कौन्तेयेनाग्रतः सृष्टा न्यपतन्पृष्ठतः शराः। तूर्णात्तूर्णतरं ह्यश्वाः प्रावहन्वातरंहसः
कौन्तेयाने पुढून बाण सोडले, जे मागे पडले; आणि वाऱ्यापेक्षाही वेगवान घोड्यांनी त्यांना अधिक वेगाने पुढे नेले.
ततो नृपतयः क्रुद्धाः परिवव्रुर्धनञ्जयम्। क्षत्रिया बहवश्चान्ये जयद्रथवधैषिणम्
मग रागावलेले राजे आणि अनेक क्षत्रियांनी जयद्रथाचा वध करू पाहणाऱ्या धनंजयाला वेढले.
सैन्येषु विप्रयातेषु धिष्ठितं पुरुषर्षभम्। दुर्योधनोऽत्वयात्पार्थं त्वरमाणो महाहवे
सैन्ये पांगली असताना, पुरुषांमध्ये श्रेष्ठ असलेल्या पार्थाजवळ, मोठ्या युद्धात, दुर्योधन घाईने गेला.
वातोद्धूतपताकं तं रथं जलदनिःस्वनम्। घोरं कपिध्वजं दृष्ट्वा विषण्णा रथिनोऽभवन्
वाऱ्याने फडकणारा ध्वज, मेघासारखा गजर करणारा, भयंकर कपिध्वज असलेला तो रथ पाहून रथी निराश झाले.
दिवाकरेऽथ रजसा सर्वतः संवृते भृशम्। शरार्ताश्चरणे योधाः शेकुः कृष्णौ न वीक्षितुम्
सूर्य धुळीने पूर्णपणे झाकला गेला असताना, बाणांनी त्रस्त झालेले योद्धे, पुढे येणाऱ्या कृष्ण आणि अर्जुनाकडे पाहू शकले नाहीत.
यद्यस्य समरे गोप्ता शक्रो देवगणैः सह। तथाप्येनं निहंस्याव इति कृष्णावभाषताम्
समरात त्याचे रक्षण करण्यासाठी इंद्र आणि सर्व देवताही असल्या, तरीही आपण त्याचा वध करूच, असे कृष्ण आणि अर्जुन म्हणाले.
इति कृष्णौ महाबाहू मिथः कथयतां तदा। सिन्धुराजमवेक्षन्तौ त्वत्पुत्रा बहु चुक्रुशुः
त्या वेळी बलवान कृष्ण आणि अर्जुन एकमेकांशी बोलत होते, सिंधू राजाकडे पाहत होते, आणि तुझ्या मुलांनी मोठा गोंधळ केला.
अतीत्य मरुधन्वानं प्रयान्तौ तृषितौ गजौ। पीत्वा वारि समाश्वस्तौ तथैवास्तामरिन्दमौ
मरूभूमी ओलांडून, तहानलेले दोन हत्ती पाणी पिऊन ताजेतवाने झाले, तसेच ते दोघे शत्रूंचा संहार करणारेही विश्रांती घेत होते.
व्याघ्रसिंहगजाकीर्णानतिक्रम्य च पर्वतान्। वणिजाविव दृश्येतां हीनमृत्यू जरातिगौ
वाघ, सिंह आणि हत्ती यांनी भरलेल्या पर्वतांना ओलांडून, ते मृत्यू टाळून पुढे जाणाऱ्या आणि वृद्धत्वावर मात करणाऱ्या व्यापाऱ्यांसारखे दिसत होते.
तथाहि मुखवर्णोऽयमनयोरिति मेनिरे। तावका वीक्ष्य मुक्तौ तौ विक्रोशन्ति स्म सर्वशः
त्यांच्या चेहऱ्याचा रंग फिका झाल्यामुळे, तुझे लोक म्हणू लागले, 'हे दोघे सुटले,' आणि सर्वांनी मोठ्याने ओरडायला सुरुवात केली.
