हृतो राजा हृतो राजा भारद्वाजेन मारिष। इत्यांसीत्सुमहाञ्शब्दः पाण्डूसैन्यस्य सर्वतः
राजा पकडला गेला! राजा भारद्वाजाच्या मुलाने पकडला! असा मोठा गोंगाट पांडवांच्या सैन्यात सर्वत्र उठला.
ततस्त्वरितमारुह्य सहदेवरथं नृपः। अपायाज्जवनैरश्वैः कुन्तीपुत्रो युधिष्ठिरः
तेव्हा कुंतीपुत्र युधिष्ठिराने घाईने सहदेवाच्या रथावर चढून, वेगवान घोड्यांवर बसून तिथून निघून गेला.
माद्रेयस्तु ततः क्रुद्धो दुर्मुखं च शितैः शरैः। भ्राता भ्रातरमायत्तो विव्याध प्रहसन्निव
माद्रीचा मुलगा रागावून, हसतच, धारदार बाणांनी दुर्मुखावर वार करू लागला—जणू एक भाऊ दुसऱ्या भावावर चालून गेला.
तं रणे रभसं दृष्ट्वा सहदेवं महाबलम्। दुर्मुखो नवभिर्बाणैस्ताडयामास भारत
रणांगणात सहदेव इतका तडफदार आणि बलवान पाहून दुर्मुखाने त्याच्यावर नऊ बाण सोडले.
दुर्मुखस्य तु भल्लेन च्छित्त्वा केतुं महाबलः। जघान चतुरो वाहांश्चतुर्भिर्निशितैः शरैः
मग सहदेवाने, आपल्या सामर्थ्याने, दुर्मुखाचा ध्वज एका मोठ्या बाणाने तोडला आणि चार तीक्ष्ण बाणांनी त्याचे चारही घोडे घायाळ केले.
अथापरेण भल्लेन पीतेन निशितेन ह। चिच्छेद सारथेः कायाच्छिरो ज्वलितकुण्डलम्
नंतर, दुसऱ्या एका सोनेरी पिसांच्या धारदार बाणाने, रथाच्या सारथ्याचे कानात झळकणारे कुंडल असलेले डोके त्याच्या शरीरापासून वेगळे केले.
क्षुरप्रेण च तीक्ष्णेन कौरव्यस्य महद्धनुः। सहदेवो रणे छित्त्वा तं च विव्याध पञ्चभिः
त्यानंतर सहदेवाने धारदार कापणाऱ्या बाणाने कौरवाच्या मोठ्या धनुष्याला छेदले आणि त्याच्यावर आणखी पाच बाण सोडले.
हताश्वं तु रथं त्यक्त्वा दुर्मुखो विमनास्तदा। आरुरोह रथं राजन्निरमित्रस्य भारत
घोडे मारले गेलेला रथ सोडून दुर्मुख, मनाने खचून, निरमित्राच्या रथावर चढला.
सहदेवस्ततः क्रुद्धो निरमित्रं महाहवे। जघान पृथुधारेण भल्लेन परवीरहा
मग सहदेव रागाने पेटून, त्या मोठ्या युद्धात पराक्रमी निरमित्रावर मोठ्या धारदार बाणाने प्रहार केला.
स पपात रथोपस्थान्निरमित्रो जनेश्वरः। त्रिगर्तराजस्य सुतो व्यथयंस्तव वाहिनीम्
त्रिगर्तांचा राजा असलेल्या निरमित्राचा मुलगा, तुझ्या सैन्यात घबराट निर्माण करत, रथावरून खाली पडला.
तं तु हत्वा महाबाहुः सहदेवो व्यरोचत। यथा दाशरथी रामः खरं हत्वा महाबलम्
त्याला ठार मारल्यानंतर, बलवान सहदेव अगदी तसाच तेजस्वी दिसला जसा दशरथपुत्र रामाने बलाढ्य खराचा वध केल्यावर तेज पसरले होते.
हाहाकारो महानासीत्त्रिगर्तानां जनेश्वर। राजपुत्रं हतं दृष्ट्वा निरमित्रं महारथम्
राजपुत्र निरमित्र, तो महान रथी, मारला गेल्याचे पाहून त्रिगर्तांच्या सैन्यात मोठा हंबरडा उठला.
नकुलस्ते सुतं राजन्विकर्णं पृथुलोचनम्। मुहूर्ताज्जितवाँल्लोके तदद्भुतमिवाभवत्
राजा, तुझ्या मुलाने, नकुलाने, मोठ्या डोळ्यांच्या विकर्णाला अगदी थोड्या वेळात हरवले आणि ते जगाला एक आश्चर्य वाटले.
सात्यकिं व्याघ्रदत्तस्तु शरैः सन्नतपर्वभिः। चक्रेऽदृश्यं साश्वसूतं सध्वजं पृतनान्तरे
व्याघ्रदत्ताने वाकलेल्या टोकांच्या बाणांनी सात्यकी, त्याचे घोडे, सारथी आणि ध्वज—हे सर्व सैन्यात अदृश्य केले.
तान्निवार्य शराञ्शूरः शैनेयः कृतहस्तवत्। साश्वसूतध्वजं बाणैर्व्याघ्रदत्तमपातयत्
पण शूर आणि युद्धकौशल्य असलेल्या सात्यकीने ते सर्व बाण परतवले आणि स्वतःच्या बाणांनी व्याघ्रदत्त, त्याचे घोडे, सारथी आणि ध्वज खाली पाडले.
