द्रोणादाशीविषाकाराज्ज्वलितादिव पावकात्। अन्येभ्यः पार्थिवेभ्यश्च भास्वन्ताविव भास्करौ
द्रोणासारख्या प्रखर, विषासारख्या भयंकर आणि जणू अग्नीप्रमाणे धगधगणाऱ्या त्या दोघांनी इतर राजांमध्ये जणू तेजस्वी सूर्यांसारखे तेज दाखवले.
विमुक्तौ सागरप्रख्याद्रोणानीकादर्रिदमौ। अदृश्येतां मुदा युक्तौ समुत्तीर्यार्णवं यथा
सागरासारख्या विशाल द्रोणाच्या सैन्यातून मुक्त होऊन, ते दोघे जणू मोठा समुद्र पार केल्यावर मिळणाऱ्या आनंदाने भरलेले दिसले.
अस्त्रौघान्महतो मुक्तौ द्रोणहार्दिक्यरक्षितात्। रोचमानावदृश्येतामिन्द्राग्न्योः सदृशौ रणे
द्रोण आणि कृतवर्मा यांच्या रक्षणाखालील अस्त्रांच्या प्रचंड वर्षावातून सुटून, रणभूमीत ते दोघे जणू इंद्र आणि अग्नीप्रमाणे चमकत होते.
उद्भिन्नरुधिरौ कृष्णौ भारद्वाजस्य सायकैः। शितैश्चितौ व्यरोचेतां कर्णिकारैरिवाचलौ
भारद्वाजाच्या तीक्ष्ण बाणांनी छिद्रित होऊन रक्ताळलेले ते दोन्ही कृष्ण, जणू कर्णिकार फुलांनी सजलेले पर्वत शोभून दिसतात तसे झळकत होते.
द्रोणग्राहहूदान्मुक्तौ शक्त्याशीविषसङ्कटात्। अयःशरोग्रमकरात्क्षत्रियप्रवराम्भसः
द्रोणाच्या पकडीतून, प्राणघातक शूलांच्या संकटातून आणि श्रेष्ठ क्षत्रियांच्या लोखंडी बाणांनी भरलेल्या पुरातून ते दोघे सुटून बाहेर आले.
ज्याघोषतलनिर्हादाद्गदानिस्त्रिंशविद्युतः। द्रोणास्त्रमेघान्निर्मुक्तौ सूर्येन्दू तिमिरादिव
धनुष्यांच्या टणत्कार, गदांचा आवाज आणि तलवारींच्या वीजेसारख्या चमकांमध्ये, द्रोणाच्या अस्त्रवर्षावातून ते दोघे जणू सूर्य आणि चंद्र अंधारातून बाहेर पडावेत तसे सुटले.
बाहुभ्यामिव सन्तीर्णौ सिन्धुषष्ठाः समुद्रगाः। तपान्ते सरितः पूर्णा महाग्राहसमाकुलाः
उन्हाळ्यानंतरच्या, मोठ्या मगरांनी भरलेल्या आणि पूर्ण भरलेल्या नद्या जशा स्वतःच्या प्रवाहाने समुद्र गाठतात, तसे ते दोघे स्वतःच्या बाहुबलावरून संकट पार करून गेले.
महाशैलोच्चयां घोरां लङ्घयित्वा महानदीम्। निस्तीर्णावध्वगौ यद्वत्तद्वत्तौ तारितौ रणे
जसे दोन प्रवासी भयंकर, उंच काठाच्या मोठ्या नदीला ओलांडतात, तसेच त्यांनी रणभूमीतील भीषण प्रवाह पार केला.
इति कृष्णौ महेष्वासौ प्रशस्तौ लोकविश्रुतौ। सर्वभूतान्यमन्यन्त द्रोणास्त्रबलवारणात्
अशा प्रकारे हे दोन्ही कृष्ण, महान धनुर्धर आणि जगभर प्रसिद्ध, द्रोणाच्या सैन्याचा भेद करून सर्व प्राण्यांकडून गौरवले गेले.
