दुर्मदो दुर्विगाहश्च विवित्सुर्विकटाननः। ऊर्णनाभः सुनाभश्च तथा नन्दोपनन्दकौ
दुर्मद, दुर्विगाह, विवित्सु, विकटानन, ऊर्णनाभ, सुनाभ, नंद आणि उपनंद;
चित्रबाणश्चित्रवर्मा सुवर्मा दुर्विमोचनः। अयोबाहुर्महाबाहुश्चित्राङ्गश्चित्रकुण्डलः
चित्रबाण, चित्रवर्मा, सुवर्मा, दुर्विमोचन, अयोबाहू, महाबाहू, चित्रांग आणि चित्रकुंडल;
भीमवेगो भीमबलो बलाकी बलवर्धनः। उग्रायुधः सुषेणश्च कुण्डधारो महोदरः
भीमवेग, भीमबल, बलाकी, बलवर्धन, उग्रायुध, सुसेण, कुंडधार आणि महोदर;
चित्रायुधो निषङ्गी च पाशी वृन्दारकस्तथा। दृढवर्मा दृढक्षत्रः सोमकीर्तिरनूदरः
चित्रायुध, निषंगी, पाशी, वृंदारक, दृढवर्मा, दृढक्षत्र, सोमकीर्ति आणि अनूदर.
दृढसन्धो जरासन्धः सत्यसन्धः सदः सुवाक्। उग्रश्रवा उग्रसेनः सेनानीर्दुष्पराजयः
जरासंध हा आपल्या मैत्रीमध्ये ठाम, नेहमीच वचनाला जागणारा, सभेत गोड बोलणारा, आपल्या पराक्रमासाठी प्रसिद्ध, मोठ्या सैन्याचा मालक आणि युद्धात जिंकता येणे कठीण असा होता.
अपराजितः कुण्डशायी विशालाक्षो दुराधरः। दृढहस्तः सुहस्तश्च वातवेगसुवर्चसौ
तो कधीही न हरता येणारा, काट्यांच्या खाटेवर झोपणारा, मोठ्या डोळ्यांचा, जिंकता न येणारा, मजबूत हाताचा, कुशल हाताचा आणि वाऱ्यासारखी ताकद व तेज असलेला होता.
आदित्यकेतुर्बह्वाशी नागदत्तोऽग्रयाय्यपि। कवची क्रथनः कुण्डी कुण्डधारो धनुर्धरः
तो सूर्यध्वज धारण करणारा, भरपूर खाणारा, नागांनी लाभलेला, सन्मान मिळवणाऱ्यांत पहिला, कवच घालणारा, शत्रूंचा पराभव करणारा, कुंडले घालणारा, धनुष्य चालविण्यात पटाईत असा होता.
उग्रभीमरथौ वीरौ वीरबाहुरलोलुपः। अभयो रौद्रकर्मा च तथा दृढरथाश्रयः
तो रथावर अत्यंत भयंकर आणि पराक्रमी, शूर, बलवान हाताचा, कधीही न थकणारा, निर्भय, भयानक कृत्य करणारा आणि आपल्या रथावर ठाम राहणारा होता.
अनाधृष्यः कुण्डभेदी विरावी चित्रकुण्डलः। प्रमथश्च प्रमाथी च दीर्घरोमश्च वीर्यवान्
तो कुणीही जिंकू न शकणारा, कुंडले फोडणारा, मोठ्या आवाजात बोलणारा, चमकदार कुंडले घालणारा, शत्रूंना हरवणारा आणि नष्ट करणारा, लांब केसांचा आणि पराक्रमाने भरलेला होता.
दीर्घबाहुर्महाबाहुर्व्यूढोराः कनकध्वजः। कुण्डाशी विराजाश्चैव दुःशला च शताधिका
तो लांब हाताचा, अत्यंत बलवान, रुंद छातीचा, सोन्याचा ध्वज घेणारा, कुंडले खाणारा, तेजस्वी आणि दु:शला ही शंभराहून अधिक श्रेष्ठ अशी होती.
इति पुत्रशतं राजन्कन्या चैव शताधिका। नामधेयानुपूर्व्येण विद्धि जन्मक्रमं नृप
राजा, असे शंभर पुत्र आणि त्याहून एक जास्त कन्या होत्या; त्यांची नावे आणि जन्मक्रम मी सांगितल्याप्रमाणे जाणून घे.
सर्वे त्वतिरथाः शूराः सर्वे युद्धविशारदाः। सर्वे वेदविदश्चैव सर्वे सर्वास्त्रकोविदाः
सर्वजण उत्तम रथी, शूर, युद्धात निपुण, वेदज्ञ आणि सर्व अस्त्रशस्त्रात कुशल होते.
सर्वेषामनुरूपाश्च कृता दारा महीपते। धृतराष्ट्रेण समये परीक्ष्य विविवन्नृप
राजा, सर्व मुलांसाठी योग्य वधू धृतराष्ट्राने योग्य वेळी, विचारपूर्वक निवडल्या.
दुःशलां चापि समये धृतराष्ट्रो नराधिपः। जयद्रथाय प्रददौ विधिना भरतर्षभ
आणि योग्य वेळी, राजा धृतराष्ट्राने दु:शला ही कन्या जयद्रथाला विधिपूर्वक दिली, हे भरतश्रेष्ठ.
