यथा हि मुखवर्णोऽयमनयोरिति मेनिरे। तव योधा महाराज हतमेव जयद्रथम्
त्यांच्या चेहऱ्यावरचे भाव पाहून, राजन, तुझे सैनिक जयद्रथ जणू मारलाच गेला आहे असे समजू लागले.
लोहिताक्षौ महाबाहू संयुक्तौ कृष्णपाण्डवौ। सिन्धुराजमभिप्रेक्ष्य हृष्टौ व्यनदतां मुहुः
रक्तासारख्या डोळ्यांनी आणि बलवान हातांनी युक्त कृष्ण आणि अर्जुन, सिंधू राजाला पाहून आनंदित होऊन पुन्हा पुन्हा गर्जना करू लागले.
शौरेरभीषुहस्तस्य पार्थस्य च धनुष्मतः। तयोरासीत्प्रभा राजन्सूर्यपावकयोरिव
शौर्याच्या हातात अस्त्र आणि पार्थाच्या हातात धनुष्य, या दोघांकडून जणू सूर्य आणि अग्नीप्रमाणे तेज प्रकट होत होते, हे राजन.
हर्ष एव तयोरासीद्द्रोणानीकप्रमुक्तयोः। समीपे सैन्धवं दृष्ट्वा श्येनयोरामिषं यथा
द्रोणाच्या सैन्याचा भेद करून जवळ सिंधू राजाला पाहिल्यावर, त्या दोघांना जणू गरुडांना जवळ मांस दिसल्यावर होणारा आनंद मिळाला.
तौ तु सैन्धवमालोक्य वर्तमानमिवान्तिके। सहसा पेततुःक्रुद्धौ क्षिप्रं श्येनाविवामिपम्
सिंधू राजा अगदी समोर असल्याचे पाहून, ते दोघे क्रोधाने जणू गरुड आपल्या भक्ष्यावर झडप घालावेत तसे अचानक झेपावले.
तौ दृष्ट्वा तु व्यतिक्रान्तौ हृषीकेशधनञ्जयौ। सिन्धुराजस्य रक्षार्थं पराक्रान्तः सुतस्तव
हृषीकेश आणि धनंजय यांनी भेद करून पुढे जात असल्याचे पाहून, सिंधू राजाचे रक्षण करण्यासाठी तुझा पुत्र धाडसाने पुढे सरसावला.
द्रोणेनाबद्धकवचो राजा दुर्योधनस्ततः। ययावेकरथेनाजौ हयसंस्करावित्प्रभो
द्रोणाने कवच घालून दिल्यावर, राजा दुर्योधन एकटाच उत्तम प्रशिक्षित घोड्यांसह रणभूमीत उतरला, हे प्रभो.
कृष्णपार्थौ महेष्वासौ व्यतिक्रम्याथ ते सुतः। अग्रतः पुण्डरीकाक्षं प्रतीयाय नराधिप
महान धनुर्धर कृष्ण आणि अर्जुन यांनी भेद करून पुढे गेल्यावर, तुझा पुत्र पुढे जाऊन कमळासारख्या डोळ्यांच्या कृष्णाकडे वळला, हे नराधिपा.
ततः सर्वेषु सैन्येषु वादित्राणि प्रहृष्टवत्। प्रावाद्यन्त व्यतिक्रान्ते तव पुत्रे धनञ्जयम्
मग सगळ्या सैन्यात आनंदाने वाद्ये वाजू लागली, कारण तुझ्या मुलाने धनंजयासमोर उभे राहून सामना केला.
सिंहनादरवाश्चासञ्शङ्खशब्दविमिश्रिताः। दृष्ट्वा दुर्योधनं तत्र कृष्णयोः प्रमुखे स्थितम्
दुर्योधन कृष्ण आणि अर्जुनासमोर उभा राहिल्याचे पाहून, शंखांच्या आवाजात मिसळलेले सिंहगर्जना ऐकू येऊ लागल्या.
ये च ते सिन्धुराजस्य गोप्तारः पावकोपमाः। ते प्राहृष्यन्त समरे दृष्ट्वा पुत्रं तव प्रभो
सिंधुराजाच्या रक्षणासाठी उभे असलेले, अग्नीप्रमाणे तेजस्वी तुझे पुत्र पाहून युद्धात आनंदले.
दृष्ट्वा दुर्योधनं कृष्णो व्यतिक्रान्तं सहानुगम्। अब्रवीदर्जुनं राजन्प्राप्तकालमिदं वचः
दुर्योधन आपल्या सहकाऱ्यांसह पुढे येताना पाहून, कृष्णाने अर्जुनाला योग्य वेळी असे बोलले, 'राजा, आता वेळ आली आहे.'
दिष्ट्या जानाति सङ्ग्रामे योद्धव्यं हि त्वया सह। दिष्ट्या च सफलाः पार्थ सर्वे कामा ह्यकामिताः
सुदैवाने, त्याला समजले की युद्धात तुला सामोरे जावे लागणार आहे; आणि सुदैवाने, पार्था, तुझे सगळे अपूर्ण इच्छाही आता पूर्ण होत आहेत.
तस्माज्जहि रणे पार्थ धार्तराष्ट्रं कुलाधमम्। यथेन्द्रेण हतः पूर्वं जम्भो देवासुरे मृधे
म्हणून, पार्था, युद्धात त्या दुष्ट धृतराष्ट्रपुत्राचा नाश कर, जसा इंद्राने पूर्वी देव-दानवांच्या युद्धात जंभाचा वध केला.
अस्मिन्हते त्वया सैन्यमनाथं भिद्यतामिदम्। वैरस्य दिष्ट्या सहजं मूलं छिन्धि दुरात्मनाम्
तू त्याचा वध केल्यानंतर, हे सेनापतीशिवाय राहिलेले सैन्य तुटून जाईल; आणि सुदैवाने, या दुष्टांचा जन्मजात वैर मुळापासून तोड.