जयद्रथं समीपस्थमवेक्षन्तौ जिघांसया। रुरुं वनान्ते लिप्सन्तौ व्याघ्रवत्तावतिष्ठताम्
जयद्रथ जवळ असल्याचे पाहून आणि त्याचा वध करण्याच्या इच्छेने, ते दोघे जणू जंगलात आपले भक्ष्य शोधणाऱ्या वाघांसारखे उभे राहिले.
यथा हि मुखवर्णोऽयमनयोरिति मेनिरे। तव योधा महाराज हतमेव जयद्रथम्
त्यांच्या चेहऱ्यावरचे भाव पाहून, राजन, तुझे सैनिक जयद्रथ जणू मारलाच गेला आहे असे समजू लागले.
लोहिताक्षौ महाबाहू संयुक्तौ कृष्णपाण्डवौ। सिन्धुराजमभिप्रेक्ष्य हृष्टौ व्यनदतां मुहुः
रक्तासारख्या डोळ्यांनी आणि बलवान हातांनी युक्त कृष्ण आणि अर्जुन, सिंधू राजाला पाहून आनंदित होऊन पुन्हा पुन्हा गर्जना करू लागले.
शौरेरभीषुहस्तस्य पार्थस्य च धनुष्मतः। तयोरासीत्प्रभा राजन्सूर्यपावकयोरिव
शौर्याच्या हातात अस्त्र आणि पार्थाच्या हातात धनुष्य, या दोघांकडून जणू सूर्य आणि अग्नीप्रमाणे तेज प्रकट होत होते, हे राजन.
हर्ष एव तयोरासीद्द्रोणानीकप्रमुक्तयोः। समीपे सैन्धवं दृष्ट्वा श्येनयोरामिषं यथा
द्रोणाच्या सैन्याचा भेद करून जवळ सिंधू राजाला पाहिल्यावर, त्या दोघांना जणू गरुडांना जवळ मांस दिसल्यावर होणारा आनंद मिळाला.
तौ तु सैन्धवमालोक्य वर्तमानमिवान्तिके। सहसा पेततुःक्रुद्धौ क्षिप्रं श्येनाविवामिपम्
सिंधू राजा अगदी समोर असल्याचे पाहून, ते दोघे क्रोधाने जणू गरुड आपल्या भक्ष्यावर झडप घालावेत तसे अचानक झेपावले.
तौ दृष्ट्वा तु व्यतिक्रान्तौ हृषीकेशधनञ्जयौ। सिन्धुराजस्य रक्षार्थं पराक्रान्तः सुतस्तव
हृषीकेश आणि धनंजय यांनी भेद करून पुढे जात असल्याचे पाहून, सिंधू राजाचे रक्षण करण्यासाठी तुझा पुत्र धाडसाने पुढे सरसावला.
द्रोणेनाबद्धकवचो राजा दुर्योधनस्ततः। ययावेकरथेनाजौ हयसंस्करावित्प्रभो
द्रोणाने कवच घालून दिल्यावर, राजा दुर्योधन एकटाच उत्तम प्रशिक्षित घोड्यांसह रणभूमीत उतरला, हे प्रभो.
कृष्णपार्थौ महेष्वासौ व्यतिक्रम्याथ ते सुतः। अग्रतः पुण्डरीकाक्षं प्रतीयाय नराधिप
महान धनुर्धर कृष्ण आणि अर्जुन यांनी भेद करून पुढे गेल्यावर, तुझा पुत्र पुढे जाऊन कमळासारख्या डोळ्यांच्या कृष्णाकडे वळला, हे नराधिपा.
ततः सर्वेषु सैन्येषु वादित्राणि प्रहृष्टवत्। प्रावाद्यन्त व्यतिक्रान्ते तव पुत्रे धनञ्जयम्
मग सगळ्या सैन्यात आनंदाने वाद्ये वाजू लागली, कारण तुझ्या मुलाने धनंजयासमोर उभे राहून सामना केला.
सिंहनादरवाश्चासञ्शङ्खशब्दविमिश्रिताः। दृष्ट्वा दुर्योधनं तत्र कृष्णयोः प्रमुखे स्थितम्
दुर्योधन कृष्ण आणि अर्जुनासमोर उभा राहिल्याचे पाहून, शंखांच्या आवाजात मिसळलेले सिंहगर्जना ऐकू येऊ लागल्या.
