ननु नाम त्वया माद्रि रक्षितव्यो नराधिपः। सा कथं लोभितवती विजने त्वं नराधिपम्
माद्री, तुला तर राजाची राखण करायला हवी होती; मग एकांतात तू कशी मोहाला बळी पडलीस आणि राजाला फसवलंस?
कथं दीनस्य सततं त्वामासाद्य रहोगताम्। तं विचिन्तयतः शापं प्रहर्षः समजायत
नेहमीच दुःखी असलेल्या त्याने, तुला एकटी पाहून, शाप आठवत असतानाही, आनंद कसा मिळवला?
धन्या त्वमसि बाह्लीकि मत्तो भाग्यतरा तथा। दृष्टवत्यसि यद्वक्त्रं प्रहृष्टस्य महीपतेः
बाह्लिकाची कन्या माद्री, तू खरोखर भाग्यवान आहेस, माझ्यापेक्षा जास्त; कारण आनंदी असलेल्या राजाचं चेहरा पाहायला तुला मिळालं.
विलपन्त्या मया देवि वार्यमाणेन चासकृत्। आत्मा न वारितोऽनेन सत्यं दिष्टं चिकीर्षुणा
देवी, मी पुन्हा पुन्हा त्याला थांबवायचा प्रयत्न केला, पण त्याच्या मनाने, खरंच, नियतीच्या इच्छेने, स्वतःला थांबवलं नाही.
तस्यास्तद्वचनं श्रुत्वा कुन्ती शोकाग्निदीपिता। पपात सहसा भूमौ छिन्नमूल इव द्रुमः
हे शब्द ऐकून, कुंती शोकाच्या ज्वाळांनी होरपळून, अचानक जमिनीवर कोसळली, जणू मुळासकट झाड पडावं.
निश्चेष्टा पतिता भूमौ मोहेन न चचाल सा। तस्मिन्क्षणे कृतस्नानमहताम्बरसंवृतम्
ती बेशुद्धपणे जमिनीवर पडली होती, हललीही नाही; त्या क्षणी, स्नान करून, उत्तम वस्त्र घालून—
अलङ्कारकृतं पाण्डुं शयानं शयने शुभे। कुन्तीमुत्थाप्य माद्री तु मोहेनाविष्टचेतनाम्
सुंदर शय्येवर झोपलेल्या, अलंकारांनी सजवलेल्या पांडूला, माद्रीने बेशुद्ध झालेल्या कुंतीला उचलून बसवलं.
आर्ये एहीति तां कुन्तीं दर्शयामास कौरव। पादयोः पतिता कुन्ती पुनरुत्थाय भूमिपम्
माद्री म्हणाली, 'आर्ये, या,' आणि कुंतीला दाखवलं; कुंती पुन्हा उठून राजाच्या पायांवर पडली.
रक्तचन्दनदिग्धांङ्गं महारजनवाससम्। सस्मितेन च वक्त्रेण वदन्तमिव भारतम्
त्याच्या अंगाला लाल चंदन लावलेलं, सुंदर पिवळ्या वस्त्रात, आणि चेहऱ्यावर हास्य, जणू तो बोलतो आहे—
परिरभ्य ततो मोहाद्विललापाकुलेन्द्रिया। माद्री चापि समालिङ्ग्य राजानं विललाप सा
मग कुंतीने, भ्रमित अवस्थेत, त्याला मिठी मारून रडायला सुरुवात केली; आणि माद्रीनेही राजाला मिठी मारून हंबरडा फोडला.
तं तथा शायिनं पुत्रा ऋषयः सह चारणैः। अभ्येत्य सहिताः सर्वे शोकादश्रूण्यवर्तयन्
राजा तसा झोपलेला असताना, मुलं, ऋषी आणि गंधर्व सगळे एकत्र आले आणि दुःखाने डोळ्यांतून अश्रू ढाळले.
अस्तं गतमिवादित्यं संशुष्कमिव सागरम्। दृष्ट्वा पाण्डुं नरव्याघ्रं शोचन्ति स्म महर्षयः
पांडूला, जणू सूर्य मावळला किंवा समुद्र आटला आहे, असं पाहून, त्या महर्षींना फार दुःख झालं.
समानशोका ऋषयः पाण्डवाश्च बभूविरे। ते समाश्वासिते विप्रैर्विलेपतुरनिन्दिते
ऋषी आणि पांडव सगळे एकाच दुःखात बुडाले; ज्ञानी लोकांनी त्यांना धीर दिला, पण तरीही सगळ्यांनी निष्पापांचं दुःख व्यक्त केलं.
हा राजन्कस्य नो हित्वा गच्छसि त्रिदशालयम्। हा राजन्मम मन्दायाः कथं माद्रीं समेत्य वै
हाय राजा, आम्हाला सोडून देवांच्या लोकांत का चाललास? हाय राजा, मी अशा मंदबुद्धीला सोडून, माद्रीला भेटून, तू असं कसं केलंस?
निधनं प्राप्तवान्राजन्मद्भाग्यपरिसंक्षयात्। युधिष्ठिरं भीमसेनमर्जुनं च यमावुभौ
राजा, माझं भाग्य संपलं म्हणून पांडू यांनी आपला अंत गाठला आणि युधिष्ठिर, भीमसेन, अर्जुन आणि दोन्ही जुळ्या मुलांना मागे ठेवून गेले.
