शस्त्रास्त्राणामभेद्यश्च भविष्यति शुचिस्मिते। नास्य किंचिददेयं च ब्राह्मणेभ्यो भविष्यति
'तो शस्त्रास्त्रांना भेदता येणार नाही असा असेल, हे पवित्र हास्य असलेल्या कन्ये, आणि त्याच्याकडून ब्राह्मणांना कधीच काही नाकारलं जाणार नाही.'
चोद्यमानो मया चापि न क्षमं चिन्तयिष्यति। दास्यत्येव हि विप्रेभ्यो मानी चैव भविष्यति
'मी जरी त्याला नकार द्यायला सांगितलं, तरी तो कधीच नकार देणार नाही; तो नेहमी ब्राह्मणांना दान देईल आणि अभिमानीही असेल.'
एवमुक्ता ततः कुन्ती गोपतिं प्रत्युवाच ह। कन्या पितृसा चाहं पुरुषार्थो न चैव मे
हे ऐकून, कुंतीने तेजाचा स्वामी सूर्याला उत्तर दिलं, 'मी वडिलांनी दिलेली कन्या आहे, आणि माझा पती नाही.'
कश्चिन्मे ब्राह्मणः प्रादाद्वरं विद्यां च शत्रुहन्। तद्विजिज्ञासयाऽऽह्वानं कृतवत्यस्मि ते विभो
'एका ब्राह्मणाने मला वर आणि विद्या दिली, हे शत्रूंचा नाश करणाऱ्या, आणि त्या कुतूहलातून मी तुला बोलावलं.'
एतस्मिन्नपराधे त्वां शिरसाऽहं प्रसादये। योषितो हि सदा रक्ष्यास्त्वपराधेऽपि नित्यशः
'या अनवधानाने घडलेल्या चुकीसाठी मी तुला वाकून क्षमा मागते; कारण स्त्रियांना नेहमीच, चुकल्या तरी, जपलं पाहिजे.'
वेदाहं सर्वमेवैतद्यद्दुर्वासा वरं ददौ। संत्यज्य भयमेवेह क्रियतां सङ्गमो मम
'दुर्वासांनी दिलेला वर मला पूर्णपणे माहीत आहे; भीती बाजूला ठेवून, इथेच आपला संग होऊ दे.'
अमोघं दर्शनं मह्यमाहूतश्चास्मि ते शुभे। वृथाऽऽह्वानेऽपि ते भीरु दोषः स्यान्नात्र संशयः
माझं दर्शन कधीच व्यर्थ जात नाही, आणि तू मला बोलावलं आहेस, हे शुभे. जरी तुझं बोलावणं उगाचच असलं, तरीही, भीरू, त्याचा दोष नक्कीच तुझ्यावर येईल — यात काहीच शंका नाही.
यद्येवं मन्यसे भीरु किमाह्वयसि भास्करम्। यदि मामवजानासि ऋषिः स न भविष्यति
जर तुला असंच वाटत असेल, भीरू, तर मग तू सूर्याला का बोलावलं? जर तू मला दुर्लक्ष केलंस, तर ऋषींचं वरदानही फळाला येणार नाही.
मन्त्रदानेन यस्मात्त्वमवलेपेन दर्पिता। कुलं च तेऽद्य धक्ष्यामि क्रोधदीप्तेन चक्षुषा
मंत्र मिळाल्यामुळे तू गर्वित झाली आहेस आणि अहंकाराने फुगली आहेस, म्हणून आज मी माझ्या रागाने तुझं घराणं जाळून टाकीन.
एवमुक्ता बहुविधं सान्त्वपूर्वं विवस्वता। सा तु नैच्छद्वरारोहा कन्याहमिति भारत
सूर्याने अशा अनेक प्रकारे शांतपणे सांगितल्यावरही, ती सुंदर कन्या म्हणाली, 'मी अजूनही कुमारिका आहे,' म्हणून तिने मान्यता दिली नाही.
बन्धुपक्षभयाद्भीता लज्जया च यशस्विनी। तामर्कः पुनरेवेदब्रवीद्भरतर्षभ।।?
नातेवाईकांची भीती आणि लाज यामुळे ती तेजस्विनी घाबरली होती; तेव्हा सूर्याने पुन्हा तिला संबोधून सांगितलं, हे भरतश्रेष्ठा.
मत्प्रसादान्न ते राज्ञि भविता दोष इत्युत
माझ्या कृपेने, राणी, तुझ्यावर काहीही दोष येणार नाही.
प्रसीद भगवन्मह्यमवलेपो हि नास्ति मे। त्वयैव परिहार्यं स्यात्कन्याभावस्य दूषणम्
माझ्यावर कृपा कर, भगवंत, मला काहीही गर्व नाही. कुमारिकेचं पावित्र्य हरपण्याचा कलंक फक्त तूच दूर करू शकतोस.
व्यपयातु भयं तेऽद्य कुमारं प्रसमीक्षसे। मया त्वं चाप्यनुज्ञाता पुनः कन्या भविष्यसि
आज तुझी भीती नाहीशी होईल; तू मुलाला पाहशील. माझ्या अनुमतीने, तू पुन्हा कुमारिका होशील.
एवमुक्ता ततः कुन्ती संप्रहृष्टतनूरुहा। सङ्गताऽभूत्तदा सुभ्रूरादित्येन महात्मना
असं सांगितल्यावर, कुंतीच्या अंगावर आनंदाने रोमांच उभे राहिले आणि त्या वेळी ती सुंदर भुवया असलेली कुंती त्या महान आत्म्याच्या सूर्याशी एकरूप झाली.