ये च ते सिन्धुराजस्य गोप्तारः पावकोपमाः। ते प्राहृष्यन्त समरे दृष्ट्वा पुत्रं तव प्रभो
सिंधुराजाच्या रक्षणासाठी उभे असलेले, अग्नीप्रमाणे तेजस्वी तुझे पुत्र पाहून युद्धात आनंदले.
दृष्ट्वा दुर्योधनं कृष्णो व्यतिक्रान्तं सहानुगम्। अब्रवीदर्जुनं राजन्प्राप्तकालमिदं वचः
दुर्योधन आपल्या सहकाऱ्यांसह पुढे येताना पाहून, कृष्णाने अर्जुनाला योग्य वेळी असे बोलले, 'राजा, आता वेळ आली आहे.'
दिष्ट्या जानाति सङ्ग्रामे योद्धव्यं हि त्वया सह। दिष्ट्या च सफलाः पार्थ सर्वे कामा ह्यकामिताः
सुदैवाने, त्याला समजले की युद्धात तुला सामोरे जावे लागणार आहे; आणि सुदैवाने, पार्था, तुझे सगळे अपूर्ण इच्छाही आता पूर्ण होत आहेत.
तस्माज्जहि रणे पार्थ धार्तराष्ट्रं कुलाधमम्। यथेन्द्रेण हतः पूर्वं जम्भो देवासुरे मृधे
म्हणून, पार्था, युद्धात त्या दुष्ट धृतराष्ट्रपुत्राचा नाश कर, जसा इंद्राने पूर्वी देव-दानवांच्या युद्धात जंभाचा वध केला.
अस्मिन्हते त्वया सैन्यमनाथं भिद्यतामिदम्। वैरस्य दिष्ट्या सहजं मूलं छिन्धि दुरात्मनाम्
तू त्याचा वध केल्यानंतर, हे सेनापतीशिवाय राहिलेले सैन्य तुटून जाईल; आणि सुदैवाने, या दुष्टांचा जन्मजात वैर मुळापासून तोड.
तं तथेत्यब्रवीत्पार्थः कृत्यरूपमिदं मम। सर्वमन्यदनादृत्य गच्छ यत्र सुयोधनः
पार्थ म्हणाला, 'तसेच होईल; हेच माझे कर्तव्य आहे. बाकी सर्व गोष्टी बाजूला ठेवून मी थेट सुयोधनाजवळ जातो.'
येनैतद्दीर्घकालं नो भुक्तं राज्यमकण्टकम्। अप्यस्य युधि विक्रम्य च्छिन्द्यां मूर्धानमाहवे
'ज्याने इतक्या वर्षे आमचे राज्य कोणत्याही अडथळ्याशिवाय उपभोगले, युद्धात धाडसाने त्याचे डोके मी छाटू दे.'
अपि तस्य ह्यनर्हायाः परिक्लेशस्य माधव। कृष्णायाः शक्नुयां गन्तुं पदं केशप्रधर्षणे
'माधव, ज्याला हा मानहानीचा त्रास सहन करावा लागला, त्या कृष्णेसाठी मी एक पाऊल टाकू शकलो पाहिजे, ज्या वेळी तिचे केस ओढले गेले.'
अप्यहं तानि दुःखानि पूर्ववृत्तानि माधव। दुर्योधनं रणे हत्वा प्रतिमोक्ष्ये कथञ्चन
'माधव, पूर्वी घडलेल्या त्या दुःखांपासून मी काहीतरी सुटका मिळवू शकलो पाहिजे, दुर्योधनाचा युद्धात वध करून.'
इत्येवंवादिनौ कृष्णौ हृष्टौ श्वेतान्हयोत्तमान्। प्रेषयामासतुः सङ्ख्ये प्रेप्सन्तौ तं नराधिपम्
अशा प्रकारे दोन्ही कृष्ण आनंदित होऊन, त्या उत्तम पांढऱ्या घोड्यांना युद्धात पुढे नेऊ लागले, त्या राजाला शोधण्यासाठी.