कुमारे निहते तस्मिन्मागधस्य सुते प्रभो। मागधाः सर्वतो यत्ता युयुधानमुपाद्रवन्
मागधाच्या राजपुत्राचा वध झाल्यावर, सर्व मागध सैनिक चारही बाजूंनी एकत्र येऊन युयुधानावर तुटून पडले.
विसृजन्तः शरांश्चैव तोमरांश्च सहस्रशः। मिण्डिपालांस्तथा प्रासान्मुद्रान्मुसलानपि।। अयोधयन्रणे शूराः सात्वतं युद्धदुर्मदम्
ते शूरवीर हजारो बाण, भाले, गदा, प्रास, मुद्गर आणि मुसळ फेकू लागले आणि युद्धासाठी वेडे झालेले सात्यकीवर तुटून पडले.
तांस्तु सर्वान्स बलवान्सात्यकिर्युद्धदुर्मदः। नातिकृच्छ्राद्धसन्नेव विजिग्ये पुरुषर्षभः
पण बलवान आणि युद्धात न डगमगणारा सात्यकी, हे सर्व वीर फारसे कष्ट न घेता सहज हरवून गेला.
मागधान्द्रवतो दृष्ट्वा हतशेषान्समन्ततः। बलं तेऽभज्यत विभो युयुधानशरार्दितम्
मागध आणि आंध्र सैन्याने आजूबाजूचे आपले लोक मारले गेलेले पाहिले, आणि थोडेच शिल्लक राहिले, तेव्हा तुझं सैन्य युयुधानाच्या बाणांनी सर्वत्र छिन्नभिन्न झालं आणि पळून गेलं.
नाशयित्वा रणे सैन्यं त्वदीयं तु समन्ततः। विधुन्वानो धनुःश्रेष्ठं व्यभ्राजत महायशाः
रणांगणात तुझं सैन्य सर्व बाजूंनी नष्ट करून, तो कीर्तीमान वीर आपल्या उत्तम धनुष्याने झळकू लागला.
भज्यमानं बलं राजन्सात्वतेन महात्मना। नाभ्यवर्तत युद्धाय त्रासितं दीर्घबाहुना
राजा, सात्वत या महात्म्याने तुझं सैन्य मोडून काढलं, तेव्हा त्या दीर्घबाहू वीराच्या भीतीने कुणीही परत युद्ध करायला धजावलं नाही.
ततो द्रोणो भृशं क्रुद्धः सहसोद्वृत्य चक्षुषी। सात्यकिं सत्यकर्माणं स्वयमेवाभिदुद्रुवे
मग द्रोण फारच संतापला आणि अचानक डोळे मोठे करून, सत्यकर्मा सात्यकीवर स्वतःच चालून गेला.
प्रतिलभ्य ततः संज्ञां मारुतिः क्रोधमूर्च्छितः। विकृष्य कार्मुकं घोरं भारसाधनमुत्तमम्। अलम्बुसं शरैस्तीक्ष्णैरर्दयामास सर्वतः
शुद्धीवर येऊन, मारुती प्रचंड रागाने भरून गेला आणि आपल्या भयंकर, श्रेष्ठ धनुष्याचा ताण घेतला. त्याने चारही बाजूंनी तीक्ष्ण बाणांनी आलंबुसावर हल्ला चढवला.
स विद्धो बहुभिर्बाणैर्नीलाञ्जनचयोपमः। शुशुभे सर्वतो राजन्प्रफुल्ल इव किंशुकः
अनेक बाणांनी भोसकला गेलेला तो, काळ्या काजळाच्या राशीसारखा दिसत होता आणि राजा, तो सर्वत्र फुललेल्या किंशुकासारखा शोभत होता.
स वध्यमानः समरे भीमचापच्युतैः शरैः। स्मरन्भ्रातृवधं चैव पाण्डवेन महात्मना। घोरं रूपमथो कृत्वा भीमसेनमभाषत
समरभूमीत भीमाच्या धनुष्यातून सुटलेल्या बाणांनी छिन्नभिन्न होत असताना, पांडवाने माझ्या भावाचा वध केला हे आठवून, त्याने भीमसेनाला भयानक रूप धारण करून हाक मारली.
तिष्ठेदानीं रणे पार्थ पश्य मेऽद्य पराक्रमम्।। बाको नाम सुदुर्बुद्धे राक्षसप्रवरो बली
आता थांब, पार्था! आज माझं शौर्य बघ. दुष्ट बुद्धीच्या, मी बका नावाचा, राक्षसांमध्ये बलवान आणि श्रेष्ठ आहे.
परोक्षं मम तद्वृत्तं यद्धाता मे हतस्त्वया
माझ्या नजरेआड, तुझ्या हातून माझा भाऊ मारला गेला, हे तुझं कृत्य आहे.
एवमुक्त्वा ततो भीममन्तर्धानं गतस्तदा। महता शरवर्षेण भृशं तं समवाकिरत्
असं म्हणून, तो भीमाच्या नजरेआड गेला आणि मोठ्या बाणवर्षावाने त्याच्यावर प्रचंड हल्ला केला.
भीमस्तु समरे राजन्नदृश्ये राक्षसे तदा। आकाशं पूरयामास शरैः सन्नतपर्वभिः
राजा, जेव्हा तो राक्षस युद्धात अदृश्य झाला, तेव्हा भीमाने वाकडी आणि धारदार बाणांनी आकाश भरून टाकलं.
स वध्यमानो भीमेन निमेषाद्रथमास्थितः। जगाम धरणीं चैव क्षुद्रः खं सहसाऽगमत्
भीमाच्या हल्ल्याने छिन्नभिन्न झाल्यावर, तो नीच राक्षस क्षणात रथावर चढला, मग जमिनीवर गेला आणि लगेच आकाशात उडून गेला.