शतमेकोत्तरं तेषां कुमाराणां महौजसाम्। एक एव निगृह्णाति नातिकृच्छ्राद्वृकोदरः
त्या बलाढ्य राजकुमारांमध्ये फक्त वृकोदर एकटाच शंभर एक मुलांना सहज पकडू शकायचा.
कचेषु च निगृह्यैनान्विनिहत्य बलाद्बली। चकर्ष क्रोशतो भूमौ घृष्टजानुशिरोंसकान्
तो त्यांच्या केसांनी ओढून, जबरदस्तीने जमिनीवर खेचायचा आणि ते रडत असताना त्यांची गुडघी व डोकी घासली जायची.
दश बालाञ्जले क्रीडन्भुजाभ्यां परिगृह्य सः। आस्ते स्म सलिले मग्नो मृतकल्पान्विमुञ्चति
दहा मुलांना एकत्र खेळताना, भीम त्यांना हातांनी पकडून पाण्यात बुडवून ठेवायचा आणि नंतर जणू काही ते मेले आहेत असे सोडून द्यायचा.
फलानि वृक्षमारुह्य विचिन्वन्ति च ये तदा। तदा पादप्रहारेण भीमः कम्पयते द्रुमान्
काही मुले फळांसाठी झाडावर चढली की, भीम झाडाला एक जोरदार लाथ मारून ते झाड हलवायचा.
प्रहारवेगाभिहता द्रुमा व्याघूर्णितास्ततः। सफलाः प्रपतन्ति स्म द्रुमात्स्रस्ताः कुमारकाः
त्याच्या जोरदार मारामुळे झाडे डोलायची, फळे खाली पडायची आणि राजकुमार झाडावरून घसरून खाली पडायचे.
केचिद्भग्नशिरोरस्काः केचिद्भग्नकटीमुखाः। निपेतुर्भ्रातरः सर्वे भीमसेनभुजार्दिताः
काही भावंडांची डोकी आणि खांदे फुटायचे, काहींची कंबर आणि तोंड जखमी व्हायची—हे सगळे भीमसेनाच्या ताकदीमुळे घडायचे.
न ते नियुद्धे न जवे न योग्यासु कदाचन। कुमारा उत्तरं चक्रुः स्पर्धमाना वृकोदरम्
कुस्ती, पळणे किंवा कोणत्याही स्पर्धेत, राजकुमारांनी कितीही प्रयत्न केला तरी वृकोदराला कधीच हरवता आलं नाही.
एवं स धार्तराष्ट्रांश्च स्पर्धमानो वृकोदरः। अप्रियेऽतिष्ठदत्यन्तं बाल्यान्न द्रोहचेतसा
अशा प्रकारे वृकोदर धृतराष्ट्रपुत्रांशी स्पर्धा करत असताना, तो फारच त्रासदायक वागायचा, पण ते बालिशपणामुळे होतं, द्वेषामुळे नव्हे.
ततो बलमतिख्यातं धार्तराष्ट्रः प्रतापवान्। भीमसेनस्य तज्ज्ञात्वा दुष्टभावमदर्शयत्
मग धृतराष्ट्राचा बलाढ्य मुलगा, भीमसेनाची प्रसिद्ध ताकद ओळखून, त्याच्या मनात वाईट विचार ठेवू लागला.
तस्य धर्मादपेतस्य पापानि परिपश्यतः। मोहादैश्वर्यलोभाच्च पापा मतिरजायत
त्याच्या अधार्मिक आणि वाईट कृत्यांकडे पाहून, सत्ता मिळवायची लालसा आणि मोहामुळे त्याच्या मनात पापी विचार येऊ लागले.
अयं बलवतां श्रेष्ठः कुन्तीपुत्रो वृकोदरः। मध्यमः कुन्तिपुत्राणां निकृत्या सन्निगृह्यतां
कुंतीपुत्र वृकोदर हा सर्वांत बलवान आहे; म्हणून या मधल्या कुंतीपुत्राला कपटाने जिंकून घ्या.
प्राणवान्विक्रमी चैव शौर्येण महताऽन्वितः। स्पर्धते चापि सहितानस्मानेको वृकोदरः
तो खूप धाडसी, पराक्रमी आणि शूर आहे; एकटाच आमच्याशी स्पर्धा करतो, हा वृकोदर.
तं तु सुप्तं पुरोद्याने गङ्गायां प्रक्षिपामहे। अथ तस्मादवरजं श्रेष्ठं चैव युधिष्ठिरम्
आपण त्याला राजवाड्याच्या बागेत झोपलेला असताना गंगेत फेकून देऊ, आणि मग मोठ्या भावाला—युधिष्ठिराला—पकडू.
प्रसह्य बन्धने बद्ध्वा प्रशासिष्ये वसुन्धराम्। एवं स निश्चयं पापः कृत्वा दुर्योधनस्तदा। नित्यमेवान्तरप्रेक्षी भीमस्यासीन्महात्मनः
जबरदस्तीने बांधून ठेवून मी पृथ्वीवर राज्य करीन; अशा प्रकारे दुर्योधनाने पापी निश्चय केला आणि तो नेहमी मोठ्या मनाचा भीमावर लक्ष ठेवू लागला.
ततो जलविहारार्थं कारयामास भारत। चैलकम्बलवेश्मानि विचित्राणि महान्ति च
त्यावेळी, जलक्रीडेच्या आनंदासाठी, त्याने रंगीबेरंगी आणि मोठमोठ्या कापड व लोकर यांच्या छावण्या उभारल्या.