कस्य हित्वा प्रियान्पुत्रान्प्रयातोऽसि विशांपते। नूनं त्वां त्रिदशा देवाः प्रतिनन्दन्ति भारत
राजाधिराज, कोणासाठी तुम्ही आपल्या लाडक्या मुलांना सोडून निघून गेलात? नक्कीच, आता देवता तुम्हाला स्वागत करत असतील, हे भारतवंशीय.
यतो हि तप उग्रं वै चरितं ब्रह्मसंसदि। आवाभ्यां सहितो राजन्गमिष्यसि दिवं शुभम्
राजा, तुम्ही ब्रह्मदेवांच्या सभेत कठोर तप केलं म्हणून, आमच्यासोबतच तुम्ही शुभ स्वर्गाला पोहोचाल.
आजमीढाजमीढानां कर्मणा चरतां गतिम्। ननु नाम सहावाभ्यां गमिष्यामीति यत्त्वया
आजमीड वंशजांनी आपल्या कृत्यांनी जी वाट मिळवली, तीच आपण दोघांनी मिळवू, असं तुम्ही आम्हाला सांगितलं होतं.
प्रतिज्ञाता कुरुश्रेष्ठ यदाऽस्मि वनमागता। आवाभ्यां चैव सहितो गमिष्यसि विशांपते। मुहूर्तं क्षम्यतां राजन्द्रक्ष्येऽहं च मुखं तव
कुरुवंशातील श्रेष्ठ, मी वनात आले तेव्हा तुम्ही वचन दिलं होतं की आमच्यासोबतच जाल, राजाधिराज. थोडा वेळ थांबा, राजा, मी तुमचं चेहरा पाहू दे.
विलपित्वा भृशं चैव निःसंज्ञे पतिते भुवि। यथा हते मृगे मृग्यौ लुब्धैर्वनगते तथा
ती जोरात रडली आणि शुद्ध हरपून जमिनीवर कोसळली, जशी एखाद्या शिकाऱ्याने मारलेल्या हरिणीप्रमाणे.
युधिष्ठिरमुखाः सर्वे पाण्डवा वेदपरागाः। तेऽभ्यागत्य पितुर्मूले निःसंज्ञाः पतिता भुवि
युधिष्ठिरासह सर्व पांडव, जे वेदाभ्यासात मग्न होते, वडिलांच्या पायाशी आले आणि शुद्ध हरपून जमिनीवर पडले.
पाण्डोः पादौ परिष्वज्य विलपन्ति स्म पाण्डवाः। हा विनष्टाः स्म तातेति हा अनाथा भवामहे
पांडवांनी पांडूंच्या पायांना मिठी मारली आणि हंबरडा फोडला, 'अरे वडील, आम्ही संपलो! आता आमचं कोणीच नाही!'
त्वद्विहीना महाप्राज्ञ कथं जीवाम बालकाः। लोकनाथस्य पुत्राः स्मो न सनाथा भवामहे
महाज्ञानी राजा, तुमच्याशिवाय आम्ही लहान मुलं कशी जगू? जगाचा स्वामी असूनही आम्ही आता अनाथ झालो.
क्षणेनैव महाराज अहो लोकस्य चित्रता। नास्मद्विधा राजपुत्रा अधन्याः सन्ति भारत
महामहाराज, एका क्षणात या जगाची विचित्रता पहा; आमच्यासारखे दुर्दैवी राजपुत्र दुसरे कोणी नाहीत, हे भारतवंशीय.
त्वद्विनाशाच्च राजेन्द्र राज्यप्रस्खलनात्तदा। पाण्डवाश्च वयं सर्वे प्राप्ताः स्म व्यसनं महत्
राजेंद्र, तुमच्या मृत्यूनं आणि राज्य गमावल्यामुळे आम्हा सर्व पांडवांवर मोठं दु:ख आलं.
किं करिष्यामहे राजन्कर्तव्यं च प्रसीदताम्
राजा, आम्ही आता काय करावं? काय करायला हवं? कृपा करून आम्हाला मार्ग दाखवा.
त्वया लब्धाः स्म राजेन्द्र महता तपसा वयम्। हित्वा मानं वनं गत्वा स्वयमाहृत्य भक्षणम्
राजेंद्र, तुमच्या मोठ्या तपामुळे आम्ही मिळालो; अहंकार बाजूला ठेवून तुम्ही वनात जाऊन स्वतः आम्हासाठी अन्न गोळा केलं.
शाकमूलफलैर्वन्यैर्भरणं वै त्वया कृतम्। पुत्रानुत्पाद्य पितरो यमिच्छ्ति महातम्नः
वनातील भाज्या, कंद, फळं या सगळ्यांनी तुम्ही आम्हाला वाढवलंत; मोठेपणाची इच्छा असणारे वडील असेच मुलं मिळावीत असं मागतात.
त्रिवर्गफलमिच्छन्तस्तस्य कालोऽयमागतः। अभुक्त्वैव फलं राजन्गन्तुं नार्हसि भारत
धर्म, अर्थ, काम या तीनही फळांची इच्छा ठेवणाऱ्यांसाठी हा काळ आलाय; हे भारतवंशीय राजा, ते फळ न उपभोगता तुम्ही जाऊ नका.
इत्येवमुक्त्वा पितरं भीमोऽपि विललाप
असं वडिलांना सांगून भीमानेही जोरात रडायला सुरुवात केली.