द्रोणादाशीविषाकाराज्ज्वलितादिव पावकात्। अन्येभ्यः पार्थिवेभ्यश्च भास्वन्ताविव भास्करौ
द्रोणासारख्या प्रखर, विषासारख्या भयंकर आणि जणू अग्नीप्रमाणे धगधगणाऱ्या त्या दोघांनी इतर राजांमध्ये जणू तेजस्वी सूर्यांसारखे तेज दाखवले.
विमुक्तौ सागरप्रख्याद्रोणानीकादर्रिदमौ। अदृश्येतां मुदा युक्तौ समुत्तीर्यार्णवं यथा
सागरासारख्या विशाल द्रोणाच्या सैन्यातून मुक्त होऊन, ते दोघे जणू मोठा समुद्र पार केल्यावर मिळणाऱ्या आनंदाने भरलेले दिसले.
अस्त्रौघान्महतो मुक्तौ द्रोणहार्दिक्यरक्षितात्। रोचमानावदृश्येतामिन्द्राग्न्योः सदृशौ रणे
द्रोण आणि कृतवर्मा यांच्या रक्षणाखालील अस्त्रांच्या प्रचंड वर्षावातून सुटून, रणभूमीत ते दोघे जणू इंद्र आणि अग्नीप्रमाणे चमकत होते.
उद्भिन्नरुधिरौ कृष्णौ भारद्वाजस्य सायकैः। शितैश्चितौ व्यरोचेतां कर्णिकारैरिवाचलौ
भारद्वाजाच्या तीक्ष्ण बाणांनी छिद्रित होऊन रक्ताळलेले ते दोन्ही कृष्ण, जणू कर्णिकार फुलांनी सजलेले पर्वत शोभून दिसतात तसे झळकत होते.
द्रोणग्राहहूदान्मुक्तौ शक्त्याशीविषसङ्कटात्। अयःशरोग्रमकरात्क्षत्रियप्रवराम्भसः
द्रोणाच्या पकडीतून, प्राणघातक शूलांच्या संकटातून आणि श्रेष्ठ क्षत्रियांच्या लोखंडी बाणांनी भरलेल्या पुरातून ते दोघे सुटून बाहेर आले.
ज्याघोषतलनिर्हादाद्गदानिस्त्रिंशविद्युतः। द्रोणास्त्रमेघान्निर्मुक्तौ सूर्येन्दू तिमिरादिव
धनुष्यांच्या टणत्कार, गदांचा आवाज आणि तलवारींच्या वीजेसारख्या चमकांमध्ये, द्रोणाच्या अस्त्रवर्षावातून ते दोघे जणू सूर्य आणि चंद्र अंधारातून बाहेर पडावेत तसे सुटले.
बाहुभ्यामिव सन्तीर्णौ सिन्धुषष्ठाः समुद्रगाः। तपान्ते सरितः पूर्णा महाग्राहसमाकुलाः
उन्हाळ्यानंतरच्या, मोठ्या मगरांनी भरलेल्या आणि पूर्ण भरलेल्या नद्या जशा स्वतःच्या प्रवाहाने समुद्र गाठतात, तसे ते दोघे स्वतःच्या बाहुबलावरून संकट पार करून गेले.
महाशैलोच्चयां घोरां लङ्घयित्वा महानदीम्। निस्तीर्णावध्वगौ यद्वत्तद्वत्तौ तारितौ रणे
जसे दोन प्रवासी भयंकर, उंच काठाच्या मोठ्या नदीला ओलांडतात, तसेच त्यांनी रणभूमीतील भीषण प्रवाह पार केला.
इति कृष्णौ महेष्वासौ प्रशस्तौ लोकविश्रुतौ। सर्वभूतान्यमन्यन्त द्रोणास्त्रबलवारणात्
अशा प्रकारे हे दोन्ही कृष्ण, महान धनुर्धर आणि जगभर प्रसिद्ध, द्रोणाच्या सैन्याचा भेद करून सर्व प्राण्यांकडून गौरवले गेले.
जयद्रथं समीपस्थमवेक्षन्तौ जिघांसया। रुरुं वनान्ते लिप्सन्तौ व्याघ्रवत्तावतिष्ठताम्
जयद्रथ जवळ असल्याचे पाहून आणि त्याचा वध करण्याच्या इच्छेने, ते दोघे जणू जंगलात आपले भक्ष्य शोधणाऱ्या वाघांसारखे उभे राहिले.