सर्वकामैः सुपूर्णानि पताकोच्छ्रायवन्ति च। तत्र संजनयामास नानागाराण्यनेकशः
त्या छावण्यांमध्ये सर्व सुखसोयी भरपूर होत्या आणि उंच झेंड्यांनी त्या सजवल्या होत्या. तिथे त्याने अनेक प्रकारची घरे उभारली.
उदकक्रीडनं नाम कारयामास भारत। प्रमाणकोट्यां तं देशं स्थलं किंचिदुपेत्यह
त्याने त्या प्रदेशाच्या काठावर, निवडलेल्या जागी, जलक्रीडेचा उत्सव आयोजित केला.
क्रीडावसाने ते सर्वे शुचिवस्त्राः स्वलङ्कृताः। सर्वकामसमृद्धं तदन्नं बुभुजिरे शनैः
क्रीडा संपल्यावर, सर्वजण स्वच्छ वस्त्र घालून, सुंदर दागिने घालून, सर्व प्रकारच्या स्वादिष्ट जेवणाचा हळूहळू आस्वाद घेत होते.
दिवसान्ते परिश्रान्ता विहृत्य च कुरूद्वहाः। विहारावसथेष्वेव वीरा वासमरोचयन्
दिवसाच्या शेवटी, खेळून थकलेले कुरुवंशातील सर्वजण, त्या आनंदमंदिरांमध्येच विश्रांतीसाठी थांबले.
खिन्नस्तु बलवान्भीमो व्यायामाभ्यधिकस्तदा। वाहयित्वा कुमारांस्ताञ्जलक्रीडागतान्विभुः
पण बलवान भीम, इतरांपेक्षा जास्त व्यायाम करून, जलक्रीडेला आलेल्या राजकुमारांना आपल्या पाठीवर घेऊन गेला.
प्रमाणकोट्यां वासार्थं सुष्वापारुह्य तत्स्थलम्। शीतं वासं समासाद्य शान्तो मदविमोहितः
विश्रांतीसाठी, तो त्या काठावरच झोपला आणि थंड जागा मिळाल्यावर, दमून शांतपणे झोपला.
निश्चेष्टः पाण्डवो राजन्सुष्वाप मृतवत्क्षितौ। ततो बद्ध्वा लतापाशैर्भीमं दुर्योधनः शनैः
पांडव भीम जमिनीवर जणू काही मेला आहे असे निश्चेष्ट झोपला होता. तेव्हा दुर्योधनाने हळूच लता बांधून त्याला बांधले.
प्रमाणकोट्यां संसुप्तं गङ्गायां प्राक्षिपज्जले। ततः प्रबुद्धः कौन्तेयः सर्वान्संछिद्य बन्धनान्
भीम काठावर झोपलेला असताना, दुर्योधनाने त्याला गंगेच्या पाण्यात टाकले. पण कुंतीपुत्र जागा झाल्यावर, त्याने सर्व बांध तोडले.
उदतिष्ठद्बलाद्भूयो भीमः प्रहरतां वरः। स विमुक्तो महातेजा नाज्ञासीत्तेन तत्कृतम्
भीम, पराक्रमी योद्धा, मोठ्या ताकदीने उठला, स्वतःला सोडवले, पण हे सर्व कोणी केले हे त्याला कळले नाही.
पुनर्निद्रावशं प्राप्तस्तत्रैव प्रास्वपद्बली। अर्धरात्र्यां व्यतीतायामुत्तस्थुः कुरुपाण्जवाः। दुर्योधनस्तु कौन्तेयं दृष्ट्वा निर्वेदमभ्यगात्
पुन्हा झोपेच्या अधीन होऊन, तो तिथेच झोपला. रात्री अर्धी गेल्यावर, कुरू आणि पांडव उठले. पण दुर्योधनाने कुंतीपुत्राला पाहून मनात खट्टू झाला.
सुप्तं चापि पुनः सर्पैस्तीक्ष्णदंष्ट्रैर्महाविषैः। कुपितैर्दंशयामास सर्वेष्वेवाङ्गसन्धिषु
पुन्हा झोपेत असताना, दुर्योधनाने तीक्ष्ण दात आणि घातक विष असलेल्या रागावलेल्या सापांना त्याच्या सर्व सांध्यांमध्ये चावायला लावले.
दंष्ट्राश्च दंष्ट्रिणां मर्मस्वपि तेन निपातिताः। त्वचं न चास्य बिभिदुः सारत्वात्पृथुपक्षसः
त्या सर्पांच्या दातांनी भीमाच्या नाजूक जागांवर चावले, पण त्याचे शरीर मजबूत आणि रुंद असल्यामुळे, त्यांच्या दातांनी त्याची त्वचा भेदली नाही.
प्रबुद्धो भीसेनस्तान्सर्वान्सर्पानपोथयत्। सारथिं चास्य दयितमपहस्तेन जघ्निवान्
भीमसेन जागा झाल्यावर, त्याने सर्व सापांना ठार मारले आणि त्यांच्या प्रिय नायकालाही हाताने ठार केले.
तथान्यदिवसे राजन्हन्तुकामोऽत्यमर्षणः। वलनेन सहामन्त्र्य सौबलस्य मते स्थितः
नंतर, दुसऱ्या दिवशी, राजन, प्रचंड रागाने आणि मारण्याच्या इच्छेने, दुर्योधनाने कर्णाशी सल्ला करून, शाकुनीच्या मताने वागले.
भोजने भीमसेनस्य ततः प्राक्षेपयद्विषम्। कालकूटं विषं तीक्ष्णं संभृतं रोमहर्षणम्
भीमसेनाच्या जेवणात, त्याने काळकूट नावाचे तीक्ष्ण आणि भयंकर विष मिसळले.