तं तथेत्यब्रवीत्पार्थः कृत्यरूपमिदं मम। सर्वमन्यदनादृत्य गच्छ यत्र सुयोधनः
पार्थ म्हणाला, 'तसेच होईल; हेच माझे कर्तव्य आहे. बाकी सर्व गोष्टी बाजूला ठेवून मी थेट सुयोधनाजवळ जातो.'
येनैतद्दीर्घकालं नो भुक्तं राज्यमकण्टकम्। अप्यस्य युधि विक्रम्य च्छिन्द्यां मूर्धानमाहवे
'ज्याने इतक्या वर्षे आमचे राज्य कोणत्याही अडथळ्याशिवाय उपभोगले, युद्धात धाडसाने त्याचे डोके मी छाटू दे.'
अपि तस्य ह्यनर्हायाः परिक्लेशस्य माधव। कृष्णायाः शक्नुयां गन्तुं पदं केशप्रधर्षणे
'माधव, ज्याला हा मानहानीचा त्रास सहन करावा लागला, त्या कृष्णेसाठी मी एक पाऊल टाकू शकलो पाहिजे, ज्या वेळी तिचे केस ओढले गेले.'
अप्यहं तानि दुःखानि पूर्ववृत्तानि माधव। दुर्योधनं रणे हत्वा प्रतिमोक्ष्ये कथञ्चन
'माधव, पूर्वी घडलेल्या त्या दुःखांपासून मी काहीतरी सुटका मिळवू शकलो पाहिजे, दुर्योधनाचा युद्धात वध करून.'
इत्येवंवादिनौ कृष्णौ हृष्टौ श्वेतान्हयोत्तमान्। प्रेषयामासतुः सङ्ख्ये प्रेप्सन्तौ तं नराधिपम्
अशा प्रकारे दोन्ही कृष्ण आनंदित होऊन, त्या उत्तम पांढऱ्या घोड्यांना युद्धात पुढे नेऊ लागले, त्या राजाला शोधण्यासाठी.
तयोः समीपं सम्प्राप्य पुत्रस्ते भरतर्षभ। न चकार भयं प्राप्ते भये महति मारिष
भरतवंशातील श्रेष्ठा, तुझा मुलगा त्या दोघांच्या जवळ गेला, तरी मोठ्या संकटाच्या वेळीही त्याला भीती वाटली नाही.
तदस्य क्षत्रियाः कर्म सर्व एवाभ्यपूजयन्। यदर्जुनहृषीकेशौ प्रत्युद्यातौ न्यवारयत्
सर्व क्षत्रियांनी त्याचे कृत्य गौरवले, कारण त्याने अर्जुन आणि हृषीकेश यांना सामोरे जाऊन त्यांना थांबवले.
ततः सर्वस्य सैन्यस्य तावकस्य विशाम्पते। महानादो ह्यभूत्तत्र दृष्ट्वा राजानमाहवे
मग, राजाधिराज, तुझ्या सगळ्या सैन्यात मोठा गजर झाला, कारण युद्धात राजाला पाहिले.
तस्मिञ्जनसमुन्नादे प्रवृत्ते भैरवे सति। कदर्थीकृत्य ते पुत्रः प्रत्यमित्रमवारयत्
त्या भयंकर गोंधळात, तुझ्या मुलाने कोणाचीही पर्वा न करता शत्रूला थांबवले.
आवारितस्तु कौन्तेयस्तव पुत्रेण धन्विना। संरम्भमगमद्भूयः स च तस्मिन्परन्तपः
पण तुझ्या धनुर्धारी मुलाने कौंतेयाला अडवले, त्यामुळे तो अधिकच संतापला, आणि शत्रूंचा संहार करणारा देखील.
तौ दृष्ट्वा प्रतिसंरब्धौ दुर्योधनधनञ्जयौ। अभ्यवैक्षन्त राजानो भीमरूपाः समन्ततः
दुर्योधन आणि धनंजय दोघेही प्रचंड संतापलेले पाहून, आजूबाजूचे सर्व राजे भीतीदायक रूपात पाहू लागले.
दृष्ट्वा तु पार्थं संरब्धं वासुदेवं च मारिष। प्रहसन्नेव पुत्रस्ते योद्धुकामः समाह्वयत्
पार्थ रागाने पेटला आहे आणि वासुदेवही तितकाच संतप्त आहे हे पाहून, मारीषा, तुझ्या मुलाने हसतच दोघांना लढायला बोलावले.
ततः प्रहृष्टो दाशार्हः पाण्डवश्च धनञ्जयः। व्यक्रोशेतां महानादं दध्मतुश्चाम्बुजोत्तमौ
मग दाशार्ह वंशातील कृष्ण आणि पांडव धनंजय दोघेही आनंदित होऊन मोठ्याने गर्जना केली आणि आपापल्या उत्तम शंखांचा आवाज केला.
तौ हृष्टरूपौ सम्प्रेक्ष्य कौरवेयास्तु सर्वशः। निराशाः समपद्यन्त पुत्रस्य तव जीविते
कृष्ण आणि पांडव दोघेही आनंदाने फुललेले पाहून, सर्व कौरवांना तुझ्या मुलाच्या जीवाची आशा संपली.
शोकमापुः परं चैव कुरवः सर्व एव ते। अमन्यन्त च पुत्रं ते वैश्वानरमुखे हुतम्
सर्व कुरू मोठ्या शोकात बुडाले आणि तुझा मुलगा अग्नीच्या तोंडात समर्पित झाला आहे असे त्यांना वाटले.