प्रकाशकर्मा तपनः कन्यागर्भं ददौ पुनः।' तत्र वीरः समभवत्सर्वशस्त्रभृतां वरः
प्रकाशमान आणि तेजस्वी सूर्याने पुन्हा त्या कुमारिकेच्या गर्भात बाळ दिलं; तिथे एक वीर जन्माला आला, जो सर्व शस्त्रधारींमध्ये श्रेष्ठ होता.
आमुक्तकवचः श्रीमान्देवगर्भः श्रियान्वितः। सहजं कवचं बिभ्रत्कुण्डलोद्द्योतिताननः
तो बाळ जन्मतःच कवचासह, तेजस्वी, दिव्य आणि सौंदर्याने युक्त होता; त्याने नैसर्गिक कवच घातलं होतं आणि त्याच्या चेहऱ्यावर कुंडलांचा प्रकाश झळकत होता.
अजायत सुतः कर्णः सर्वलोकेषु विश्रुतः। प्रादाच्च तस्यै कन्यात्वं पुनः स परमद्युतिः
तो पुत्र म्हणजे कर्ण, जो सर्व लोकांत प्रसिद्ध झाला; आणि त्या तेजस्वीने तिला पुन्हा कुमारिकेचं पावित्र्य दिलं.
दत्त्वा च तपतां श्रेष्ठो दिवमाचक्रमे ततः। दृष्ट्वा कुमारं जातं सा वार्ष्णेयी दीनमानसा
मग त्या सर्वांत तेजस्वी सूर्याने बाळ देऊन स्वर्गाकडे प्रस्थान केलं; आणि तो मुलगा जन्माला आल्यावर, वृष्णिवंशज कुंतीच्या मनात दुःख दाटून आलं.
एकाग्रं चिन्तयामास किं कृत्वा सुकृतं भवेत्। गूहमानापचारं सा बन्धुपक्षभयात्तदा
ती एकाग्रतेने विचार करू लागली — 'काय केल्याने माझं कल्याण होईल?' आपली चूक लपवत, ती त्या वेळी नातेवाईकांची भीती बाळगत होती.
मञ्जूषां रत्नसंपूर्णां कृत्वा बालसमाश्रिताम्। उत्ससर्ज कुमारं तं जले कुन्ती महाबलम्
तिने रत्नांनी भरलेली एक पेटी तयार केली आणि त्या बाळाला त्यात ठेवून, कुंतीने तो बलवान मुलगा पाण्यात सोडून दिला.
तमुत्सृष्टं जले गर्भं राधाभर्ता महायशाः। पुत्रत्वे कल्पयामास सभार्यः सूतनन्दनः
पाण्यात सोडलेला तो बाळ राधेच्या पतीला — त्या कीर्तीमान सूतानं — सापडला; त्याने आणि त्याच्या पत्नीने त्याला आपला मुलगा मानलं.
नामधेयं च चक्राते तस्य बालस्य तावुभौ। वसुना सह जातोऽयं वसुषेणो भवत्विति
त्या दोघांनी त्या बाळाचं नाव ठेवलं — 'हा संपत्तीसमवेत जन्मला आहे, म्हणून याचं नाव वसुषेण असावं'.
स वर्धमानो बलवान्सर्वास्त्रेषूद्यतोऽभवत्। आपृष्ठतापादादित्यमुपातिष्ठत वीर्यवान्
तो वाढत गेला, बळकट झाला आणि सर्व अस्त्रांमध्ये निपुण झाला; आणि जेव्हा त्याला विचारलं गेलं, तेव्हा तो तेजाने परिपूर्ण होऊन सूर्याची उपासना करू लागला.
तस्मिन्काले तु जपतस्तस्य वीरस्य धीमतः। नादेयं ब्राह्मणेष्वासीत्किंचिद्वसु महीतले
त्या वेळी, त्या धाडसी आणि बुद्धिमान पुरुषाने जप करत असताना, पृथ्वीवर कुठेही ब्राह्मणांसाठी द्यायला काहीच दान उरले नव्हते.
ततः काले तु कस्मिंश्चित्स्वप्नान्ते कर्णमब्रवीत्। आदित्यो ब्राह्मणो भूत्वा शृणु वीर वचो मम
नंतर, एका रात्रीच्या शेवटी, स्वप्नात सूर्याने ब्राह्मणाचा रूप घेऊन कर्णाला सांगितले, "हे वीर, माझे बोल ऐक."
प्रभातायां रजन्यां त्वामागमिष्यति वासवः। न तस्य भिक्षा दातव्या विप्ररूपी भविष्यति
रात्र संपून सकाळ झाली की, वासव तुझ्याकडे येईल; तो ब्राह्मणाच्या रूपात येईल, त्याला काहीच दान देऊ नकोस.
निश्चयोऽस्यापहर्तुं ते कवचं कुण्डले तथा। अतस्त्वां बोधयाम्येष स्मर्तासि वचनं मम
त्याचा हेतू तुझ्याकडून कवच आणि कुंडले घेण्याचा आहे; म्हणून मी तुला सावध करतोय, माझे शब्द लक्षात ठेव.
शक्रो मां विप्ररूपेण यदि वै याचते द्विज। कथं तस्मै न दास्यामि यथा चास्म्यवबोधितः
शक्र ब्राह्मणाच्या रूपात माझ्याकडे काही मागितले, तर मी त्याला कसे नाकारू? कारण मला तसे सांगण्यात आले आहे.
विप्राः पूज्यास्तु देवानां सततं प्रियमिच्छताम्। तं देवदेवं जानन्वै न शक्तोऽस्म्यवमन्त्रणे
देवतांची कृपा हवी असणाऱ्यांनी ब्राह्मणांचा नेहमीच सन्मान केला पाहिजे; तो देवांचा देव आहे हे मला माहीत असूनही, मी त्याला दुर्लक्ष करू शकत नाही.