणि त्या सर्व वीर भावांनीही त्याला प्रेमाने मिठी मारली. आपले आपुलकीचे नाते पाहून, 'देवाच्या कृपेने, देवाच्या कृपेने!' असे वारंवार म्हणू लागले.