इति पुत्रशतं राजन्युयुत्सुश्च शताधिकः। कन्यका दुःशला चैव यथावत्कीर्तितं मया
राजा, असे शंभर पुत्र, युयुत्सु एक अधिक, आणि दु:शला ही कन्या, मी योग्य प्रकारे सांगितली.
जाते बलवतां श्रेष्ठे पाण्डुश्चिन्तापरोऽभवत्। कथमन्यो मम सुतो लोके श्रेष्ठो भवेदिति
बलवानांमध्ये श्रेष्ठ असा पुत्र जन्माला आल्यावर पांडूला चिंता वाटू लागली की, माझा दुसरा मुलगा जगात कसा श्रेष्ठ होईल?
दैवे पुरुषकारे च लोकोऽयं संप्रतिष्ठितः। तत्र दैवं तु विधिना कालयुक्तेन लभ्यते
हे जग दैव आणि पुरुषार्थावर आधारले आहे; पण दैव हे योग्य वेळी आणि नियमानुसारच मिळते.
इन्द्रो हि राजा देवानां प्रधान इति नः श्रुतम्। अप्रमेयबलोत्साहो वीर्यवानमितद्युतिः
आपण ऐकले आहे की, इंद्र हा देवांचा राजा आणि प्रमुख आहे; त्याची शक्ती, उत्साह, पराक्रम आणि तेज मोजता येणार नाही असे आहे.
तं तोषयित्वा तपसा पुत्रं लप्स्ये महाबलम्। यं दास्यति स मे पुत्रं स वीरयान्भविष्यति
मी तप करून त्याला प्रसन्न करून मोठ्या बळाचा पुत्र मिळवेन; तो ज्या पुत्राला देईल तो नक्कीच पराक्रमी होईल.
अमानुषान्मानुषांश्च संग्रामे स हनिष्यति। कर्मणा मनसा वाचा तस्मात्तप्स्ये महत्तपः
तो युद्धात मानव आणि अमानव अशा सर्व शत्रूंना कृती, मन आणि वाणीने मारेल; म्हणून मी मोठे तप करीन.
ततः पाण्डुर्महाराजो मन्त्रयित्वा महर्षिभिः। दिदेश कुन्त्याः कौरव्यो व्रतं सांवत्सरं शुभम्
मग पांडू राजाने मोठ्या ऋषींशी सल्ला करून, कुंतीला एक वर्षाचे पवित्र व्रत पाळायला सांगितले.
आत्मना च महाबाहुरेकपादस्थितोऽभवत्। उग्रं स तप आस्थाय परमेण समाधिना
आणि तो स्वतः, बलवान हाताचा, एका पायावर उभा राहून, कठोर तप करत, अत्यंत एकाग्रतेने साधना करू लागला.
आरिराधयिषुर्देवं त्रिदशानां तमीश्वरम्। सूर्येण सह धर्मात्मा पर्यतप्यत भारत
देवतांचा स्वामी प्रसन्न व्हावा म्हणून, धर्मनिष्ठ राजाने सूर्याबरोबर कठोर तप केला, हे भारत.
पुत्रं तव प्रदास्यामि त्रिषु लोकेषु विश्रुतम्
मी तुला असा पुत्र देईन, जो तिन्ही लोकांत प्रसिद्ध होईल.
ब्राह्मणानां गवां चैव सुहृदां चार्थसाधकम्। दुर्हृदां शोकजननं सर्वबान्धवनन्दनम्
तो ब्राह्मण, गायी आणि मित्र यांना उपकारक ठरेल; दुष्टांना दुःख देईल आणि सर्व नातेवाईकांना आनंद देईल.
सुतं तेऽग्र्यं प्रदास्यामि सर्वामित्रविनाशनम्। इत्युक्तः कारैवो राजा वासवेन महात्मना
मी तुला असा श्रेष्ठ पुत्र देईन, जो सर्व शत्रूंचा नाश करील—असा वचन महात्मा वासवाने राजाला दिला.
उवाच कुन्तीं धर्मात्मा देवराजवचः स्मरन्। उदर्कस्तव कल्याणि तुष्टो देवगणेश्वरः
देवताधिपतीचे शब्द आठवून, धर्मनिष्ठ राजाने कुंतीला सांगितले—'कल्याणी, देवांचा स्वामी तुझ्यावर प्रसन्न आहे.'
दातुमिच्छति ते पुत्रं यथा संकल्पितं त्वया। अतिमानुषकर्माणं यशस्विनमरिन्दमम्
तो तुला तुझ्या इच्छेप्रमाणे पुत्र द्यायला इच्छितो—जो अतिमानवी कृत्ये करणारा, कीर्तीमान आणि शत्रूंना जिंकता न येणारा असेल.
नीतिमन्तं महात्मानमादित्यसमतेजसम्। दुराधर्षं क्रियावन्तमतीवाद्भुतदर्शनम्
तो नीतीवान, महात्मा, सूर्यासारखा तेजस्वी, जिंकता न येणारा, कृतिशील आणि अद्भुत रूपाचा असेल.
पुत्रं जनय सुश्रोणि धाम क्षत्रियतेजसाम्। लब्धः प्रसादो देवेन्द्रात्तमाह्वय शुचिस्मिते
सुंदर कंबरेच्या कुंती, तू क्षत्रिय तेजाचा धाम असलेला पुत्र जन्मास घाल. इंद्राची कृपा मिळाल्यावर त्याला हे नाव दे, हे पवित्र हास्य असलेल्या.