यथा हि मुखवर्णोऽयमनयोरिति मेनिरे। तव योधा महाराज हतमेव जयद्रथम्
त्यांच्या चेहऱ्यावरचे भाव पाहून, राजन, तुझे सैनिक जयद्रथ जणू मारलाच गेला आहे असे समजू लागले.
लोहिताक्षौ महाबाहू संयुक्तौ कृष्णपाण्डवौ। सिन्धुराजमभिप्रेक्ष्य हृष्टौ व्यनदतां मुहुः
रक्तासारख्या डोळ्यांनी आणि बलवान हातांनी युक्त कृष्ण आणि अर्जुन, सिंधू राजाला पाहून आनंदित होऊन पुन्हा पुन्हा गर्जना करू लागले.
शौरेरभीषुहस्तस्य पार्थस्य च धनुष्मतः। तयोरासीत्प्रभा राजन्सूर्यपावकयोरिव
शौर्याच्या हातात अस्त्र आणि पार्थाच्या हातात धनुष्य, या दोघांकडून जणू सूर्य आणि अग्नीप्रमाणे तेज प्रकट होत होते, हे राजन.
हर्ष एव तयोरासीद्द्रोणानीकप्रमुक्तयोः। समीपे सैन्धवं दृष्ट्वा श्येनयोरामिषं यथा
द्रोणाच्या सैन्याचा भेद करून जवळ सिंधू राजाला पाहिल्यावर, त्या दोघांना जणू गरुडांना जवळ मांस दिसल्यावर होणारा आनंद मिळाला.
तौ तु सैन्धवमालोक्य वर्तमानमिवान्तिके। सहसा पेततुःक्रुद्धौ क्षिप्रं श्येनाविवामिपम्
सिंधू राजा अगदी समोर असल्याचे पाहून, ते दोघे क्रोधाने जणू गरुड आपल्या भक्ष्यावर झडप घालावेत तसे अचानक झेपावले.
तौ दृष्ट्वा तु व्यतिक्रान्तौ हृषीकेशधनञ्जयौ। सिन्धुराजस्य रक्षार्थं पराक्रान्तः सुतस्तव
हृषीकेश आणि धनंजय यांनी भेद करून पुढे जात असल्याचे पाहून, सिंधू राजाचे रक्षण करण्यासाठी तुझा पुत्र धाडसाने पुढे सरसावला.
द्रोणेनाबद्धकवचो राजा दुर्योधनस्ततः। ययावेकरथेनाजौ हयसंस्करावित्प्रभो
द्रोणाने कवच घालून दिल्यावर, राजा दुर्योधन एकटाच उत्तम प्रशिक्षित घोड्यांसह रणभूमीत उतरला, हे प्रभो.
कृष्णपार्थौ महेष्वासौ व्यतिक्रम्याथ ते सुतः। अग्रतः पुण्डरीकाक्षं प्रतीयाय नराधिप
महान धनुर्धर कृष्ण आणि अर्जुन यांनी भेद करून पुढे गेल्यावर, तुझा पुत्र पुढे जाऊन कमळासारख्या डोळ्यांच्या कृष्णाकडे वळला, हे नराधिपा.
ततः सर्वेषु सैन्येषु वादित्राणि प्रहृष्टवत्। प्रावाद्यन्त व्यतिक्रान्ते तव पुत्रे धनञ्जयम्
मग सगळ्या सैन्यात आनंदाने वाद्ये वाजू लागली, कारण तुझ्या मुलाने धनंजयासमोर उभे राहून सामना केला.
सिंहनादरवाश्चासञ्शङ्खशब्दविमिश्रिताः। दृष्ट्वा दुर्योधनं तत्र कृष्णयोः प्रमुखे स्थितम्
दुर्योधन कृष्ण आणि अर्जुनासमोर उभा राहिल्याचे पाहून, शंखांच्या आवाजात मिसळलेले सिंहगर्जना ऐकू येऊ लागल्या.